Source

Met een bevroren gezicht en een verwaaid kapsel (er kan zo veel gebeuren tijdens vijf minuten fietsen..) kwam ik aan bij de sportschool. Al snel tintelde mijn huid (je weet wel, die stomme overgang van koud naar warm) en liep ik naar de kleedkamer. Ik haalde mijn minst charmante maar comfortabele sportkleding uit mijn tas, trok mijn hardloopschoenen aan die nog een beetje onder de modder zaten en vlechte mijn haar. Ik was klaar om de loopband te trotseren. Althans dat dacht ik. Want ik had nog nooit op een loopband gerend en ik werd hondsdol van al die knopjes waar ik mee geconfronteerd werd.

Ik liet mijn blik naar links gaan. Mijn buuvrouw was zich aan het warmlopen. Ze had een leuke outfit aan, haar haren nochelant in een paardenstaart en een uitstraling waar je u tegen zegt. Ik richtte mijn blik weer op het televisiescherm en na wat drukken op knopjes kreeg ik de loopband eindelijk aan de praat. Ik startte de muziek van mijn iPod en vertrok (figuurlijk natuurlijk) voor de vijf kilometer. De eerste tien minuten gingen lekker maar al snel begon ik te puffen. Tsjah, wat wil je ook anders na twee weken niet hardlopen?

Ik keek weer even naar links. Mijn buurvrouw was inmiddels ook aan het rennen maar er was niets van enige inspanning aan haar af te lezen. In tegenstelling tot mij. Ik had het warm (ik had niet voor een shirt met lange mouwen moeten gaan!), ik zweette (maar dat is toch eigenlijk heel normaal?) en mijn vlecht was inmiddels geen vlecht meer. En naast het talent om rood te worden als ik een leuke jongen zie, beschik ik ook over het talent om een heel rood gezicht te krijgen als ik mij inspan.

Hijgend, puffend, zwetend en rood keek ik nog eens goed om mij heen. Niet alleen mijn buurvrouw leek immuun voor een rood gezicht, transpiratie en een messed up hairdo, de meisjes die aan het steppen waren, leken ook nergens last van te hebben. Iedere vrouw stond een beetje mooi en vrolijk te wezen terwijl ik snakte naar een koude douche. Ik had mijn foundation eraf gezweet, mijn eyeliner zat op plekken waar het niet hoorde te zitten en mijn broek hing op half zeven. Ik voelde mij het Beest in zijn woeste staat tussen al deze Belles.

Share: