Source

Met een bevroren gezicht en een verwaaid kapsel (er kan zo veel gebeuren tijdens vijf minuten fietsen..) kwam ik aan bij de sportschool. Al snel tintelde mijn huid (je weet wel, die stomme overgang van koud naar warm) en liep ik naar de kleedkamer. Ik haalde mijn minst charmante maar comfortabele sportkleding uit mijn tas, trok mijn hardloopschoenen aan die nog een beetje onder de modder zaten en vlechte mijn haar. Ik was klaar om de loopband te trotseren. Althans dat dacht ik. Want ik had nog nooit op een loopband gerend en ik werd hondsdol van al die knopjes waar ik mee geconfronteerd werd.

Ik liet mijn blik naar links gaan. Mijn buuvrouw was zich aan het warmlopen. Ze had een leuke outfit aan, haar haren nochelant in een paardenstaart en een uitstraling waar je u tegen zegt. Ik richtte mijn blik weer op het televisiescherm en na wat drukken op knopjes kreeg ik de loopband eindelijk aan de praat. Ik startte de muziek van mijn iPod en vertrok (figuurlijk natuurlijk) voor de vijf kilometer. De eerste tien minuten gingen lekker maar al snel begon ik te puffen. Tsjah, wat wil je ook anders na twee weken niet hardlopen?

Ik keek weer even naar links. Mijn buurvrouw was inmiddels ook aan het rennen maar er was niets van enige inspanning aan haar af te lezen. In tegenstelling tot mij. Ik had het warm (ik had niet voor een shirt met lange mouwen moeten gaan!), ik zweette (maar dat is toch eigenlijk heel normaal?) en mijn vlecht was inmiddels geen vlecht meer. En naast het talent om rood te worden als ik een leuke jongen zie, beschik ik ook over het talent om een heel rood gezicht te krijgen als ik mij inspan.

Hijgend, puffend, zwetend en rood keek ik nog eens goed om mij heen. Niet alleen mijn buurvrouw leek immuun voor een rood gezicht, transpiratie en een messed up hairdo, de meisjes die aan het steppen waren, leken ook nergens last van te hebben. Iedere vrouw stond een beetje mooi en vrolijk te wezen terwijl ik snakte naar een koude douche. Ik had mijn foundation eraf gezweet, mijn eyeliner zat op plekken waar het niet hoorde te zitten en mijn broek hing op half zeven. Ik voelde mij het Beest in zijn woeste staat tussen al deze Belles.

10 reacties op “Mission Impossible: mooi zijn tijdens sporten

  1. Hahah, leuk geschreven dit! Zo voel ik mij ook wel eens in de sportschool, maar na m’n workout vind ik vaak dat ik die rode kop ‘verdient’ heb en voel ik me er juist trots op :p Goed, ik ben al een tijdje niet meer in de sportschool geweest, maar dat terzijde ;)

  2. Haha, herkenbaar! Ik ga naar groepslessen met drie vriendinnen. Één van hun wordt ook niet rood en ziet er nog prima uit,terwijl de rest helemaal rood is.Maar die andere twee zweten dan ook nog niet eens,terwijl het dan echt een zware les is.

  3. Haha same problem hier! Dan sta ik me helemaal kapot te zweten en naast me rent dan iemand alsof het niets is haha. Heel hatelijk.

  4. Haha, oh meid toch. Ik vind het al heel knap dat je bent gegaan. De sportschool is niet echt iets voor mij, maar hardlopen in de sneeuw durf ik ook nog niet echt aan.

  5. Herkenbaar, daar heb ik ook met hockeyen regelmatig last van. Dat het voelt alsof iedereen om me heen er uit ziet om door een ringetje te halen, terwijl ik er dan bijloop met rode wangen en verwoest haar..

  6. Hah ik herken het helemaal en daarom heb ik na de eerste keer dat ik op de sportschool kwam meteen de hm site geplunderd op zoek naar leuke en comfortabele sportkleding. Ik maak trouwens van mijn haar een strakke knot, dan zit het niet in de weg en hangt het ook niet in mijn nek..

    En als je veel water tussendoor drinkt dan lijk je minder overhit ;)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *