De chaos die er in mijn hoofd was, leek verdwenen. Ik zat aan de tafel, enigzins relaxed op de stoel en deed mijn verhaal. Mijn hoofd was rustig en ik kon goed nadenken over wat en hóe ik iets wilde vertellen. Ik vertelde ze dat ik door omstandigheden niet optimaal heb kunnen functioneren op school. Ik had andere prioriteiten voor op gesteld, ik vond andere dingen belangrijker. Maar ik was veranderd en zag (lees: zie) in hoe belangrijk school is. Ik was bezig met mijn toekomst en ik had mijn toekomst verknald. Dat was een harde les voor mij.

De twee vrouwen die tegenover mij zaten, leken oprecht te luisteren naar mijn verhaal. Misschien, heel misschien zou er dan toch een kleine kans voor mij zijn om ze te overtuigen van mijn kunnen en doen. Ik probeerde daar nog niet te veel aan te denken, aan de beslissing, en zocht snel naar woorden en zinnen die benadrukte hoe graag ik verder wilde met de opleiding.

Er waren twintig minuten verstreken. Mijn mond was droog van het vele praten en de natte tissue in mijn handen bestond uit losse stukjes. Zo. Ik had mijn verhaal gedaan. Dit waren twintig minuten waarin ik hen moest overtuigen. Zou het mij gelukt zijn? Zouden zij bereidt zijn om mij een tweede kans te geven? Ik zou de beslissing die dag nog niet weten. Opgelucht en voldaan gaf ik beide vrouwen een hand en liep de deur uit. Terug naar de auto en wetende dat ik hier misschien niet meer zou komen.

SPANNING.

Ik zou via e-mail de beslissing te horen, nou ja, te lezen krijgen. Dezelfde dag nog was ik contstant mijn e-mail aan’t checken. Helaas tevergeefs. Maar morgen zou er weer een dag zijn. Misschien zou morgen het verlossende antwoord in mijn inbox staan. Wie weet. En ja hoor, de volgende dag stond er een e-mail in mijn inbox:

Beste Niki,

De examencommissie heeft besloten om het Bindend Afwijzend Studieadvies, na overleg met alle betrokkenen, in te trekken. We zullen wel een studiecontract met je opstellen. Je krijgt binnenkort nog een uitnodiging voor het ondertekenen van het contract.

Met vriendelijke groet,

Secretaris Examencommissie
Faculteit Internationale Communicatie

Hebben jullie dat gelezen? Ik wel! Al 100 keer! En ook na honderd keer lezen kan ik het nog steeds niet geloven: IK MAG OP DE OPLEIDING BLIJVEN EN IN HET TWEEDE JAAR BEGINNEN! Ik ga alles op alles zetten om school zo goed mogelijk te doen. Maar eerst! Eerst ga ik dit weekend nog even naar Noordwijk met een vriendin. En ik beloof jullie dat ik er zeker van ga genieten!

Share: