Vroeger, héél vroeger, bestond mijn doordeweekse tv-avond uit: Goudkust, Onderweg Naar Morgen en als afsluiter Goede Tijden Slechte Tijden. Anderhalf uur lang zat ik voor de tv en mocht niemand mij storen. Het duurde niet lang voordat mijn mama deze drie passies met mij deelde. Voortaan zaten wij samen op de bank en was het “ons” heilige anderhalf uur. Mijn passie werd al snel minder. Veel minder eigenlijk. Maar Mama kijkt tot op de dag van vandaag, nog steeds naar GTST.

Elke avond om 20.00 uur zie ik mama lekker genieten op de bank. Gewoon even het verstand op 0 zetten en lekker relaxen. Ik miste het gevoel van je-verheugen-op-de-volgende-aflevering-terwijl-de-huidige-aflevering-nog-niet-eens-voorbij-is dat ik sinds the Gilmore Girls en de eerder genoemde series niet meer gehad heb. Natuurliijk word ik tegenwoordig happy van the Vampire Diaries maar er is één andere serie die mijn hart echt gestolen heeft. Een serie waar iedereen het tegenwoordig over heeft. Een serie die ik sinds aflevering 1 volg maar waarvan ik nu pas besef hoe geweldig ik ‘m eigenlijk wel niet vind: GLEE!

De verhaallijnen spreken mij aan, de acteurs en actrices zijn geweldig en het barst natuurlijk van de leuke covers. Glee heeft mij meerdere keren laten lachen en met “A Very Glee Christmas” heeft de serie mij ook echt geraakt. Mijn iPod en ik kunnen tegenwoordig ook niet meer zonder hun liedjes. Teenage Dream wordt dan ook elke morgen bij het opstaan gedraaid. Ja echt. Elke ochtend. Ik kan niet meer zonder. Ik heb elke dag zin om te zingen en dat doe ik dan ook (tot grote teleurstelling van mijn ouders en broertje). In de badkamer klinkt mijn stem bijna net zoals die van Rachel Berry. Nou ja, bijna, hè!

Ik was net de nieuwste aflevering aan’t kijken en ik betrapte me er zelf op dat ik het jammer vond dat ik al 30 minuten naar de aflevering aan’t kijken was. Want dat hield in dat de aflevering nog maar 10 minuten zou duren. En toen wist ik het zeker: I’m a Gleek!

Share: