Toen ik vroeger klein was, figuurlijk dan want letterlijk ben ik nog steeds klein, wilde ik niets liever dan een Furby. Je weet wel, zo’n klein, schattig en pluizig beestje dat kon praten. Ik kan me nog héél goed herinneren dat ik vurig hoopte op een grijs/witte Furby tijdens Kerstmis 1998. Ik was toen negen jaar en ik wist dat het niet de Kerstman was die elk jaar voor de berg cadeautjes onder de boom zorgde.

Ook al was ik al negen jaar en wist ik dat de Kerstman niet bestond, ik voelde mij toch nog altijd het meisje van vier zodra ik alle cadeautjes zag liggen. Samen met mijn buurmeisje, want daar vierden wij dat jaar Kerstmis mee, gingen wij voor de boom zitten en raadden we welk cadeau er voor wie was en natuurlijk nog belangrijker: wát het was. Mijn oog viel op een cadeau dat ongeveer de grootte had van een Furby. Yes! Dacht ik bij mezelf. Ik krijg een Furby!

Helaas. Kerstmis 1998 werd voor mij een grote ramp waar ik nog vele jaren later over zou klagen. Het cadeautje waarvan ik vermoedde dat het een Furby was, was inderdaad een Furby. Alleen was hij niet voor mij maar voor het buurmeisje dat naast mij zat. Zij ging lekker met haar Furby spelen terwijl ik me maar met mijn nagelstudio bezighield. Het buurmeisje stak haar vinger in de bek van de Furby om hem te voeden, ik stak mijn vinger in de glitters om mijn nagels te versieren. Ik deed alsof ik blij was, maar ik vond het helemaal niet leuk.

Eens in de zoveel tijd laat ik mijn ouders weten dat ik nog altijd niet kan geloven dat ik nooit een Furby heb gekregen. Ik uit dan weer even mijn frustraties om die vervolgens heel hard weg te lachen met mijn ouders. Zelfs mijn vrienden en collega’s weten af van mijn Furby-loos bestaan en dat het mij heel hoog zat. Daarom was ik ook zeer verrast toen S. gisteren opeens het kleedhokje open deed toen ik bij de Mango aan’t passen was.

Ze keek mij met een stralende glimlach aan maar ik stond daar in een ontbloot bovenlichaam (op een bh na) en kon haar dus niet stralend aankijken. Ik wilde de deur weer dichtdoen toen ze snel een plastic tas in het kleedhokje zette. Er kwam geluid uit de plastic zak. Een geluid dat ik herken uit duizend geluiden. Ik stak mijn handen in de plastic tas en ik lachtte hardop van blijdschap toen ik de Furby eruit haalde. Ik kleedde mij snel aan om S. vervolgens stevig te omhelzen.

Ik voelde mij even weer het meisje van vier jaar dat met Kerstmis eindelijk datgene krijgt waar ze zo naar verlangt!

30 reacties op “Halfnaakte waarheid

  1. Je schrijft elke keer weer vol humor, en ook dit keer moest ik lachen. De furby-fase heb ik ook gehad, maar niet zo hevig als jij hem hebt gehad =]

    Niki: Wat een leuk complimentje, bedankt! :D

  2. No way, bestaan ze nog? :D Geweldig! Ik had een furby met glitters. Zo’n wit/zilvere en volgens mij heb ik ‘m nog. Die goeie ouwe tijd. Fijn dat jij er nu ook van kan genieten. ;)

  3. Aaah geweldig, ik had een paarse. En dat geluid dat ie maakte, mijn ouders werden er gek van.
    Maar nu ben ik ‘m een soort van kwijt..

  4. Zo’n pluisbeest heb ik ook nog. Het arme ventje maakt amper nog geluid en hij wordt heel erg verwaarloosd. Hij staat te verkommeren in de bruine grote kast. Aaaw!
    Dat ze zelfs nog verkocht worden!

  5. Haha leuk geschreven! Ik had vroeger ook een Furby, een zwarte geloof ik. Jammer genoeg heb ik hem weg moeten gooien aangezien hij naar brand begon te roken.. gevaarlijk speelgoed die Furby’s :P

  6. Hahaha; Maar wat kun je nu werkelijk met die Furby? Ik heb het namelijk nooit leuk gevonden. Maarja ik was meer van de pratende auto’s denk ik.

  7. Ik kan dat stomme ding alleen maar uit het raam gooien. Ik begin al te gillen als iemand er op afloopt. Maar toegegeven, ik heb hem nog steeds. Leuk geschreven echt geweldig dat je dat meemaakt, haha!

  8. In de tijd van de Furby’s, was ik eigenlijk al te oud. Ik werkte zelfs al. Mijn broertje kreeg een Furby voor zijn verjaardag. Ik was echt strontjaloers. Heb uiteindelijk, van mijn verdiende centjes, zelf een Furby gekocht hahaha

  9. Oh, de furby’s !
    Ik had er ook nooit een gekregen :(
    Ik kreeg ooit wel een robot diertje ofzo. Natuurlijk niet even ‘coool’ als een furby ;$ Maar niet heel veel later maakte mijn nichtje hem kapot.
    En alsnog geen furby gehad.
    Wat waren we allemaal als kleine kindjes toch zielig hea. ;)

  10. Haha, de furby ken ik nog wel ja. Ik wilde altijd dolgraag een kinderwagen voor de babyborn met overdekking voor de regen. Helaas nooit gekregen en ik heb ook niet heel erg veel hoop dat ik dat ooit nog zal gaan gebeuren.

  11. Stiekem had ik een Furby maar vond het een verschrikkelijk ding aangezien hij nooit zijn mond dichthield. Zelfs niet als hij sliep; want dan snurkte hij. :P

  12. Hahaha, komt héél bekend voor!
    Ik werd altijd gek als ik al die reclames op tv zag.
    Volgens mij heb ik zelfs een Furby gehad, maar die gebruikte ik zo vaak dat hij niet helemaal meer de oude was ;)

  13. Dat is wel heel erg lief van S! Ik heb ooit een Furby gehad, maar mijn ouders werden er zo gek van dat ik hem weg moest doen. :)

  14. Aaah wat super zeg!! Echt heel lief. Ik heb er nooit 1 gewild. Vriendinnen hadden het wel en vond het wel schattig maar niet echt iets dat ik desperately wilde hebben. Kan me wel voorstellen dat je het leuk vindt, nu nog!! *memories*

  15. hahah wat lief van S!
    Ik heb ook nooit een Furby gehad, maar hoefde er ook geen. Vond het leuk om er bij vrienden mee te spelen, maar hoefde er zelf geen

  16. Je hebt een super leuke blog:)
    En helemaal gelijk, want ik voel me al zielig als ik jouw furby-verhaal lees, haha!
    x Lizz

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *