Als ik ‘s morgens vroeg de bus of trein pak om naar school te gaan, wil ik graag nog even genieten van de rust. Nog een beetje wakker worden zelfs. Ik heb dan ook weinig of geen behoefte om met iemand een uitbundig gesprek te gaan voeren. Vragen als “Wat heb jij gisteren nog gedaan?” of “Heb je dat ene tv-programma gezien?” probeer ik dan ook te vermijden. Het liefste zit ik de hele rit naar mijn iPod te luisteren die alle nummers van James Morrison voorbij laat komen. Ja, dat is lekker wakker worden.

Als ik na een lange, maar vooral zware schooldag de bus of trein weer instap, is mijn behoefte om te praten weer verdwenen. Ik wil dan gewoon relaxed zitten en naar mijn muziek luisteren. Lekker uit het raam kijken en mijn verstand op nul zetten. Even lekker “zen” worden voordat ik thuis kom en weer aan mijn huiswerk moet beginnen.

Helaas werd mijn rust vandaag verstoord en om eerlijk te zijn: dat wordt het wel vaker. Er zitten steeds vaker jongeren in de bus en trein die het nodig vinden om muziek via de telefoon af te spelen met de volumeknop op maximaal. Ik word daar helemaal gek van! En als ik dan om mij heen kijk in de bus, zie ik dat ik niet de enige ben. Mensen geven geïrriteerde blikken en kuchen opvallend vaak. Maar ze durven er niets van te zeggen, evenals ik. Gelukkig hebben we dan nog de buschauffeur die omroept dat het geluid uit moet. En na wat geklaag van de desbtreffende jongeren keert de rust weer een beetje terug.

Share: