“So what’s your name?” “Niki.” “How do you spell that?” “Uhhhhhh..”

Ik ben nog al een dromer. Soms dan ben ik zo bezig met dromen dat ik de werkelijkheid even vergeet. Daarnaast ben ik ook nog al een beetje erg onhandig en vergeetachtig. En tsjah, shake die eigenschappen in een cocktailshaker met een vleugje Niki erbij en je hebt een heel speciaal iets. Een speciaal iets dat zo af en toe een blunder maakt. En dan niet stiekem in de slaapkamer maar gewoon in het publiek. Want ja, als je Niki heet dan:

  • Fiets je gewoon tegen een stilstaande auto op.
  • Roep je in de klas: “Ik heb een beter voorspel!” terwijl je voorstel bedoeld.
  • Val je altijd en overal (de V&D, in een café, voor een winkelcentrum, etc.).
  • Ga je met één opgemaakt oog werken omdat je de andere vergeten bent.
  • Kan je je eigen naam niet spellen als je tegenover James Morrison staat.
  • Denk je echt dat je 21 bent terwijl je al 22 bent..
  • Loop je een tijd lang rond met wc-papier aan je schoenen.
  • Zeg je tegen een vriendin die eraan zat te denken om in Willemstad stage te lopen: “Poeh, maar dat is best gevaarlijk hoor, Zuid-Afrika.”.
  • Ga je naar het concert van Alicia Keys, heb je de auto voor het Gelredome geparkeerd, ben je je kaartje in het hotel vergeten.

11 reacties op “Tsjah, ik heet niet voor niets Niki

  1. Nou als ik tegenover James zou staan zou ik ook spontaan alles vergeten hoor! En ik denk ook nog vaak dat ik 20 ben. ‘Hoe oud ben je?’ ’20. Ohnee, UHHH *denkt na* Ohnee 21!’

  2. Haha dat klinkt als mij :P… Ik ben ook zo goed in dat soort dingen. Het ergste wat mij met een kaartje overkwam was dat ik zo slim was om naar de verkeerde show te gaan bij een musical. Ik had een kaartje voor een middag show maar dacht dat ik voor de avond show had. En was ik van te voren nog aan vertellen dat niet snapte hoe mensen zo iets kon overkomen… euhm OEPS hehe

  3. Haha ik kom er vaak nog op tijd achter dat ik iets van mn make-up ben vergeten! Maar ja, in eerste instantie vergeet ik het wel :P

  4. Oooh, dit klinkt me als niks in de oren. Maar ik ken mezelf dan ook… Gelukkig kun je er zelf ook wel om lachen, dat maakt ‘t allemaal iets minder pijnlijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *