Ik kijk altijd met veel plezier naar Je Zal Het Maar Hebben (JZHMH), een programma van BNN. Ik vind het onwijs interessant om meer te weten te komen over zowel fysieke als mentale ziektes. Ook heb ik veel respect voor Valerio Zeno, die het programma op een ontzettend leuke en frisse manier weet te presenteren. Daarnaast vind ik de mentaliteit van de JZHMH’ers ook onwijs mooi om te zien. Ze staan sterk in het leven, proberen van alles te genieten en achtervolgen hun dromen. Daar benijd ik ze om. Ik vind het knap!

Het is voor ons natuurlijk moeilijk voor te stellen hoe het is om daadwerkelijk met een handicap of ziekte zoals in JZHMH te leven. Dat had ik ook. Tot dat ik de aflevering met Tim zag. Hij heeft last van een spinnenfobie. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen meteen denken: “Waarom komt dat nu bij JZHMH? Er zijn toch ergere dingen?”. Maar ik wist meteen hoe die arme kerel zich voelde. Ik begreep meteen waarom het zijn leven zo beïnvloedt. Echt waar. Ik snapte het meteen. En drie keer raden waarom.. Juist ja. Ik heb die fobie ook. Alleen dan vele malen erger.

Ik heb niet alleen een fobie voor spinnen, maar ook voor slakken, hagedissen, salamanders, langpootmuggen, kikkers, sprinkhanen, wormen en zo kan ik nog wel even door gaan. Ik zou het niet raar vinden dat als jullie dit lezen, mij stiekem zijn aan’t uitlachen. Die reactie krijg ik namelijk wel vaker. Of beter gezegd: altijd. Niemand neemt mijn fobie serieus. Zelfs mijn ouders niet. Niemand snapt waarom ik zo bang ben. Waarom ik echt een paniekaanval krijg als ik één van die beestjes zie. Waarom ik in tranen kan uitbarsten van angst. Nee, niemand snapt het. En dat is eigenlijk wel irritant en vermoeiend.

Daarnaast beïnvloedt deze fobie ook mijn leven. Zo had ik twee of drie jaar terug ontwikkelingshulp in Afrika kunnen doen. Maar mijn angst voor de beestjes won uiteindelijk van mijn wil om te gaan. En dat is geen grapje. Het stomme is dat ik niet eens precies kan uitleggen waarom ik er zo bang voor ben. Ik weet alleen dat het idee dat zo’n beestje op mijn lichaam komt, mij ontzettend angstig maakt. Oh God, ik moet er niet aan denken. Ik heb de rillingen al over mijn rug lopen terwijl ik deze blog schrijf!

In de aflevering met Tim in JZHMH, besluiten hij en Valerio om zijn angst onder ogen te komen. Ze stappen een kamer vol met spinnen achter glas binnen. Dat zou ik dus al niet durven. En dan doen ze ook nog eens de deur dicht. Nee, ik moet er echt niet aan denken. Op een gegeven moment laat Tim zelfs een spin over zijn hand lopen. Echt kerel, respect! Ik zou al lang weer naar buiten zijn gerend met de tranen in mijn ogen. En dan vraag ik mij af hè: hoe zal ik ooit mijn angst gaan overwinnen?

Volgend jaar in januari/februari moet ik voor school stage lopen. Ik riep altijd dat ik naar the U.K. wilde. En ik zou het nog steeds niet erg vinden om daar te belanden. Maar! Mijn school heeft contact met verschillende organisaties in.. India! En toen ik dat hoorde was ik meteen verkocht. Een half jaar de Indiase cultuur snuiven en tegelijkertijd écht een steentje bijdragen door ontwikkelingshulp. Wie wilt dat nu niet? Maar je kan het natuurlijk al raden. Ik heb alweer mijn twijfels omdat ik toevallig gisteren op een blog las dat een meisje een accomodatie heeft waar de salamanders over de muren lopen en waar de kikkers in de douche zitten. En het mooie is: die accomodatie zal ik waarschijnlijk ook krijgen omdat dat van de organisatie is waar ik stage wil gaan lopen..

Tsjah, je zal het maar hebben, hè?

Share: