Niki en tandartsen kun je vergelijken met clausterfobische mensen die gedwongen worden een lift in te stappen: het gaat gewoon niet samen. Zodra ik weet wanneer ik naar de tandarst moet, kan ik mezelf al helemaal gek maken. Het stomme is dat ik me nergens druk om hoef te maken omdat mijn gebit altijd in orde is. Maar toch, de angst voor boren, spuiten en alle andere griezelige dingen wegen toch wel erg zwaar. Met klamme handjes en het liefste met mijn kaken op elkaar geklemd, neem ik plaats in de stoel. Na vijf minuten ben ik meestal klaar en dan denk ik bij mezelf: “Was die angst nou écht nodig?”

Vandaag moest ik er weer aan geloven. Ik hoefde weliswaar niet op controle, maar ik moest een spleetje tussen mijn tanden laten dichtmaken. Ik zat nerveus in de wachtkamer het ene na het andere roddelblad door te lezen in de hoop dat de tandarts misschien niet kwam opdagen en ik vrij om te gaan was. Maar nee hoor. “Mevrouw Townsend?” klonk er opeens. Ik keek op en keek recht in de heldere, blauwe ogen van een aangename, mannelijke, jonge verschijning. Was dit de tandarts die mij zou helpen om het spleetje te laten verdwijen? Of zou dit misschien een stagaire zijn?

Het bleek mijn tandarst te zijn. Ik schatte hem ergens in de twintig, zo tussen de 22 en 25. Een redelijk mooie leeftijd dus. Zijn korte, donkerblonde haar en zijn blauwe ogen lieten mijn angst voor al het enge apparateur verdwijnen. Ik ging in de stoel zitten en hij begon te wroeten in mijn mond. Hoewel ik niks kon zeggen, maakte hij mij soms wel aan’t lachen door een opmerking. Ik blijk dus veel speeksel aan te maken en dat vond hij wel grappig.

Na een halfuurtje was hij klaar. Ik heb hem nog even een glimlach gegeven en ben toen weggelopen. Op weg naar de auto bedacht ik mij opeens dat ik eindelijk eens een keer ervaren heb hoe het is om een échte MC Dreamy te ontmoeten!

Share: