071113-1

071113-2

Zucht. Het is 5 pm en ik heb even een moment voor mezelf. Een moment voor mezelf in Londen. Ik heb net een stukje langs de Thames gewandeld, even uitgekeken op the London Eye en the Big Ben en nu zit ik een beetje melangolisch op een bankje op Leicester Square. Het heeft meer dan een jaar geduurd voordat ik weer terug ging naar de stad waar ik zo veel van hou. Ik durfde gewoon niet eerder. Ik heb zelfs niet naar de Olympische Spelen gekeken omdat ik Londen nog niet onder ogen wilde komen. Klinkt dat stom? Misschien wel ja. Maar voor mij is het nu eenmaal niet anders. Deze stad doet iets met mij. Iets dat ik niet kan verklaren en eigenlijk ook niet onder woorden kan brengen. Het voelt hier gewoon goed. Ik hoor hier thuis.

Mijn gedachten nemen mij terug naar 3 februari 2012: de onvergetelijke dag dat ik mijn spullen bijeen had gepakt en naar Londen vertrok. Ik had er zó veel zin in. Ik wist zeker dat dit de meest invloedrijkste maanden van mijn leven zouden worden. En ik kreeg potverdomme nog gelijk ook. Het waren ook daadwerkelijk de beste, de mooiste, de heftigste en de meest fantastische maanden uit mijn leven. Ja ik heb mijn downs gehad, en ze waren zeker niet de minste. Maar nondeju! Mijn ups waren dan ook echt ups waar je ‘U’ tegen zegt. Het vinden van een huisje in Wimbledon, onze mannen aanmoedigen in het Wembley Stadium (en nog winnen ook), het vieren van the Queen’s Diamond Jubliee, de uitstapjes naar Bath en Oxford.. Om nog maar te zwijgen van de kleine dingen zoals de heerlijke avondjes in de pubs, de zondagen in Camden Town en Regent’s Park en het reizen met de metro. Machtig mooi allemaal. En om nooit meer te vergeten.

Ik lach en ik ben weer terug in het nu. Ik staar de mensenmassa in, slaak een zucht en word opeens helemaal kalm in de drukte van Londen. Ik voel de energie van de stad, ik word helemaal zen van het Engels en ik voel hoe Londen mij omarmt. En ik omarm haar natuurlijk met alle kracht die ik heb terug. Londen is mijn schatje. Mijn lieveling. Ze heeft een speciaal plekje in mijn hart en bij haar kan ik mezelf zijn. En eigenlijk moet ik helemaal niet zo droevig zijn. Het is mijn eigen keuze geweest om niet in Londen te blijven. Want eerlijk is eerlijk, ik was een jaar geleden nog niet “klaar” voor de baan die ik kreeg aangeboden. Ik ben zelf schuldig aan het feit dat ik nu in Antwerpen woon en niet vrolijk door de straten van Londen huppel.

Nee, verdrietig of boos moet ik niet zijn. Ik moet juist blij en dankbaar zijn. En dat ben ik ook. Dankbaar voor de wijze (levens)lessen die ik hier heb geleerd. Dankbaar voor de magnifieke dingen die ik hier heb mogen meemaken. Dankbaar voor het feit dat ik alsnog de beslissing heb gemaakt om te beginnen aan mijn Master. Ik weet waar ik voor aan het studeren ben. En dat is natuurlijk Londen. Let maar op, ik kom er wel hoor, jongens. Waar een wil is, is een weg. En mijn weg gaat naar Londen.

5 reacties op “Ik was weer eventjes in Londen..

  1. Misschien heb je ooit nog de kans om terug te komen en hier echt te wonen. :) Ik ben heel blij dat ik de stap heb gemaakt en er nu woon. Maar he, Antwerpen is ook super! En wat een fijn stukje weer.

  2. Jij komt er wel! Over een paar jaar pak jij je spullen en verhuis je naar Londen, om nooit meer terug te komen! En dan kom ik heel vaak bij je op bezoek want dan woon ik er ook, haha. Goh, het zou toch wat zijn..

  3. Wat mooi om te lezen, Niki. Hoe je dat verwoord, dat gevoel dat je omschrijft. Niets is mooier dan weten wat je wil en ervoor vechten. En dat doe jij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *