Hoewel de straten en daken wit zijn, overheersen drie andere kleuren het zuiden van Nederland: rood, geel en groen. De kleuren van carnaval. En dit jaar, 2010, is het voor het eerst sinds drie jaar dat ik niet meer meeloop in de optocht. Ik ben namelijk (veel te laat) tot de conclusie gekomen dat ik helemaal niet van carnaval houd. Abnormaal dronken mensen die stinken naar bier, lelijke mensen die zich verschuilen achter een masker en je proberen te versieren met op de achtergrond de vreselijke carnavalsmuziek.. Nope, echt niks voor mij.

Ik ben de afgelopen jaren een Romein geweest, een meisje uit de jaren ’80 en een transformer. Ook ik heb de afgelopen jaren met bier in mijn hand gestaan en “gedanst” op carnavalsmuziek. Want ja, als je eenmaal tussen een grote groep staat en een aantal biertjes en wijntjes op hebt (wijn na bier geeft plezier!) is álles een stuk leuker. ‘s Avonds ging ik altijd Maastricht in als een combinatie van een fee, elfje en prinsesje. Als wat? Nou, als dit. Ik feestte en dronk tot diep in de nacht om vervolgens, na een korte nachtrust, weer van voor af aan te beginnen.

Mijn leven bestond drie dagen lang uit verkleed feesten, drinken en vettig eten. Drie dagen lang deed ik iets tegen mijn zin in. En daar heb ik nu een einde aan gemaakt. Maar toch kan ik het niet laten om dalijk, verkleed als ijsprinses (lees: ik doe alleen een kroontje op), naar de optocht te gaan kijken. De optocht waar ik in het verleden ook heb gelopen en achteraf gezien toch ontzettend naar mijn zin heb gehad.

Toch heeft het iets speciaals, carnaval. Als je met meer dan duizend verklede mensen de liedjes van Beppie Kraft meezingt geeft dat toch een warm gevoel. Een gevoel van samenhorigheid. Eigenlijk heel moeilijk te omschrijven, je moet het gewoon een keer meemaken. Abnormaal dronken mensen die stinken naar bier, lelijke mensen die zich verschuilen achter een masker en je proberen te versieren met op de achtergrond de vreselijke carnavalsmuziek.. Hmm, misschien toch wel mijn ding..

Share: