Een lekkere Quarter Pounder van de Mc Donald, een heerlijke clubsandwich met kip en bacon of de lekkere kipragout van mijn tante. Bitterballen, frikadellen en alle andere snacks. Een broodje kebap, dé heerlijke gyrosschotel van mijn favoriete Griek of een bucket van de KFC. Lekker barbecueën in de zomer of even snel een loempia halen op de Markt in Maastricht. Jammie! Wat krijg ik trek in eten. En dan heb ik het nog niet gehad over al het lekkere eten van mijn oma en mama!

Máár! Sinds juni 2010 heb ik besloten om geen vlees en gevogelte meer te eten. Niet omdat ik het zielig vind voor de dieren. Dat zou hypocriet van mijzelf zijn. Ik heb namelijk wel leren jassen, schoenen en tassen. Oké, ik eet die dieren niet op maar ze worden (vaak) wel gedood voor “mij”. Ik wilde gewoon testen hoe lang ik het vol zou houden. En ik wil het gewoon niet meer. Punt.

Elke dag lijkt het alsof ik iets overwonnen heb. Vorige week zaterdag bijvoorbeeld. We besloten om gezellig met z’n allen op de campus te koken. We wilden bami maken en mijn vriendinnen wilden daar natuurlijk kip bij. Toen de pan met kip eenmaal op het vuur stond, begon ik letterlijk te watertanden want het zag er zó lekker uit! En het rook ook heerlijk. Maar toen we eenmaal aan’t eten waren en ik mijn bami met alleen maar groenten naar binnen had gewerkt, voelde ik me geweldig. Ik had de verleiding wéér kunnen weerstaan!

Maar mag ik mijzelf nu een vegetariër noemen? Nee. Waarom? Ik eet soms wel vis. Ik doe het niet graag maar anders kan ik bijv. bijna niet gaan uit eten met mijn vrienden. Nu kan ik gelukkig nog kiezen voor scampi’s of een stukje zalm. En ik vind het gewoon onwijs lekker. Ik vind het al zwaar genoeg om al het eten uit de eerste alinea niet te kunnen eten. Want dat is het: zwaar. En ik vind het heel, heel, héél erg vervelend dat ik mij contstant moet verdedigen tegenover de “vleeseters”.

“Jij eet geen vlees dus jij bent een vegetariër?
“Uhm..”
“Nee, want je eet wel vis!”
“Ja, dat klopt. Ik heb ook niet gezegd dat ik een vegetariër ben.”
“Maar dat is stom. Waarom eet je wel vis en geen vlees?”
“Ik wil het gewoon niet. Daar is toch niks aan te snappen? IK. WIL. HET. NIET.”

Oké, ik geef toe dat het raar is dat ik van de één op de andere dag heb besloten om geen vlees te eten. En niet eens omdat ik het “zielig” vind voor de dieren. Maar toch. Respecteer mijn keuze toch gewoon!

Het is ook nooit goed. Als ik zeg dat ik een vegetariër ben, dan krijg ik meteen een weerwoord omdat ik wel vis eet. En als ik zeg dat ik alleen vis eet, krijg ik meteen te horen dat ik een vegetariër ben. Mensen, wat willen jullie van me? Laat me gewoon met rust. Ook hier in Frankrijk s’il vous plaît. Ik weet ook niet precies hoe ik mezelf mag en kan noemen. Maar ik weet wel dat het verdomd frustrerend is.

4 reacties op “Laat me toch met rust!

  1. Ik vind het knap als je geen vlees kan eten. Ik zou het zelf echt niet kunnen, dus ik vind het alleen maar knap als iemand het wel kan!

  2. Knap van je dat je het vol houdt! Ik heb het ook geprobeerd, 1 maandje maar. Daarna ben ik gestopt, ik kon niet zonder vlees.

  3. Ik denk dat mensen het gewoon willen begrijpen maar omdat je geen echt duidelijke reden kan geven, snappen ze de achterliggende gedachte niet. Kan blijkbaar best frustrerend zijn voor sommige mensen, haha. Misschien kun je iets verzinnen zodat ze ophouden met zeuren? ;) “Ik ben een keer heel ziek geweest van kip en vlees vind ik gewoon niet lekker, dus”. Ik vind het knap van je dat je het volhoudt, ik zou het zelf niet kunnen missen hihi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *