Al sinds vorige week keek ik uit naar de wedstrijd die vandaag gespeeld zou worden. Gisteren had ik samen met M. afgesproken dat ze om 20.00 uur bij mij zou zijn en dat we samen de wedstrijd tegemoed zouden gaan. Ik ben soms nog al een optimist, dus ik had goede hoop. Maar of mijn goede hoop ook realiteit zou worden, zou vanavond werden uitgewezen.

Om 20.45 klonk het fluitsignaal en de wedstrijd begon. Ik was nerveus en zeer opgewonden tegelijkertijd. Het baltempo lag hoog en ik was zeer tevreden over het spel. Ja oké, hier en daar werd af en toe wat slordig gespeeld, maar dat werd even door de vingers gezien. Opeens kwam daar de verlossende maar vooral verdíende 0-1! Ik sprong letterlijk een gat in de lucht! Ik denk dat niemand had verwacht dat de bal zo het doel zou invliegen! Werkelijk waar fantastisch! Al snel kwam de 0-2 en mijn geluk kon niet meer op. Ik was blij! Mijn team deed het goed, mijn team leek te gaan winnen..

Na de rust draaide het spel 180 graden. De tegenstander werd erg fel en tot mijn grote ergenis werd er ook nog eens door hun gescoord. Hoppa, het was 1-2. Niet snel daarna (binnen 10 minuten!) viel het tweede tegendoelpunt. Nu was het 2-2. Ik werd gek! Hoe kon mijn team zo goed aan de wedstrijd beginnen en dan uiteindelijk hun hele voorsprong kwijt raken? Ik dacht dat het niet veel erger kon worden maar het tegendeel bleek echter waar: het werd 3-2!

Ik liet mijn hoofd hangen. Ik voelde me verslagen. Ik had de hoop bíjna opgegeven toen opeens uit het niets de 3-3 viel! Oh yeah! We were back in the game! Het leek allemaal te mooi om waar te zijn toen het ook nog eens 3-4 werd. Mijn geluk kon bijna niet meer op. Maar toen.. In de slotfase van de wedstrijd werd het uiteindelijk toch nog 4-4. Het was gelijkspel, maar dat was niet genoeg. De tegenstander had vorige week 3 gescoord tijdens de uitwedstrijd. Met de doelpunten van vandaag meegerekend kwamen ze uit op meer doelpunten dan het andere team. Helaas!

Dames en heren. Ik spreek de hele tijd over míjn team. Maar wie is míjn team? (…) Liverpool fc! En mijn Liverpool heeft vandaag verloren van de grote concurrent Chelsea. Liverpool is niet door naar de halve finale! Maar ondanks alles heeft Liverpool bewezen een waardige tegenstander te zijn. Ik heb genoten van het spel maar baal nu wel als een stekker. Tsjah, dat heb je wel eens als je een fanatiek voetbalsupporter bent (en als je een geheime crush hebt op Fernando Torres).

10 reacties op “You never walk alone

  1. Haha, ik dacht al: wtf, waarom moet jij zó laat hockeyen. Maar vandaar… je zat gewoon op de bank voor de televisie. Balen dat ze niet door zijn!

  2. Ik vond het ook al zo vreemd dat je zo laat moest hockeyen. En toen later dacht ik dat het wel over voetbal ging, maar ik kon me niet herinneren dat jij op voetbal zit/zat, dus ja.. allemaal vreemd. :P Flauwerd ;)

  3. ah, ik weet precies hoe je je bedoelt! ik was ook altijd zo opgewonden als “mijn team” moest basketballen. :p

  4. Ik heb de wedstrijd half gevolgd, ik was niet echt voor een club maar nu ik dit lees is het toch wel jammer dat Liverpool verloren heeft. :P

  5. Hee,

    Ik heb geen voetbal gekeken xD Ben niet zo’n sport kijk of doe type, ghaha. Jammer dat het niet zo goed ging voor je club.

  6. Wat leuk dat jij ook zo gek bent van voetbal! Geweldige wedstrijd was het zeg, wauw!
    Enne, Fernando Torres is idd zwaar leuk, whoei!

  7. Aaaaaaaaaaah, en ik maar denken: “wat doet ze? hockey, voetbal? welke sport doen mensen ‘s avonds?” maar natuurlijk: bankhangen. ;-) Je hebt weer leuk geschreven! Liefs van Martine x

  8. jaja, ik heb het ook gezien, dacht écht dat liverpool ging winnen, alleen ik ben voor manchester united en die zijn wel door, hoezeeee!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *