Kleurrijk Antwerpen

Posted in The Hard Knock Life on July 30, 2014.


Antwerpen, jij bent de stad waar ik nu bijna twee jaar woon.
En eerlijk is eerlijk, wat ben jij toch een heerlijke stad, oh zo schoon.

Je licht helemaal op tijdens de koude maar gezellige winterdagen.
Met fonkelende lichtjes en de knusse Kerstmarkt, heeft geen mens iets te klagen.

Je bloeit op wanneer de dagen zich weer door de zon laten kussen.
Met picknicks in het park, gewoon lekker genieten, niets of niemand komt daar tussen.

Je hebt zo veel te bieden, van een rijke historie tot aan prachtige architectuur.
Je laat tevens zo veel zien, met een breed aanbod van kunst en cultuur.

Mijn lievelingskindje van jouw vele verschillende wijken, is zonder twijfel het Zuid.
Ik kan er uren spenderen, zelfs tot wanneer het laatste café sluit.

Het is echter niet alleen dat stadsdeel, dat mij zo betovert.
Want mooi Antwerpen, je hebt mij in jouw totaliteit verovert.

Je kloppend hart is puur, krachtig, levendig en authentiek.
Met als één van jouw paradepaardjes de in Berchem gelegen basiliek.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.
Die zo mooi in het centrum staat te pronken, in al haar pracht en praal.

300714

Antwerpen, je probeert waar dan ook je ware gezicht te laten zien.
Al gaat dat soms niet meer zo soepel, misschien.

Je wordt steeds meer omarmt door exotische mensen en hun culturen.
Wat ons de kans geeft om bij de buitenlandse medemens naar binnen te gluren.

Zo is er de Jodenbuurt, erg indrukwekkend en fascinerend.
Met hun eigen winkels en synagogen, allemaal hun geloof erend.

Het kleine maar drukke ‘Chinatown’ mag ook zeker niet ontbreken.
Dat kleine stukje Antwerpen, waar de Aziaten zich hebben neergestreken.

Ook culturen en hun gewoontes uit het Midden-Oosten vind je in ‘t Stad.
Van voedsel en kleding uit het land van herkomst, tot aan hun eigen dagblad.

Afrikanen die dansen en zingen, en in kleurrijke kleding door de straten paraderen.
Afrikanen die gelukkig door de straten van Antwerpen flaneren.

Antwerpen, je hebt verschillende mensen, van wijk tot wijk.
Ach schoon Antwerpen, wat ben jij toch verbazingwekkend mooi kleurrijk.


2 reacties / Laat een reactie achter




Even over hoe leuk januari is.. NOT!

Posted in The Hard Knock Life on January 14, 2014.


.
.
.
.
Een paper schrijven by candlelight en de zaterdag spenderen in de bibliotheek. Dat, plus overdag nog met mijn neus in de boeken zitten, illustreert mijn leven van de afgelopen tijd (of nou ja, dit noem ik eigenlijk niet “het leven”, eigenlijk is “het gebrek aan” veel toepasselijker). Ik heb nu nog 4 toetsen in het vooruitzicht en mag de vrijheid pas weer op vrijdag 31 januari met beide armen omhelzen. Het lijkt nog een eeuwigheid..


.
.
.
Na mijn eerste toets mocht ik mijzelf even verwennen met een beetje qualitytime met de uitverkoop in Antwerpen. Het was nog heerlijk rustig in de winkels om 11.00 uur en binnen no time had ik mijn buit binnen. De Mango (mijn favoriete kledingwinkel!!), de River Island, de WE (zwaar onderschatte winkel!) en de New Look waren even mijn beste vrienden. En de sale was al helemaal mijn schatje. Voor de 2 kettingen en de haarclipjes (zie foto) was ik in totaal maar 10 euries kwijt!


.
.
.
Afgelopen week heb ik mijn liefde voor kaarslicht helemaal herontdekt. Het begon dus met kaarsjes + het schrijven van een paper om het voor mezelf gezellig te maken. Maar al snel stak ik gewoon elke avond de kaarsjes weer aan. (Komt ook wel goed uit aangezien ik mijn glazen nachtlampje omver heb gestoten.) Van geurkaarsen ben ik niet zo’n grote fan maar voor vanille geurkaarsjes maak ik graag een uitzondering.

Januari is voor mij dus alles behalve een spannende maand met wilde verhalen. Gelukkig gaat daar vanaf februari weer verandering in komen (ehh, dat mag ik toch hopen!). Zo staat er niet alleen een het maken van een nieuwe lay-out op de planning want februari is ook de maand dat:

♥ Ik ga beginnen met stage lopen én de seminair Visuele Cultuur ga volgen.
♥ Ik een paar dagen naar Berlijn ga. (Tips, anyone??)
♥ Ik ga dansen op/bij/met (ha-ha) Avicii! (yezzzzzzzzzzz)
♥ Ik tickets ga proberen te scoren voor mijn geliefde Tomorrowland.


6 reacties / Laat een reactie achter




Studeren aka Geen Leven Hebben

Posted in The Hard Knock Life on June 16, 2013.

De afgelopen weken heb ik tussen vier muren geleefd, ben ik volgens mij 100 kilo aangekomen, stond mijn hoofd op ontploffen, heb ik niet goed en veel te weinig geslapen en heb ik zes examens gerockt. Nou ja, dat rocken moet ik natuurlijk nog even afwachten. Maar dat is een zorg voor later. Niet voor nu. Want nu heb ik vakantie en hoef ik van mezelf even helemaal niks te doen. En dat voelt zo ontzettend lekker. Ik was even vergeten hoe het was om een sociaal leven (of gewoon überhaupt een leven!) te hebben. Wat was het heerlijk om op vrijdag om elf uur klaar te zijn met mijn laatste tentamen en letterlijk de vrijheid in te stappen. Maar wat was het raar om tegelijkertijd te beseffen dat er een heel schooljaar op zat.

Wat gaat de tijd toch snel. Niet alleen when you’re having fun. Zelfs als je kei hard moet leren, weekenden opgesloten zit in je kamer en je alles vervloekt wat met studeren te maken heeft. Want uiteindelijk heb je straks dat diploma.. Uiteindelijk heb ík straks dat diploma. En daar gaat het om.

Zo. En nu ga ik weer verder met chillen tot de max. Fijne zondag iedereen!


7 reacties / Laat een reactie achter




Zo. Dat ging snel!

Posted in The Hard Knock Life on May 26, 2013.

260513

Ik heb een constante honger en een voortdurende drang naar ongezond en vettig eten (gelukkig heb ik daar nog niet aan toegegeven!). Ik slaap slecht of helemaal niet, gedachten in mijn hoofd maken overuren en mijn kamer is weer eens een vieze bende. Ik zou willen dat ik tijd voor leuke dingen had maar dat heb ik niet terwijl ik stiekem alleen maar in mijn bed wil liggen en echt helemaal niks wil doen. Ik geef even niks om het slechte weer omdat ik toch maar binnen zit en voel mij steeds heel erg onrustig. Kortom: de examens staan voor de deur. Maar dan ook echt want morgen heb ik de eerste. Statistiek. Oh God, sta mij bij.

Wie had een jaar geleden ooit gedacht dat ik deze stress nog eens zou meemaken? Vorig jaar mei was ik nog in het prachtige Londen druk aan het afstuderen en opzoek naar een baan. En check mij nu eens. Niki de student in Antwerpen. Wat een grap. Ik, die altijd riep nooit verder te willen studeren, heb er nu alweer bijna een schooljaar op zitten. Ik had dit echt nooit voor ogen gehad. Universiteit? Ho maar. Vier jaar HBO is wel genoeg. Meer dan genoeg. Ik ga wel lekker werken, geld verdienen en reizen. Ik ben klaar voor het grotemensenleven. Kom maar op!

Tsjah, nog geen jaar geleden dacht ik er nog precies zo over. En nu.. Nu weet ik dat het één van mijn beste beslissingen ooit is geweest om toch nog een Master te gaan doen. Ik blijf maar bijleren (nooit gedacht dat ik dat oprecht leuk zou vinden), ik word continue geprikkeld en uitgedaagd (en daar houd ik van!) en (oké, dit is een shocker!) ik ga voor het eerst sinds jaren weer echt met plezier naar school. Natuurlijk scheld ik alles bij elkaar als ik om half negen ‘s ochtends fris en fruitig in een koude collegezaal moet zitten en natuurlijk verafschuw ik het feit dat ik in het weekend ook moet studeren. Maar ach. Niet alles is rozengeur en maneschijn.

Ik begon vorige zomer aan deze opleiding met een doel voor ogen. Een doel waar ik twee jaar lang naar toe zou werken. Het leek toen nog zo ver weg maar inmiddels ben ik al op de helft. Op de komende drie weken examens na, ben ik nog maar één academiejaar verwijderd van mijn droom om een Masterdiploma te halen en om uiteindelijk met dat mooie papiertje opzak, terug naar Londen te gaan. Nog maar één jaar. Jezus, wat gaat de tijd snel!


6 reacties / Laat een reactie achter




Diagnose: pre-midlifecrisis

Posted in The Hard Knock Life on April 18, 2013.

180413

credit

Ik heb twee weken vakantie achter de rug. Of nou ja, “vakantie”. Deze twee weken stonden namelijk niet gelijk aan vrijheid, blijheid en stommiteit. Want met de examens in zicht, moest er natuurlijk al geleerd worden. Tsjah, het leven van een student gaat nou eenmaal niet altijd over rozen, hè. Helaas verliep het studeren niet geheel volgens plan. Ik heb namelijk bij mijzelf de diagnose gesteld dat ik momenteel in mijn pre-midlifecrisis zit. Geen grapje. (Of stiekem wel een beetje.) Hoe dan ook, als ik het roer kon omgooien, dat doe ik dat liever gisteren dan nu (grammaticaal klopt die zin misschien niet maar zo maak ik mijn punt wel duidelijk, toch?).

Ik ben moe van alles en wil alleen maar in mijn bed te liggen. Gewoon lekker onder de dekens wegdromen terwijl James Morrison zich mij met zijn stem vergezeld (afwisselend met de fijne beats van Calvin Harris om toch nog enigszins wakker te blijven). En tsjah, dan gaan mijn gedachten in de vrije loop. Soms kan dat heel verfrissend en leuk zijn maar nu is het eventjes minder leuk. Het besef dat ik nu in Londen had kunnen wonen met een baan als Asistant Event Mananger bij een onwijs toffe club in hartje Mayfair, blijft constant terugkomen. Londen laat mij niet los. De stad waar ik zo verliefd op ben, krijg ik maar niet uit mijn hoofd.

Naast het feit dat ik in Londen wil leven, spookt de gedachte om gewoon een jaar te reizen ook nog steeds door mijn hoofd. Hoe vet is het om een half jaar door Zuid-Amerika en een half jaar door Australië te reizen? Nou, in de woorden van Britt: fucking vet (oeps, sorry voor het f-woord). Maar ja, daar is geld voor nodig. En voor geld heb je 1) verdomd veel geluk (jackpot winnen is denk ik niet voor mij weggelegd) of 2) een baan nodig. Optie één ain’t gonna happen (nou ja, wie weet..) en voor optie twee is tijd nodig. Maar tijd heb ik niet want ik zit tot over mijn oren in het schoolwerk. Maar ik moet wel in mijn opleiding investeren want ik wil een baan in Londen vinden en later genoeg geld verdienen om te reizen. Stomme vicieuze cirkel ook. Ik kom echt geen steek verder.

Ik heb zin in alles maar tegelijkertijd ook in niets. Ik wil van het zonnetje genieten maar ik wil ook in mijn bed liggen. Ik wil knallen voor mijn studie maar ik zou ook zo mijn koffers pakken en gaan werken in Londen. Ik wil een uitdagende baan in de Marketing en Communicatie worden maar ik wil stiekem ook nog steeds een eigen Bed & Breakfast beginnen. Ik wil in het Engels bloggen maar ik wil ook in het Nederlands bloggen (al denk ik dat ik nu toch weer meer naar Nederlands neig). Ik ben gelukkig met wat ik heb maar ik hunker nog naar zo veel meer.

Kortom: ik weet niet wat ik wil en toch ook weer wel. Ik zei het toch: pre-midlifecrisis. Zucht.


5 reacties / Laat een reactie achter




Wat ik later graag wil worden?

Posted in The Hard Knock Life on February 3, 2013.

Kennen jullie die vriendschapsboekjes van vroeger nog? Dat je zo’n vragenlijst moest invullen en zo? Een van de leukste vragen vond ik altijd: wat wil je later worden? Want dit antwoord veranderde even snel en vaak als mijn lievelingseten. De ene keer wilde ik een dolfijnentrainer worden, de andere keer een kinderadvocaat en popster was ook een vaak terugkerend beroep. Want ja, “vroeger” kon je altijd alles worden. Niets was gek genoeg en onmogelijk. Heerlijk toch? Wist jij veel dat je later eigenlijk helemaal niet alles kan worden wat je wilt.

Maar nu ik inmiddels in “het vroegere latere” leef, moet ik eerlijk bekennen dat ik eigenlijk niet eens weet wat ik wil. En dat zit mij een beetje dwars. Ik ben 23, Bachelor of European Studies en, als alles goed gaat, over twee jaar Master of Science. Maar wat zeggen die titels als ik nog steeds niet weet wat ik wil? Dacht ik drie jaar geleden nog een eigen Bed and Breakfast in het buitenland te willen starten, denk ik nu vaker aan “iets” met schrijven. Dacht ik eerst fashion PR helemaal geweldig te vinden, vind ik dat na mijn stage juist helemaal niet zo leuk. Inmiddels heb ik ook nog eens een grotere interesse in fotografie en is mijn drang om de wereld te zien alleen maar groter geworden.

Er zijn zo veel banen en tegelijkertijd maar zo weinig waar je uiteindelijk uit kan kiezen. (Want ja, opleiding en specialisatie en zo). Ik vind het dan ook altijd mooi als ik iemand ontmoet die van kleins af aan een arts wilde worden en inmiddels co-schappen is aan het lopen. Kijk, die heeft zijn hele leven ergens naar toe gewerkt. Ik heb dat gevoel niet. Ik voel mij soms een beetje nutteloos. En ook een beetje bang. En ook nog eens een beetje onzeker.

Want als men mij nu vraagt wat ik later wil worden dan sta ik met mijn mond vol tanden. Het enige dat ik weet, is dat ik in Londen terecht wil komen. En qua baan zelf? Tsjah, iets dat mij elke dag uitdaagt, iets waarbij ik mij keer op keer moet bewijzen en waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. Als ik een baan kan vinden die die factoren met elkaar combineert plus wat schrijven, fotografie en reizen, dan heb je denk ik wel mijn ideale baan. Dat is eigenlijk wat ik wil. Maar ik meen het oprecht als ik zeg dat ik ook nog graag actrice of presentatrice wil worden. Grrr, zie je nu wel hoe momoeilijk het is om een keuze te maken?


10 reacties / Laat een reactie achter




Een stap dichterbij de toekomst

Posted in The Hard Knock Life on December 23, 2012.


Ooit loop ik weer door de straten van Notting Hill!

Ik begon heel erg in te kakken en ik merkte dat ik er niet meer bij was met mijn gedachten. Ik staarde voor mij uit, kreeg de docent in mijn zicht en zag zijn mond bewegen. Ik kreeg echter niks mee van wat hij allemaal zei. Ik bleef staren, was verzonken in mijn gedachten en deed heel even mijn ogen dicht. Niet lang daarna werd ik weer met beiden benen op de grond gezet door het geluid van het applaus in de grote collegezaal. Uit reactie begon ik ook maar te klappen, keek een beetje verward om mij heen en toen besefte ik het: mijn laatste college zat er alweer op. Semester één is gewoon voorbij!

Ik weet nog goed dat ik, alweer een paar maanden terug, een beetje aarzelend had gekozen om verder te studeren. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik leren echt stom vind maar van de andere kant: ik houd ervan om mezelf uit te dagen. Ik wilde meer dan alleen een Bachelor of European Studies zijn. Mijn stage in Londen heeft mij zo veel geleerd en dingen in het leven anders laten zien. Ik hunkerde naar een titel als Master of Science en om met die titel in de toekomst terug te keren naar Londen. Dat is mijn doel. Dat is wat ik uiteindelijk wil.

Inmiddels zijn we alweer een paar maanden verder maar ik kan mij mijn eerste dag aan de universiteit nog goed herinneren. Ik geef toe dat ik het heel erg spannend vond. Niet alleen omdat ik niemand kende of omdat ik nog nooit op een universiteit had gezeten maar omdat ik precies wist waarom ik hier was. Ik was (en ben nog steeds) ontzettend gemotiveerd om over twee jaar dat felbegeerde diploma in ontvangst te nemen.

Mijn eerste weken aan de universiteit waren uitputtend. Ik werd gesloopd door alle nieuwe indrukken. Ik was de gang van zaken aan de universiteit niet gewend, ik moest heel erg wennen aan de hoeveel stof die we per week behandelden, ik had een beetje moeite met het taalgebruik van de Belgen, ik moest mijn weg in Antwerpen zien te vinden, ik wilde mijn sociale kring uitbreiden en ga zo nog maar even door. December leek toen nog zó ver weg. En kijk nu eens.. Het is alweer bijna januari!

En daar stond ik dan vrijdag om 18.15 uur met mijn lieve muts op mijn hoofd in de collegezaal die eerst zo nieuw was maar nu zo vertrouwd voelt. Ik had zojuist mijn laatste college Sociologie gehad. Mijn laatste college van semester één. Alles is zo snel gegaan. Alsof ik in een wervelwind heb gezeten. Dacht ik eerst nog genoeg tijd te hebben, kom ik nu tijd tekort. De tentamens staan voor de deur en oh, wat ben ik zenuwachtig. Maar voor niets gaat de zon op, en ik wil de zon zien opkomen in Londen. Dat is waar ik het uiteindelijk voor doe.


7 reacties / Laat een reactie achter




Het laatste jaartje

Posted in The Hard Knock Life on September 4, 2011.

bron

Voor een paar van jullie is het nieuwe schooljaar al begonnen. Voor mij niet. Ik begin morgen pas. Ik heb ontzettend veel zin in school. Natuurlijk niet om te leren maar gewoon om iedereen weer te zien, om presentaties te geven en om koffie in de kantine te drinken. Maar wat ik het leukste vind, is toch wel het feit dat ik dit jaar ga afstuderen. Ik ga aan mijn laatste jaar school beginnen en ik vind het een heerlijk vooruitzicht om daarna geen last meer te hebben van tentamens. Want die haat ik. Heel erg!

Maar voordat ik daadwerkelijk mijn bachelor European Studies heb, moet ik nog één semester naar school. Eentje maar, waarvan één blok uit een minor bestaat: Marketing and New Media. Ik zal dan niet meer naar school gaan in het oude en vertrouwde Maastricht maar ik moet dan elke dag naar Sittard. En dan, in het tweede semester vertrek ik naar Londen om stage te lopen bij Bright Light PR (jaloezie is toegestaan). Ik mag mezelf dan gelukkig prijzen met het feit dat ik in Londen ga wonen, werken en God weet wat nog meer.

Maar voordat het zo ver is, moet ik morgen gewoon om 6 uur opstaan..


10 reacties / Laat een reactie achter




No one knows what the future holds

Posted in The Hard Knock Life on January 22, 2011.

Weet je wat ik niet leuk vind? Leren. Ik leer alleen omdat het moet. Hoe kan het toch dat de stof een stuk minder interessant wordt zodra ik mij opsluit in mijn kamer? Stiekem heb ik er ook helemaal geen geduld voor. Maar laten we eerlijk zijn: er zijn zó veel leukere dingen om te doen dan leren. En vinden jullie het ook niet erg toevallig dat je tijdens deze cruciale tentamenweken altijd “betere dingen” te doen hebt? Dat je opeens de behoefte krijgt om je kamer op te ruimen of dat je dan eindelijk je tijd kan en wílt besteden aan dat ene boek? Is dit toeval of lijden we gewoon allemaal aan SOG (studie ontwijkend gedrag)?

Ik weet het niet. Het enige waar ik zeker van ben is dat ik leren dus niet leuk vind. Naar school gaan daarentegen vind ik wel leuk. Dan ben ik onder de mensen en wordt er les gegeven. Ik ben sowieso meer een praktisch persoon. Laat mij maar “iets” doen. Daarom kan ik nu al niet wachten tot mijn stage volgend jaar. Dan mag ik eindelijk mijn kennis in praktijk gaan brengen. Waar ik mijn stage ga doen is nog één groot vraagteken. Ik zat eerst te denken aan Australië, maar wegens financiële redenen (lees: ik heb er gewoon geen geld voor) gaat dat feestje niet door. Nu heb ik mijn zinnen gezet op Londen of Dublin. Maar een stageplek bij BNN of MTV in Nederland spookt ook door mijn hoofd.

Ja, ik heb ontzettend veel zin in mijn stage maar aan de andere kant ook weer niet. Want het is niet zo maar een stage. Neen, het is mijn afstudeerstage. En dat houdt weer in dat ik dus na mijn stage, klaar ben met mijn opleiding. Dan mag ik mijzelf een European Professional noemen. Maar wat dan? Wat ga ik daarna doen?

Sinds ik terug ben van mijn uitwisseling in Frankrijk, loop ik hier steeds aan te denken. Ik voel me een beetje stom dat ik over anderhalf jaar (waarschijnlijk) afgestudeerd ben maar nog geen idee heb van wat ik eigenlijk wil gaan doen. Aangezien ik absoluut geen passie voor studeren heb, laat ik verder studeren maar even voor wat het is. Maar moet ik dan mijn stille droom om een eigen Bed&Breakfast op te bouwen in het buitenland gaan waarmaken? Moet ik gaan voor mijn geheime ambitie om presentatrice of actrice te worden? Of moet ik hopen dat ik op 31 december de Jackpot win zodat ik een wereldreis kan maken?

Zucht. Ik zou het echt niet weten. En hoe zeer ik er ook naar verlang om af te studeren, om niet meer te leren, maakt het me ook een beetje bang.


9 reacties / Laat een reactie achter




C’est la vie

Posted in The Hard Knock Life on March 10, 2010.

Wat is het toch heerlijk om wakker te worden en tot de ontdekking te komen dat de lucht blauw is met een stralend zonnetje. Wat is het daarentegen toch jammer om naar buiten te gaan en te ontdekken dat het niet zo warm is als het lijkt. Maar goed, ik ga geen hele blog wijden aan het weer. Er zijn in mijn non-actieve-tijd-op-nevermind-me wel andere dingen gebeurd.

School bijvoorbeeld. Want ja, ook ik ben in het dagelijks leven maar een studente. Eentje die het eerste semester van 2010 in het buitenland moet studeren voor haar opleiding. En dat vind ik alles behalve erg natuurlijk! Ik had mijn zinnen op Dublin en Parijs gezet. Dublin had mijn voorkeur. Het was eigenlijk mijn grootste voorkeur. Ik zag mezelf al winkelen in de Topshop met een Starbuckskoffie in mijn hand en ‘s avonds bier en wijntjes drinken in de Irish pubs studeren in Dublin. Wat was het daarom ook een ongelofelijk grote teleurstelling dat ik niet voor Dublin werd ingeloot. En om het nog erger te maken: ook niet voor Parijs.

Goh, dacht ik bij mezelf. Leuk zo’n opleiding waar je verplicht één semester in het buitenland moet studeren. Ik baalde natuurlijk als een stekker. Maar oké. Tijd om lang te balen had ik niet aangezien ik erg gemotiveerd was om een andere stad uit te zoeken. Ik had mijn pijlen gericht op Spanje of Frankrijk. Madrid en Salamanca zaten ook al vol, dus bleef Valladolid over in Spanje. In Frankrijk had ik nog de keuze uit Lille en Besançon. Ik heb de laatste dagen dankbaar gebruik gemaakt van google om zo veel mogelijk informatie te winnen. Ook ben ik zo ijverig geweest om studenten te mailen die al in Salamanca, Lille en Besançon zijn geweest.

Vrijdag moet ik opnieuw twee voorkeuren inleveren en ik weet al precies welke universiteiten er in mijn top 2 staan: Besançon en Lille. Ook denk ik dat ik voor 99,9% geplaatst wordt bij mijn eerste voorkeur. Maar niets is nog zeker. Willen jullie weten waar ik in september 2010 begin met studeren? Dan moeten jullie -net als ik- nog even wachten! Let’s keep our fingers crossed for me!


17 reacties / Laat een reactie achter