Het gaat weer eens over James Morrison

Posted in Mister James Morrison on December 29, 2012.

291212
Bron

“Wie zijn dat?” wordt mij steeds gevraagd als ze bovenstaande foto’s zien die in mijn kamer en op mijn bureaublad staat te pronken. “Dat zijn James Morrison en ik,” zeg ik dan met een ontzettend grote lach op mijn gezicht. Ik kan nog steeds niet geloven hoeveel geluk ik heb gehad als het aankomt op mister James Morrison. Concerten? Check! Foto’s van en met hem? Check! Prijsvragen winnen? Check! Met hem praten? Check! Hij die mij knuffelt? Check! Met hem op de radio? Check! Mezelf compleet voor lul zetten tegenover hem? DUBBEL CHECK!

Het is voor veel mensen lastig te begrijpen dat ik op 23-jarige leeftijd nog steeds fan van iemand ben. Maar het is gewoon zo. Ik kan er gewoon echt niks aan doen. In dit geval gaat dat hele excuus van: “het ligt niet aan jou, het ligt aan mij” niet op. Want het ligt wel degelijk aan hem. De enige echte James Morrison. En dat komt door zijn belachelijk fijne stem, heerlijke muziek en mooie teksten. Het klinkt zo cliché maar ik vind steun in zijn muziek. Zijn muziek kan mijn humeur bepalen of mij net dat beetje meer motivatie geven. Ik geniet er gewoon oprecht van. En dan heb ik het over genieten in zijn puurste vorm.

Het was mijn moeder die mij een paar jaar geleden naar de tv riep: “Niki! Kom eens! Dit vind ik een mooi nummer!” Ik was verbaasd dat mijn moeder naar een muziekzender keek maar ik was nog meer verbaasd over wat ik toen hoorde. Misschien is verbaasd niet het goede woord. Verrast. Overdonderd. Geraakt. Ja, geraakt is het goede woord. De melodie van het liedje in combinatie met die rauwe, ongewone maar oh zo fijne stem raakte mij meteen. En ja hoor, hij haalde de woorden uit mijn mond: You Give Me Something. En dat doet hij tot op de dag van vandaag nog altijd.

Het heeft drie jaar geduurd voordat ik hem voor het eerst live zag. Veertien januari 2009, ik weet het nog goed. In een volle HMH stond ik als klein meisje te genieten van de stem waar ik al drie jaar helemaal weg van was. Ik was die avond helemaal in mijn element en ik was mij totaal niet bewust van alle mensen om mij heen. Dat gevoel wanneer je favoriete artiest je favoriete liedjes zingt (en je totaal niet teleurstelt) is onbeschrijfelijk. Ik sta niet vaak met mijn mond vol tanden. Dat krijgt alleen James Morrison voor elkaar. Elke keer weer.


11 reacties / Laat een reactie achter




Ook zo’n fijne kerst gehad?

Posted in Dear Diary on December 27, 2012.

271212-1

Ik heb twee hele fijne dagen achter de rug en ik hoop van harte dat jullie dat ook hebben gehad! Jammer de twee leukste dagen van het jaar alweer voorbij zijn. Maar ach. Gelukkig hebben we de talloze foto’s, de overtollige kilo’s en natuurlijk de cadeautjes om ons aan deze fijne twee dagen te herinneren. Over cadeaus gesproken: hebben jullie al kennis gemaakt met Lexie, mijn Samsung tablet? En alsof dat nog niet genoeg was, heeft de Kerstman mij ook nog eens verwend met een boek, een dvd, een nieuwe pyjama (haha, de Kerstman kent mij te goed!), een shirtje en en en.. Nu is het eigenlijk maar hopen dat ik nog in de pyjama en het shirtje pas aangezien ik natuurlijk twee dagen non-stop heb gebunkerd..


5 reacties / Laat een reactie achter




Een stap dichterbij de toekomst

Posted in The Hard Knock Life on December 23, 2012.


Ooit loop ik weer door de straten van Notting Hill!

Ik begon heel erg in te kakken en ik merkte dat ik er niet meer bij was met mijn gedachten. Ik staarde voor mij uit, kreeg de docent in mijn zicht en zag zijn mond bewegen. Ik kreeg echter niks mee van wat hij allemaal zei. Ik bleef staren, was verzonken in mijn gedachten en deed heel even mijn ogen dicht. Niet lang daarna werd ik weer met beiden benen op de grond gezet door het geluid van het applaus in de grote collegezaal. Uit reactie begon ik ook maar te klappen, keek een beetje verward om mij heen en toen besefte ik het: mijn laatste college zat er alweer op. Semester één is gewoon voorbij!

Ik weet nog goed dat ik, alweer een paar maanden terug, een beetje aarzelend had gekozen om verder te studeren. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik leren echt stom vind maar van de andere kant: ik houd ervan om mezelf uit te dagen. Ik wilde meer dan alleen een Bachelor of European Studies zijn. Mijn stage in Londen heeft mij zo veel geleerd en dingen in het leven anders laten zien. Ik hunkerde naar een titel als Master of Science en om met die titel in de toekomst terug te keren naar Londen. Dat is mijn doel. Dat is wat ik uiteindelijk wil.

Inmiddels zijn we alweer een paar maanden verder maar ik kan mij mijn eerste dag aan de universiteit nog goed herinneren. Ik geef toe dat ik het heel erg spannend vond. Niet alleen omdat ik niemand kende of omdat ik nog nooit op een universiteit had gezeten maar omdat ik precies wist waarom ik hier was. Ik was (en ben nog steeds) ontzettend gemotiveerd om over twee jaar dat felbegeerde diploma in ontvangst te nemen.

Mijn eerste weken aan de universiteit waren uitputtend. Ik werd gesloopd door alle nieuwe indrukken. Ik was de gang van zaken aan de universiteit niet gewend, ik moest heel erg wennen aan de hoeveel stof die we per week behandelden, ik had een beetje moeite met het taalgebruik van de Belgen, ik moest mijn weg in Antwerpen zien te vinden, ik wilde mijn sociale kring uitbreiden en ga zo nog maar even door. December leek toen nog zó ver weg. En kijk nu eens.. Het is alweer bijna januari!

En daar stond ik dan vrijdag om 18.15 uur met mijn lieve muts op mijn hoofd in de collegezaal die eerst zo nieuw was maar nu zo vertrouwd voelt. Ik had zojuist mijn laatste college Sociologie gehad. Mijn laatste college van semester één. Alles is zo snel gegaan. Alsof ik in een wervelwind heb gezeten. Dacht ik eerst nog genoeg tijd te hebben, kom ik nu tijd tekort. De tentamens staan voor de deur en oh, wat ben ik zenuwachtig. Maar voor niets gaat de zon op, en ik wil de zon zien opkomen in Londen. Dat is waar ik het uiteindelijk voor doe.


7 reacties / Laat een reactie achter




Ding dong, verslaafd aan mahjong

Posted in Whatever Else on December 21, 2012.

Het fijne van een smartphone is dat je er zo veel mee kan dankzij alle apps. Hop, even snel een fotootje maken van dat lekkere eten, één of andere filter eroverheen gooien en op Instagram zetten. Of even laten weten wat je aan het doen bent (of wat je gaat doen) op Facebook. Bijkletsen met je vrienden, een update geven of een nieuwtje te weten komen via WhatsApp. Even snel een e-mail versturen tijdens college of gewoon in de bus. En oh ja, Twitter (mijn favoriet) voor alle andere (leuke) onzin.

Maar ik vond van mijzelf dat ik meer gebruik moest maken van apps. Tsjah, je hebt niet voor niets een smartphone, hè? Dus ik downloadde en installeerde (zoals de rest van de wereld) Ruzzle en Draw Something en daar voegde ik later SongPop aan toe (die vind ik trouwens ook echt leuk hoewel ik er echt heel slecht in ben). Ik ben altijd wel in voor een spelletje maar omdat je bij die apps tegen iemand anders speelt, moet je dus ook wachten. En ja, ik haat wachten.

Dus toen opende ik Google Play en ging ik opzoek naar een leuk spelletje. Ik vond weliswaar niets leuk genoeg totdat ik Mahjong tegenkwam. Dat heb ik in het ver verleden wel eens gespeeld en ik kon mij herinneren dat ik dat wel leuk vond. Zo gezegd, zo gedaan en na een minuut was de app geïnstalleerd. Misschien had ik dat beter niet kunnen doen want die stomme app speelt nu een vrij grote rol in mijn leven.

Voordat ik ga slapen speel ik even een potje. Dat ene potje worden er twee en voordat ik het weet zijn we ineens een uur verder. Als ik het college niet interessant vind, dan pak ik mijn telefoon en speel ik weer een potje (het is trouwens een goed excuus om het college gewoon niet interessant te vinden). Als ik tijdens het koken moet wachten tot mijn aardappelen gaar zijn, dan is Mahjong mijn tijddoder. En zelfs tijdens het eten door kan ik het niet laten om even één potje te spelen. En zo zijn er dagelijks wel honderd andere gelegenheden om Mahjong op te starten.

Waarom ik het zo leuk vind, weet ik niet. Echt niet. Ik denk dat ik de app maar weer eens moet openen om hier antwoord op te kunnen vinden. Dus jongens en meisjes, ik check jullie later.


8 reacties / Laat een reactie achter




Koken met Niki

Posted in Food and Recipes on December 19, 2012.

Ik heb altijd zin in lekker eten maar ik ben veel te lui om lang in de keuken te staan. Gelukkig hoeft lekker eten maken helemaal niet moeilijk te zijn of lang te duren. Vandaag een makkelijk, snel en lekker recept! (Ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed hoe dit gerecht heet.. Pasteitje? Gevulde bladerdeeg? Ach ja, het is in ieder geval lekker!)

Wat hebben we nodig (voor één persoon)?
Olijfolie, (vegetarisch) gehakt, 1 sjalot, 1 teentje knoflook, handjevol champignons, 1/3 paprika, peper, paprikapoeder, groentebouillonpoeder, zure room, Boursin/Philadelphia, geraspte kaas, bladerdeeg, allesbinder.

En dan?

  1. Snij de sjalot, het teentje knoflook, de champignons en de paprika fijn. Verhit een koekenpan met een laagje olijfolie en fruit de sjalot en de knoflook.
  2. Doe het (vegetarische) gehakt erbij en laat gaar bakken. Ondertussen de oven voorverwarmen op ongeveer 200 graden.
  3. Doe de gesneden champignons en paprika bij het (vegetarische) gehakt en breng op smaak met paprikapoeder en peper. Laat het pannetje even op het vuur staan en rol de bladerdeeg uit. (Ik had ‘m in een cirkelvorm gekocht en heb maar de helft ervan gebruikt.)
  4. Doe een beetje water in de pan, strooi er groentebouillonpoeder overheen en meng met schep(je) Boursin/Philadelphia. Doe er een theelepel zure room bij en roer tot het één geheel wordt. De saus zal “waterig” zijn dus strooi er wat allesbinder doorheen zodat het vaster wordt.
  5. Schep dan het mengsel op het bladerdeeg en strooi er wat geraspte kaas overheen. Vouw het bladerdeeg dan dubbel zodat het mengsel ertussen zit.
  6. Laat ongeveer twintig minuten in de oven staan totdat de bladerdeeg goud/geel is. (Há, daar ging het bij mij dus fout.)
  7. EET SMAKELIJK!

4 reacties / Laat een reactie achter




Mijn winterse liefde

Posted in Whatever Else on December 17, 2012.

Toen ik een paar weken geleden weer even in Maastricht was, werd ik zwaar verliefd op een muts. En dat is raar, want ik vind een muts (of een ander hoofddeksel) zelden leuk. Ik heb toen echter besloten om hem niet te kopen (waarom? WAAROM?) maar ik kon die avond niet langer ontkennen dat hij (zij? het?) en ik voor elkaar bestemd waren. Ik had echter de volgende dag geen tijd om de stad in te gaan en tot overmaat van ramp werd ik ook nog eens ziek (ik denk dat het luddevedu was).

Toen ik half aan het slapen was en half aan’t creperen van de pijn (oké, misschien een beetje overdreven) kwam opeens mijn broertje mijn kamer binnen. Ik kan mij nog steeds niet herinneren wat hij toen zei en ik viel niet lang daarna eindelijk in slaap. Ik droomde natuurlijk van de hereniging tussen mij en mijn muts. Ik moest ons maar misschien gaan opgeven voor Grenzeloos Verliefd (de muts in Nederland, ik in België, liefde sucks).

En toen ik de volgende morgen opstond en ik toch wel trek had in ons zondags ontbijt, werd ik geconfronteerd met mijn liefde. Mijn broertje had de muts voor mij gekocht en ik was het gelukkigste meisje van de hele wereld. In mijn pyjama en met mijn muts op mijn kop, schoof ik aan tafel om een vers croissantje te eten. Sindsdien zijn mijn muts en ik onafscheidelijk.


10 reacties / Laat een reactie achter




Praten met (en tegen) Niki

Posted in Random Thoughts and Scribblings on December 15, 2012.

Laatst had ik besloten om van mijn knusse kamer naar de keuken te verplaatsen. Ik moest namelijk een opdracht voor school afmaken en in mijn kamer kon ik mij totaal niet concentreren. Ik kreeg zin om mijn kamer op te ruimen en te poetsen, ik bleef naar mijn foto’s staren die herinneringen opriepen, ik wilde een maskertje op doen, mijn nagels lakken en en en.. Ach ja, jullie kennen het vast wel.

Dus ik liep met mijn laptop de trappen af (whoehoe en dat zonder te vallen) en installeerde mij in de keuken. Ik kreeg opeens inspiratie als een malle en mijn vingers vlogen over het toetsenbord. Ik was blij want als ik zo door zou gaan, zou ik die opdracht binnen een paar uur helemaal af kunnen krijgen. Een dag voor de deadline ook nog wel.

Opeens kwamen mijn huisgenootjes ook de keuken in. Weliswaar niet voor schoolwerk maar voor het voor de hand liggende sociale aspect. Ik wist gelukkig mijn aandacht bij de opdracht te houden en installeerde eindelijk ook nog eens een programma dat al een hele tijd op mijn lijst stond. “Chill! Alles gaat lekker!” zei ik meer tegen mezelf dan tegen mijn huisgenoten. Ze trokken hun wenkbrauwen op en gaven mij een verwarde blik. “Ja sorry, ik praat soms tegen mezelf,” zei ik.

Ik bleef de hele tijd hardop tegen mezelf praten, vroeg mijzelf dingen die ik niet snapte om daar vervolgens toch weer zelf antwoord op te geven. “Hoe de fuck werkt dit programma? Zal ik gewoon- Oh laat maar! Volgens mij heb ik het! Oh yeah, this girl is on fiiiiirrrrrreeeee!” (en ja, dat laatste zong ik, voor zo ver je dat natuurlijk zingen kan noemen). Ik hoorde mijn huisgenoten lachen en ik voelde dat hun blik op mij was gericht.

Op een gegeven moment begon ik mij af te vragen of ik dit eigenlijk wel vaker deed. En tsjah, het antwoord is simpel: ja dat doe ik. Overal en nergens, in het openbaar of gewoon in mijn kamer. Ik praat gewoon lekker hardop tegen mezelf en ik schaam me er niet voor (mijn ouders en mijn broertje worden er echter helemaal gek van). Want zal ik jullie eens wat vertellen? Ik heb het altijd heel gezellig met mezelf (oké, dat klinkt een beetje fout maar you get the point, right?).


11 reacties / Laat een reactie achter




I’ll be literally driving home for Christmas

Posted in Dear Diary on December 13, 2012.

Ik heb nog maar anderhalve week college en dan begint de Kerstvakantie! Twee jaar geleden werd ik nog opgehaald uit Frankrijk om thuis Kerstmis te vieren, dit jaar word ik de dag voor Kerstavond uit Antwerpen opgehaald. En hoewel mijn vakantie gelijk zal staan aan leren, leren en oh ja leren, heb ik wel ontzettend veel zin in 24, 25 en 26 december. Want dan laat ik mijn boeken dicht en ga ik Kerstmis vieren in Townsend style. En wat kijk ik daar naar uit! Oh jongens, wat heb ik zin in:

  • het zien van de kerstboom!
  • het zien van de cadeautjes die onder de kerstboom liggen. DUH!
  • CADEAUTJES UITPAKKEN! Serieus, ik ben dan niet te stoppen. Een kleuter is er niks bij, zo enthousiast ben ik! Zal ik dan eindelijk mijn tablet krijgen?
  • twee dagen lang lekker ongegeneerd in mijn pyjama hangen (oeh, I LOVE IT)!
  • twee dagen lang alleen maar lekker eten en snoepen (vandaar ook de pyjama, dat rekt lekker mee)
  • Annie, Mary Poppins en Sisi kijken met Broertje op de bank terwijl mama in de keuken staat en papa buiten een sigaar aan het roken is
  • het kerstonbijt/lunch en het avondeten (oh wacht, dat had ik al gezegd hè?)
  • gefascineerd en blij zijn met de cadeautjes
  • eten, eten, eten, eten
  • vals meezingen met Kerstliedjes tot grote ergernis van mijn Broertje

En dat was het wel zo’n beetje. Hebben jullie er ook al zin in?


7 reacties / Laat een reactie achter




High five for my ladies!

Posted in Fun Times and Stupidity on December 11, 2012.

Oh kijk, het zijn Ilse, Lisanne, Dina en Petra in Utrecht!

Het stond al weken geleden gepland en ik had er al weken geleden zin in: de bloggersmeeting. Zondag negen december was het dan eindelijk zo ver. Ik stond vroeg op, nam de trein uit Antwerpen naar Roosendaal om vervolgens in Den Bosch weer over te stappen. Ik liep de eerste coupe binnen en zag Ilse al zitten. Ik was een beetje zenuwachtig maar toen we eenmaal over Londen bezig waren, was het ijs gebroken.

Aangeomen op Utrecht Centraal liepen Ilse en ik naar de Starbucks. En ja hoor, daar stonden de andere drie meiden: Dina, Petra en Lisanne. We waren nu compleet maar we hadden nog steeds geen idee van wat we gingen doen. En dat is natuurlijk harstikke fijn als je met vijf meiden in Utrecht bent maar geen één Utrecht goed kent. Ach ja, moet wel goedkomen, toch?

Ik kan nu wel gaan vertellen dat het mijn eerste keer in Utrecht was, dat ik best zenuwachtig was om de andere bloggers te ontmoeten, dat ik heb genoten van de lekkere bagel maar nog meer van de tapas en sangria, dat ik moest lachen om het feit dat we gevraagd werden om te figureren in een video clip, dat we ontzettend dankbaar zijn voor de app van Google Maps, dat ik het onwijs tof vond om midden in een restaurant Monopoly te spelen, dat ik echt heb gelachen om alles en niets en dat ik hoop dat we elkaar weer snel nog eens zien.

Want weet je? Het komt er gewoon op neer dat ik een onwijs toffe, leuke en geweldige dag met deze dames heb gehad. Echt waar hoor meiden. HIGH FIVE!


20 reacties / Laat een reactie achter




Knap als je ziet welke drie objecten nep zijn..

Posted in The Almighty Media on December 9, 2012.

Op vrouwen.nl kwam ik dit filmpje tegen. Mocht je hem nog niet gezien hebben: echt even kijken hoor!


7 reacties / Laat een reactie achter