Vroeger toen ik een jaar of vijftien was, vond ik het absoluut niet meer cool om met je ouders op vakantie te gaan. Ik wilde graag alleen gaan, zoals al die groepen jongeren die ik steeds tegen kwam op de camping en in het hotel. Ik schaamde me er zelfs bijna voor om met mijn ouders langs te boulevard te lopen en te worden nagekeken door andere jongeren die lekker aan’t chillen waren. Ik kon écht niet wachten tot dat ik alleen op vakantie mocht!

Toen ik zeventien was, ging ik voor het eerst alleen op vakantie met een vriendin naar Venetië. Het was maar vijf dagen, maar dat maakte mij niks uit. Het jaar daarop toen ik achttien was, ging ik met een groep naar Poreç in Kroatië. En die vakantie is mijn beste vakantie ooit geweest. Hoewel ik dus twee jaar achter elkaar alleen op vakantie ging, ging ik ook nog mee met mijn ouders naar Aparthotel Ciutat de Palol in Platja D’aro, Spanje. Ik had dus steeds twee vakanties!

Deze zomervakantie had ik besloten om niet meer mee te gaan. Ik ben nu negentien jaar en ik had echt geen zin meer om samen met mijn ouders en mijn broertje te chillen in Spanje. Ik voelde mij er veel te oud voor. Ik zag het meer zitten om tien dagen alleen thuis te zijn!

Maandagmorgen om 03.00 uur werd ik gewekt door mijn moeder. “Niki,” zei ze zacht. “We gaan vertrekken!” Ik stapte met een slaperige kop uit mijn bed en zwaaide ze uit. Ik zag mijn vader achter het stuur, mijn broertje languit op de achterbank en mijn moeder huilend naar mij zwaaien. Ik zwaaide terug en toen ze uit het zicht waren, sloot ik de deur. Opeens besefte ik dat ik voor het eerst in negentien jaar alleen thuis was. Ik ging voor het eerst sinds negentien jaar niet meer mee op vakantie. Het besef sloeg in als een bom en ik begon spontaan te huilen. Eenzaam liep ik de trap op naar mijn kamer en kroop in bed. Voor het eerst sinds negentien jaar sliep ik alleen in huis.

Overdag moet ik werken, dus dan merk ik niet dat ik alleen ben. Maar zodra ik mijn huis binnen kom, ben ik alleen. Niemand die vraagt: “Hoe was het werken?” of “Wat wil je vanavond eten?” Nee, het enige dat ik hoor is de muziek van James Morrison die nu harder dan normaal staat. Gelukkig heb ik ontzettend lieve vrienden die langs komen, maar dat neemt niet weg dat ik mijn ouders en zelfs mijn broertje toch wel heel erg mis!

Share: