120513

Zaterdag was een treurige dag. De wekker ging vroeg omdat ik moest studeren én omdat ik per se voor 12 uur wilde hardlopen. Op zich niet zo treurig, I know, maar als je opstaat en de hemel huilt, dan huil je toch wel een beetje mee. Althans, ik wel. Vooral als je er gewoon zin in had.

Ik besloot om de was te doen en meteen mijn hardloopkleren ook maar mee te draaien. Het was toch aan het regenen en aan de donkere wolken te zien, zou dat niet snel veranderen. Ik bracht de dag studerend door, even onderbroken door een telefoontje van papa en mama, en bleef toch maar aan het hardlopen denken. Ik wilde eigenlijk toch wel heel erg graag gaan. En ja, als je iets wilt, écht wilt, dan kan je het. Daar geloof ik heilig in dus na een half uur arm- en buikspieroefeningen in mijn kamer, stond ik buiten. Ik genoot er weer van ondanks de grijze en dreigende lucht. In het park krulde mijn mondhoeken naar boven en was ik oprecht blij dat ik toch even was gaan hardlopen.

En toen.. Toen raakte ik de grond. En hard ook.

BAM! Daar lag ik dan languit op het pad. Het eerste wat ik dacht, was: “Hoeveel kilometers heb ik al gerend? Kak, ik moet mijn work out even beëindigen want de tijd loopt gewoon door!”. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn app vertelde mij dat ik er pas 3.7 kilometer had op zitten. “Hè nee! Nu heb ik de 5K niet aan één stuk gerend,” dacht ik. Daarna voelde ik pas de pijn aan mijn knie en mijn hand en arm. Ik stond op, en ja hoor, mijn pas gewassen kleren zaten onder de modder. Mijn handen trouwens ook en bij thuiskomst zag ik dat mijn gezicht ook niet meer schoon was. Vandaar dat ik van die rare blikken kreeg. Een klein meisje onder de modder. Ja, dat moet wel een beetje raar zijn geweest.

Maar goed. Ik wandelde eventjes rustig verder en voelde mij meer kwaad dan zielig. Ik wilde per se minimaal 5 kilometer hardlopen. Als ik nu gewoon even zou doorzetten en iets meer dan een kilometer ga rennen dan zou ik alsnog de 5K halen.. Ik wist dat dat niet verstandig zou zijn maar daar had ik schijt aan. Ik moest van mijzelf koste wat kost de 5K halen. Pijn of niet. Ik wilde gewoon niet opgeven en ik was alles behalve buiten adem. En echt hoor, als er iets zuur is, dan is het wel opgeven omdat je weet dat het moet. Niet omdat je het niet kan. Uiteindelijk heb ik er nog 4K achteraan geknald en heb ik in totaal toch nog 7.7 kilometer gerend (arghh, als ik nog 300 meter meer had gerend, had ik de 8K gehaald! Zo frustrerend!).

En nu lig ik op mijn lazy Sunday in bed terwijl de blauwe plekken prominent aanwezig zijn en de zeurende pijn mij maar niet met rust laat. Ach ja. Hardlopen kan niet altijd leuk zijn, hè.

Share: