Blog Over Niki Contact




Backpacken door Peru: Lake Humantay

person  Niki    calendar_month  01/12/2022    mode_comment  0 reacties


Hoewel de vorige 2 blog posts over de Machu Picchu gingen, zat ik eerst een aantal dagen in de stad Cusco. Vanuit deze (oude) Incahoofdstad zou ik verschillende uitstapjes maken. De eerste die hoog op het lijstje stond, was de hike naar het gletsjermeer Humantay. Na 4 dagen goed geacclimatiseerd te zijn aan de hoogte, waagde ik de gok. Ik schreef me in voor een tour bij mijn hostel en diezelfde nacht stapte ik om 04:30 uur het minibusje in.

Lees meer

Backpacken door Peru: Machu Picchu

person  Niki    calendar_month  26/11/2022    mode_comment  0 reacties


20 november 2022 is de dag die de boeken ingaat als: Niki bezocht de Machu Picchu! YES! IK HEB HET GEDAAN! Nu moet ik alleen nog de woorden vinden om dit onwerkelijke moment te omschrijven. En hoewel ik er heel erg van houd om met woorden te spelen, merk ik dat ik de juiste woorden nu niet kan vinden. Want hoe omschrijf je een van de meest magische momenten uit je leven? Hoe omschrijf je een moment dat niet in woorden te vangen is? Hoe vind je de juiste woorden als je niet weet wat de juiste woorden zijn? Pfff, ik ga toch even mijn best voor jullie doen. Maar laat ik eerst even bij het begin beginnen.

Ik had ervoor gekozen om om 14:00 uur de Machu Picchu te bezoeken. Stiekem hoopte ik dat dan juist de ergste drukte weg zou zijn en dat er geen mist zou hangen. Ik had mijn busticket de dag ervoor al gekocht en was van plan om rond 13:30 uur de bus naar boven te pakken. Maar ergens zat het me niet lekker. Ik vond het “te gemakkelijk”. Ik raakte aan de praat met een jongen die hier ook zo over dacht en hij besloot om lopend vanuit Aguas Calientes naar de Machu Picchu te gaan. Het zou een ‘extraatje’ aan de ervaring geven. Ik was het met hem eens en zo wandelde ik om 12:00 uur weg uit het dorp.

Het zou een hike van ongeveer 8 kilometer worden in de hitte en inclusief 2000 traptreden. Een flinke klim omhoog dus en om precies te zijn: 400 meter. Het eerste stuk liep naar beneden langs de rivier en dat bracht mij bij de entree van de berg van de Machu Picchu. Na een paspoort- en ticketcontrole liep ik de brug over en zag rechts de trappen omhoog. Omringd door het groen begon ik met veel zin en moed aan mijn hike naar boven. Men zou hier ongeveer 1,5 tot 2 uur over doen. Ik zette in op 2,5 uur.

Het eerste half uur vloog voorbij maar daarna werd het steeds zwaarder. Ik merkte dat ik om de 5 minuten even op adem moest komen en dat mijn kleren nat waren van het zweet. Mijn hoofd zag er ook niet uit: rood aangelopen en zweetdruppeltjes all over the place. Gelukkig werd ik waar dan ook getrakteerd op waanzinnige uitzichten. Het was dus niet zo erg om af en toe op adem te komen en om even te genieten van het uitzicht. Al snel bleek echter dat het uitzicht steeds hetzelfde bleef maar dat ik gewoon steeds hoger kwam. En na een uur klimmen was ik er wel klaar mee.

Ik besloot om even een langere pauze te nemen. Opeens moest ik denken aan de cocabladeren (cocaïne, niet chocolade) die ik bij me had. Ik had 2 dagen eerder namelijk een coca leaf reading gedaan. Ik had wat blaadjes meegekregen die ik volgens de Incatraditie moest offeren. Ik nam mijn kans en groef een kleine kuil met mijn handen. Ik legde de blaadjes erin en maakte het gat dicht. Ik gebruikte Agua di Florida (een soort van heilig water met plantenextracten) om het ceremonieel af te ronden. Op de berg naar Machu Picchu toe, heb ik dus een stuk van mijn verleden achtergelaten. Dit maakte de hike toch net even iets specialer.

Daarna begon de klim naar boven weer. Zo nu en dan kwam ik mensen tegen die naar beneden liepen. Mensen spraken me aan en zeiden dat ik goed bezig was. Dat gaf weer extra motivatie. Een vrouw was zo lief om mij haar water aan te bieden omdat dat van mij op was. Ik klom verder en verder en op een gegeven moment kwam ik een man tegen die zei dat het nog maar 15 minuten was. Wat voelde ik toen een vreugde want ik had het echt gehad. Helaas bleek er na 15 minuten nog steeds geen einde aan te komen. Die man had me mooi voor de gek gehouden.

Mijn trek heeft in totaal 2 uur geduurd. Toen ik eenmaal boven was, dacht ik al vol zicht te hebben op de Machu Picchu. Dat bleek helaas niet zo. Ik kwam aan op de parkeerplaats en ergens had ik gehoopt dat mensen zouden klappen en juichen. Helaas bleek de enige man die me aansprak zichzelf als gids te willen aanbieden. Ik ging maar in de rij staan om binnen te mogen en kon het gevoel van een anti-climax niet helemaal wegstoppen. Ben ik hiervoor nou naar boven gelopen?!

Gelukkig stond ik vrij vooraan in de rij. De mensen voor mij bleven hangen met hun gids en dat gaf mij de vrijheid om als eerste naar “binnen” te lopen. Ik volgde het pad en zag behalve de groene bergen nog niks. Al snel bleek dat ik nóg meer trappen op moest. Ik had flink de pas erin want ik wilde de mensen die na mij naar binnen kwamen lang voor zijn. Buiten adem stond ik boven op een soort van grasveld. Ik vervolgde het pad en ja hoor.. Daar was ie: de Machu Picchu!

Ik kon mijn ogen niet geloven. Het is precies zoals op de foto’s maar met alles eromheen in het echt nóg bijzonderder. Ik zag het nu niet alleen, ik ervaarde het écht! Ik begon keihard te lachen en liep verder naar een ander uitkijkpunt. Ik zag een grote steen en besloot om daar even op te zitten om van de Machu Picchu te genieten. Er ging zomaar een uur voorbij. Ik heb uur lang alleen maar gekeken en genoten. En in dat uur, liepen de mensen die na mij binnenkwamen voorbij. Ik bleef achter en had voor mijn gevoel de wereld met de Machu Picchu als middelpunt even voor mezelf.

Drie keer raden wat er toen gebeurde. Deze meid moest weer janken. De tranen bleken nog lang niet op want mijn geluk hield natuurlijk ook niet op. Ik zat hier in mijn eentje, oog in oog met de Machu Picchu. Dit is het allerbeste cadeau dat ik ooit aan mezelf heb gegeven. Het gaat zo veel verder dan puur de Machu Picchu zelf. Zoals ik ergens al eerder schreef; dit is alles bij elkaar een droom die ik al 15 jaar met mij meedraag. Een droom die al 15 jaar onderdeel van mij is. Iets waar ik al 15 jaar naar uitkijk. 15 jaar verlangen. En als dat opeens wordt waargemaakt, valt dat echt niet te omschrijven.

Het voelde een beetje alsof er een puzzelstuk op z’n plaats was gevallen. Alsof ik op een vreemde manier ‘rust’ had gevonden. Een opluchting. Alsof alles gewoon klopte. Kijk, dromen vind ik leuk. Fantaseren vind ik heerlijk. Maar om deze droom zelf in vervulling te laten gaan tijdens deze mooiste reis van mijn leven, is ongeëvenaard. Ik voelde me ontzettend dankbaar, springlevend, vrij en enorm gelukkig. Mijn hart vulde zich met een enorme warmte en een grote liefde voor het leven. Een grote liefde voor mij. Mijn hart klopte voor mezelf: I f*cking did it!

Ik kan gewoon niet geloven dat ik dit op mijn bucket list kan doorstrepen. Ik heb mijn droom in vervulling laten gaan. Het gekke is wel dat als ik er nu aan terugdenk, het juist als een droom lijkt. Een droom waarvan mijn hart overstroomt van geluk. Het lijkt nog steeds zo onwerkelijk. Het is zo’n bijzondere plek en het was een enorm speciaal moment. Het was écht een onvergetelijke dag. Zo magisch, zo extatisch en zo intens. En toch.. Toch doen geen van deze geschreven woorden eer aan hoe ik 20 november 2022 écht heb beleefd.


Reizen door Peru: Aguas Calientes

person  Niki    calendar_month  23/11/2022    mode_comment  0 reacties


De Machu Picchu zien, staat al jaren op mijn buckit list. Maar in Peru is er nog zo veel meer te zien en te doen. Vanwege de korte tijd die ik heb om het land te verkennen, heb ik ervoor gekozen om geen trektocht naar de Machu Picchu te doen. De andere manier om bij de Machu Picchu te komen is door de trein te nemen. Als ik de verhalen mag geloven, zou dit een van de mooiste treinreizen zijn. Met ontzettend veel zin stapte ik op 19 november in de wagon van Inca Rail. Op naar Aguas Calientes: het dorpje aan de voet van de Machu Picchu. Vanaf hier hike je naar ernaartoe of pak je de pendelbus.

We vertrokken vanuit Ollantaytambo: een stad/gebied waarvan ik nu spijt heb dat ik dit niet bezocht heb. Het ligt in een prachtige vallei omringd door het Andesgebergte. Dit was al een lust voor het oog. Mijn plaats in de trein was in een vierzit en ik zat naast een jongen. Toen de trein eenmaal in beweging kwam, zag ik een vrije tweezit. Ik vroeg aan het personeel of ik daar mocht zitten en dat mocht! Ik nam plaats aan het raam en zat met een big smile op mijn gezicht. Kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng. Oe oe! Let’s go!

Ik kon het gewoon niet geloven. Ik kwam steeds dichterbij de droom die ik al zo lang heb. Mijn big smile verdween maar niet van mijn gezicht. Ik liet me verwonderen door het schitterende uitzicht. We waren nog geen 10 minuten onderweg en de belofte dat dit een van de mooiste treinreizen zou zijn, was al waargemaakt. Bergen zo hoog als je maar kan bedenken, een stralende zon wiens zonnestralen alles nóg mooier maakte terwijl ik naar mijn favoriete muziek van Kygo luisterde. Met de rivier aan onze linkerzijde, veranderde het landschap langzaam maar zeker van bruine bergen naar een frisgroene jungle.

Het bruine gebergte maakte plaats voor groene bergen. Mijn hart maakte 100 sprongetjes. Dít uitzicht. Dít! Dít is waar ik echt van geniet in de puurste vorm. En opeens overviel het me allemaal weer. Het besef van mijn droom waarmaken, het besef van zijn op de mooiste plek op aarde die ik tot nu heb gezien, het besef van écht trots zijn op mezelf. Ik voelde de tranen prikken achter mijn ogen. De dag ervoor had ik ook al gehuild dus ik dacht dat ik deze tranen wel kon inhouden. Maar het was een zinloos gevecht. Zodra ik toegaf aan dit geluk, stroomden de tranen over mijn wangen.

Dus daar zat ik in de trein, in de jungle, op weg naar een wereldwonder. Het waren geen zuinige traantjes maar ze rolden royaal over mijn wangen. En ik vond het wel best. De ontlading kwam nu echt los. Snikkend van ultiem geluk heb ik de halve treinreis gehuild. Tranen van geluk en zeker niet van verdriet. Het gevoel van trots zijn op mezelf is heel zeldzaam maar nu stroomde dit door heel mijn lichaam. Ik vóélde het. Ik huilde voor mezelf. Ik huilde levensgeluk. Ik voelde me trots maar ook écht gelukkig. En dat gevoel, dat is intens. Intens mooi. Ik was ontzettend verliefd op het leven.

Toen ik aankwam op het station van Aguas Calientes, voelde ik dat de Machu Picchu nu echt dichtbij was. Ergens achter deze groene bergen zou ik morgen op de top staan om een van de wereldwonderen met mijn ogen te zien. Ik besloot om die middag al een flink stuk door de jungle te hiken en ‘s avonds het dorpje te verkennen. Aguas Calientes wordt door veel mensen overgeslagen maar ik ben zó blij dat ik hier 2 nachten bleef slapen. Er hangt zo’n fijn sfeertje en ik heb hier bijzondere mensen ontmoet. Deze plek zit voor altijd in mijn hart.


Backpacken door Peru: Arequipa

person  Niki    calendar_month  17/11/2022    mode_comment  0 reacties


Na de onwijs leuke tour van zaterdag, vond ik het onwijs jammer om 2 uur later alweer de nachtbus naar Arequipa te nemen. De reis zou 13 uur duren en mij tot een hoogte van 2335 meter brengen. Ik heb redelijk kunnen slapen en bij de zonsopgang schoof ik het gordijn opzij om naar buiten te kijken. Ik werd getrakteerd op een fantastisch uitzicht van rotspartijen langs de kust. Vanuit de woestijn naar de oceaan en van de oceaan de bergen in. Peru is echt ongelofelijk!

Lees meer

Backpacken door Peru: Huacachina

person  Niki    calendar_month  13/11/2022    mode_comment  0 reacties


Hoewel mijn vliegtuig om 19:35 uur geland was, zat ik pas ongeveer 1,5 uur later in de taxi dat mijn hostel gelukkig geregeld had. Ik stofte mijn Spaans een beetje af door small talk met de taxichauffeur en werd een dik half uur rondgereden door Lima. De drukkende lucht vloeide zo de taxi in en ik kon toen al niet wachten tot ik met schone lucht in de jungle zou zitten. Maar first things first: mijn eerste nacht in Lima om vervolgens in de ochtend door te reizen naar Huacachina.

Lees meer

Backpacken door Peru

person  Niki    calendar_month  10/11/2022    mode_comment  0 reacties


Het was 2007 en ik was gek op het reisprogramma Peking Express. Het grote avontuur van een nieuw land ontdekken, was toen al iets waar mijn hart sneller van ging kloppen. Maar wat deze editie zo speciaal maakt, is dat ik toen verliefd werd op Peru. Ik was door iets betoverd, al weet ik vandaag de dag niet meer wat het nu precies was dat mij zo heeft betoverd. Waar ik nu wél zeker van ben, is dat ik mijn lang gekoesterde droom om te backpacken door dit land vandaag waar ga maken!

Lees meer

Mijn favoriete dag in Indonesië bij de Anak Krakatau vulkaan

person  Niki    calendar_month  12/04/2020    mode_comment  1 reactie


Tussen al het corona nieuws viel mijn oog gisteren op een andere headline: Vulkaan Anak Krakatau in Indonesië uitgebarsten: hoogste alarmniveau. Eind 2018 was er ook al een uitbarsting en dat leidde zelfs tot een tsunami en honderden doden. Zo’n actieve vulkaan is onvoorspelbaar en eng. Je zou het gevaar niet zelf mogen op zoeken. Geheel tegenstrijdig heb ik juist één van de mooiste dagen in Indonesië meegemaakt bij de Anak Krakatau vulkaan.

Lees meer

Schotland, ik kom eraan

person  Niki    calendar_month  08/03/2020    mode_comment  3 reacties


Jaren geleden keek ik voor de eerste keer de film Braveheart. Het werd meteen één van mijn lievelingsfilms. Het verhaal van de William Wallace en de Schotten sloot ik meteen in mijn hart. Ook werd ik op slag verliefd op het land zelf. Ik was nog geen 10 jaar oud en ik sprak met mezelf af dat ik ooit een keer naar Schotland moest gaan.

Lees meer