Na een enigszins teleurstellende zondag (het was onmogelijk om bij de Thames te komen en dus het hele spektakel op de Thames te zien), gingen wij maandag vol goede moed naar Hyde Park. Het park was al vol met mensen, Britse vlaggen en maskers van Queen Elizabeth, toen wij om 16.00 uur ons dekentje op het gras legden. Het duurde niet lang voordat de eerste fles wijn werd opengetrokken. “Long live the Queen!” riepen we met z’n allen en het wachten op het BBC/Diamond Jubilee concert was nu toch echt begonnen. De donkere hemel maakte ons een beetje bang (please, geen regen!) maar de weergoden waren ons gelukkig goed gezind. Op het moment dat Robbie Williams het podium betrad, brak de hemel open.

En niet alleen de hemel. Het leek wel alsof heel Londen openbrak. Zodra de eerste klanken van “Let Me Entertain You” te horen waren, stond héél Hyde Park op. En we zijn allemaal de hele avond blijven staan. Drinkend, dansend, lachend, zingend maar vooral genietend van al het moois. Woorden schieten tekort om het fantastische moment dat iedereen meezong met Sir Elton John te beschrijven. Woorden schieten zelfs tekort om te beschrijven hoe ik los ging op Stevie Wonder (yeah baby!). Maar woorden schieten vooral tekort om de hele magische sfeer te beschrijven. Heel Londen vierde feest en ik was daar gewoon bij. Het. Was. Fucking. Fantastisch.

Ik werd die dinsdag dan ook wakker op een roze wolk. Ik was nog steeds aan’t nagenieten van die fabuleuze avond. Maar het feest was nog niet over. De Koningin en the Royal Family zouden na een korte parade op het balkon van Buckingham Palace verschijnen. Jeweetwel, hét balkon. Ik heb helaas niks van de parade kunnen zien (stomme lange mensen!) ookal stond ik in “the Mall” maar ik wilde koste wat kost de “balkon scène” zien. Dus. Daar stond ik dan. Tussen duizenden mensen. Probeer dan maar eens bij Buckingham Palace te komen. Laat staan om het balkon te zien. Maar waar een wil is, is een weg. En zo geschiedde.

Vraag me niet hoe, maar ik ben uiteindelijk voor Buckingham Palace terechtgekomen. En zelfs met mijn lengte van maar liefst 161 centimeter, kon ik het balkon zien. Het duurde niet lang voordat de deuren open gingen en de Queen herself naar buiten liep, gevolgd door de Royal Family. Wéér zo’n magisch moment. Typisch zo’n “Once In A Lifetime Experience” gevalletje. Alle vlaggetjes gingen weer de lucht in en iedereen was weer blij. De straaljagers die over Buckingham Palace vlogen, maakten het hele moment nóg unieker (ik dacht eerst dat dat niet kon, maar het kon dus wel). En als ik dan zo’n foto als deze tegenkom, dan kan ik aan niets anders denken dan: “Daar was ik bij. Ik sta op die foto. Ik stond daar tussen die duizenden mensen naar de Koningin te zwaaien.”

LONG LIVE THE QUEEN!

10 reacties op “LONDON: Long live the Queen!

  1. Hier vind ik het maar niks. Alles hangt vol met union jack en alle winkels zijn dicht en verder gebeurt er niks. Heb het wel op tv gezien in een pub, die vliegtuigen zagen er heel gaaf uit.

  2. Wat gaaf dat je dat allemaal hebt mogen meemaken, lijkt me een geweldige ervaring, zeker als ik dit zo lees!

  3. I was at the concert as well! :D That was a brilliant night wasn’t it! Like.. WHOW! Grace Jones O_O (Cheryl was plain painful though) YAY! I just love how everyone comes together to celebrate… All I could think was “It’s great to be home” :D

    x

  4. YES! It was absolutely amazing. Most certainly one of my best nights in London ever! What an atmosphere!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *