Toen ik een paar weken geleden weer even in Maastricht was, werd ik zwaar verliefd op een muts. En dat is raar, want ik vind een muts (of een ander hoofddeksel) zelden leuk. Ik heb toen echter besloten om hem niet te kopen (waarom? WAAROM?) maar ik kon die avond niet langer ontkennen dat hij (zij? het?) en ik voor elkaar bestemd waren. Ik had echter de volgende dag geen tijd om de stad in te gaan en tot overmaat van ramp werd ik ook nog eens ziek (ik denk dat het luddevedu was).

Toen ik half aan het slapen was en half aan’t creperen van de pijn (oké, misschien een beetje overdreven) kwam opeens mijn broertje mijn kamer binnen. Ik kan mij nog steeds niet herinneren wat hij toen zei en ik viel niet lang daarna eindelijk in slaap. Ik droomde natuurlijk van de hereniging tussen mij en mijn muts. Ik moest ons maar misschien gaan opgeven voor Grenzeloos Verliefd (de muts in Nederland, ik in België, liefde sucks).

En toen ik de volgende morgen opstond en ik toch wel trek had in ons zondags ontbijt, werd ik geconfronteerd met mijn liefde. Mijn broertje had de muts voor mij gekocht en ik was het gelukkigste meisje van de hele wereld. In mijn pyjama en met mijn muts op mijn kop, schoof ik aan tafel om een vers croissantje te eten. Sindsdien zijn mijn muts en ik onafscheidelijk.

10 reacties op “Mijn winterse liefde

  1. Wat super lief van je broertje! Ik ken het gevoel van muts-liefde. Loop met de mijne nog meer binnen op dan buiten. Maar hij is lee-uuk

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *