Wij nemen dingen vaak voor lief. Beseffen wij eigenlijk wel hoeveel er voor ons gedaan wordt door andere mensen? En zouden wij ze daar niet eens flink dankbaar voor mogen zijn? Staan wij überhaupt wel eens stil bij deze mensen? Want als we eens even goed gaan nadenken, dan verdienen sommige mensen echt een pluim. Of gewoon een soort van bedankje. Ik merk zelf dat ik dat veel te weinig (oké, eigenlijk bijna nooit) doe. Maar vanochtend keek ik uit mijn raam en werd ik begroet door een vuilnisman. Ik begon opeens iets te beseffen. Gewoon uit het niets.

Ik begon te denken aan de mevrouw die de hele avond bij de wc’s zit bij een club waar ik wel vaker heen ga. Zij is altijd vrolijk, geeft je zelfs een handdoek aan en ze draagt een kroontje (nee, dit is echt geen grapje). Voor mij is ze dan ook de prinses van de avond. Zij maakt niet alleen mijn, maar ieders bezoekje aan het toilet een stukje leuker. Je verlaat het toilet gewoon met een glimlach. Gewoon omdat zij je blij maakt. En je hoeft niet eens te betalen om naar het toilet te mogen. En toch straalt en lacht ze. Zelfs als je de wc verlaat zonder iets achter te laten in haar schaaltje met kleingeld. Zij is degene die er hoe dan ook voor zorgt dat de wc’s netjes zijn en dat er wc-papier is.

Daarna dwaalden mijn gedachten af naar een andere vuilnisman die ik elke ochtend tegenkom. Elke ochtend zie ik deze vuilnisman met een geel hesje aan, de hoofdstraat van Wimbledon opruimen. Ligt er een sigarettenpeuk op de grond? Dan ruimt hij het op. Heeft er iemand zondagavond weer eens op straat gekotst? Dan maakt hij het schoon. Ligt er rotzooi net naast de prullenbak? Dan is hij degene die het alsnog netjes in de prullenbak gooit. Door hem loopt iedereen’s ochtends door een drukke maar wel schone straat naar het station.

En mijn gedachten gingen weer uit naar iemand anders. Een paar weken terug was ik op de Press Day aan’t werken. Mijn voornaamste taak was om de pers te begroeten, een praatje met ze te maken en ze vervolgens doorverwijzen naar één van mijn collega’s. Ik heb bijna de hele dag op één plek gestaan en omdat het zo druk was, kon ik moeilijk iets te eten of te drinken halen. En dat terwijl iedereen maar lekker rondliep en aan’t drinken en eten was. Maar gelukkig was daar één vrouw van de catering. Zij kwam mij steeds iets te drinken brengen en ze liet mij allemaal lekkere dingen proeven. Ze heeft mij zelfs meegeholpen met het opruimen en afbreken van de press rooms.

Maar weet je wat nu zo stom is? Weet je wat ik begon te beseffen? Ik heb ze er nog nooit voor bedankt. Ik nam het allemaal maar voor lief. En juist daarom, juist omdat ik het nog nooit heb gezegd, zeg ik het nu: bedankt. Bedankt vuilnismannen, de vrolijke toiletjuffrouw, mijn engeltje van de press day en iedereen die iets groots doet, dat maar klein lijkt. Jullie werk wordt ontzettend gewaardeerd, ook al wordt niet vaak genoeg gezegd. Dus deze blog post is voor jullie. Gewoon omdat jullie het verdienen.

4 reacties op “LONDON: Deze is voor jullie

  1. Dat soort dingen zien we tegenwoordig als vanzelfsprekend, alsof het allemaal maar normaal is dat andere mensen onze zooi opruimen en ons op onze wenken bedienen. Zoals je zelf al zegt; we zouden vaker dankjewel moeten zeggen.

  2. Wat een lief stukje! En inderdaad, het is goed om stil te staan bij dit soort kleine gebaren die toch je dag kunnen maken!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *