De hele maand januari heb ik niet optimaal kunnen trainen wegens mijn examens. In het begin van februari had ik als excuus dat ik te veel leuke dingen aan het doen was maar ergens aan het eind zag ik de ernst van de situatie in. Ho, ho, ho. Ik had potverdikke een hardloopwedstrijd van 10K op de planning staan en ik had dat sinds 1 januari niet meer gelopen. Er was dus heel wat werk aan de winkel – en dat twee weken voor het startschot. Oeps.

De knop was om en ik heb 1 week echt nog heel lekker kunnen hardlopen. De week voor voor de CPC Loop zelf, begon mijn lichaam een beetje tegen te stribbelen. Meer specifiek: mijn rechterkuit(spier). Ik liep de dinsdag nog maar de donderdag moest ik na vijf minuten mijn training stopzetten omdat ik anders bang was dat ik mijn kuit echt zou overbelasten. Bijna met tranen in mijn ogen van woede en frustratie (ik wilde die donderdag nog zo graag even hardlopen) gooide ik de handdoek in de ring. Nu maar hopen dat het een verstandige beslissing was..

100314-2

Voor ik het wist was het zondag. Ik werd in Rotterdam opgehaald door Just Keep Running collega Patrica en samen met haar en haar zus gingen we richting Den Haag. We ontmoetten andere JKR collega Jessica op de parkeerplaats en vol goede moed en gezonde zenuwen gingen we richting het Malieveld. De zon stond heerlijk aan de hemel te shinen en eenmaal aangekomen op het Malieveld leek het wel alsof je een energiebron instapte. De sfeer was ongelofelijk, de energie van zowel de hardlopers en supporters was voelbaar en mijn zin om te hardlopen werd met de seconde meer.

Om 12.40 uur zouden we starten. Ik heb wel een miljoen keer tegen mezelf gezegd dat ik heel rustig moest starten en vooral niet te snel. Het startschot klonk en daar gingen we. Daar ging ik! Niet te snel en opzoek naar het juiste ritme. Toen we de eerste bocht om gingen, besefte ik pas dat Den Haag gewoon was afgezet voor een paar duizend uitzinnige hardlopers. En daar was ik er eentje van. Wat was dat een mooi gevoel. Met elke stap die ik zette, begon ik steeds meer te genieten.

De eerste kilometers gingen oké. Ik had geen idee wat mijn tempo was maar ik was nog lang niet buiten adem. Dorst had ik dan weer wel. Toen ik na 6K eindelijk bij het waterpunt aankwam, heb ik met man en macht een bekertje proberen te bemachtigen. Het eerste wat ik dacht was: “shit, ik verlies kostbare tijd,” maar toen ik eenmaal water dronk en mijn gezicht nat maakte, wist ik dat ik toch de juiste keuze had gemaakt. Ik kon er weer tegenaan!

100314-3

En toen passeerde ik de 7K – en vanaf daar ging het eigenlijk mis. Ik had mij mentaal zo gefocust op het halen van de 7 want dan hoefde ik er nog maar 3. Does that make any sense? Anyway, daar waar ik bang voor was, gebeurde: mijn kuitspier begon gigantisch te zeuren. OK, wat ga ik doen? Blijven hardlopen? Wandelen? Ik heb uiteindelijk gekozen om even goed te rekken en te strekken. Zonder succes, helaas. Het bleef maar zeer doen. Na een paar minuten stond ik weer stil om te rekken en te strekken. Pffffft. Ik wil er nu ook gewoon klaar mee zijn!

En toen ging er weer een knop om.

Ik praatte mezelf moed in: Hey Niek, jij kan dit! Stel je niet aan. Nog maar eventjes. Je bent al dik over de helft. Jij gaat dit halen. En joehoe! Jij vindt dit toch leuk? Ondanks de pijn ben je aan’t genieten. Laat eens zien wat je kan. HOP HOP! NAAR DE FINISH!

Tot en met de laatste kilometer ging het goed. En toen kwam kilometer 9 inzicht – of ook wel de kilometer van hel, zoals ik ‘m nu graag noem. Dit was afzien. Puur afzien. Met mijn kuit was alles oké maar ik werd nu onaangenaam verrast door hevige steken in mijn zij. NO! NO! NO! Waarom nu? Waarom de laatste kilometer?? Het deed zo’n zeer dat ik er serieus over dacht om even te gaan wandelen. Maar nee, dat kon ik toch niet maken? Of toch wel..

100314-1

NEE! Verstand op nul en gaan met die banaan. Ondertussen was de finish bijna in zicht. Auw. Ik wilde echt niet meer. Ik wilde stoppen.

Met het laatste beetje energie dat ik had, zocht ik op mijn iPod naar een nummer van Avicii. Ik heb nog nooit zoveel kracht uit een liedje gehaald. Ik wist dat ik die laatste paar honderd meter maar even pijn moest lijden want ik wilde koste wat kost hardlopend over de finish. Niet wandelend, niet struikelend, niet vallend. De finish kwam steeds dichterbij. En nog dichterbij.

BAM! IK HEB HET GEHAALD!!!!!!!!

Ik voelde niks meer. Geen pijn in zij, geen pijn in mijn kuit. Het enige dat ik voelde was het overwinnen van deze strijd. En dat voelde verdomd goed. Liep ik een paar maanden geleden nog een wedstrijd van 7,2K waar ik niet eens aan wil terugdenken, liep ik deze zondag een wedstrijd met ZO VEEL PLEZIER. Ik had de finish gehaald maar wat voor mij uiteindelijk telt: ik heb zo intens genoten. Gewoon echt oprecht genoten van het hardlopen. Van de energie. De zon. De supporters. Ik heb genoten van alles. Qua tijd absoluut niet mijn beste run ooit (1.10.52) maar man, deze verdient echt wel een plekje in mijn top 3 van favoriete runs ooit!

Foto’s van Patrica

4 reacties op “Zondag 9 maart: de dag van de 10K CPC Loop

  1. Die sfeer inderdaad, geweldig! Serieus een geweldige dag! En je mag er trots op zijn hoor, jeetje! Topper! Wel erg jammer dat ik je/jullie niet meer heb gezien, maar er komt wel weer een volgende keer!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *