291212
Bron

“Wie zijn dat?” wordt mij steeds gevraagd als ze bovenstaande foto’s zien die in mijn kamer en op mijn bureaublad staat te pronken. “Dat zijn James Morrison en ik,” zeg ik dan met een ontzettend grote lach op mijn gezicht. Ik kan nog steeds niet geloven hoeveel geluk ik heb gehad als het aankomt op mister James Morrison. Concerten? Check! Foto’s van en met hem? Check! Prijsvragen winnen? Check! Met hem praten? Check! Hij die mij knuffelt? Check! Met hem op de radio? Check! Mezelf compleet voor lul zetten tegenover hem? DUBBEL CHECK!

Het is voor veel mensen lastig te begrijpen dat ik op 23-jarige leeftijd nog steeds fan van iemand ben. Maar het is gewoon zo. Ik kan er gewoon echt niks aan doen. In dit geval gaat dat hele excuus van: “het ligt niet aan jou, het ligt aan mij” niet op. Want het ligt wel degelijk aan hem. De enige echte James Morrison. En dat komt door zijn belachelijk fijne stem, heerlijke muziek en mooie teksten. Het klinkt zo cliché maar ik vind steun in zijn muziek. Zijn muziek kan mijn humeur bepalen of mij net dat beetje meer motivatie geven. Ik geniet er gewoon oprecht van. En dan heb ik het over genieten in zijn puurste vorm.

Het was mijn moeder die mij een paar jaar geleden naar de tv riep: “Niki! Kom eens! Dit vind ik een mooi nummer!” Ik was verbaasd dat mijn moeder naar een muziekzender keek maar ik was nog meer verbaasd over wat ik toen hoorde. Misschien is verbaasd niet het goede woord. Verrast. Overdonderd. Geraakt. Ja, geraakt is het goede woord. De melodie van het liedje in combinatie met die rauwe, ongewone maar oh zo fijne stem raakte mij meteen. En ja hoor, hij haalde de woorden uit mijn mond: You Give Me Something. En dat doet hij tot op de dag van vandaag nog altijd.

Het heeft drie jaar geduurd voordat ik hem voor het eerst live zag. Veertien januari 2009, ik weet het nog goed. In een volle HMH stond ik als klein meisje te genieten van de stem waar ik al drie jaar helemaal weg van was. Ik was die avond helemaal in mijn element en ik was mij totaal niet bewust van alle mensen om mij heen. Dat gevoel wanneer je favoriete artiest je favoriete liedjes zingt (en je totaal niet teleurstelt) is onbeschrijfelijk. Ik sta niet vaak met mijn mond vol tanden. Dat krijgt alleen James Morrison voor elkaar. Elke keer weer.

Share: