Toen ik vroeger klein was, figuurlijk dan want letterlijk ben ik nog steeds klein, wilde ik niets liever dan een Furby. Je weet wel, zo’n klein, schattig en pluizig beestje dat kon praten. Ik kan me nog héél goed herinneren dat ik vurig hoopte op een grijs/witte Furby tijdens Kerstmis 1998. Ik was toen negen jaar en ik wist dat het niet de Kerstman was die elk jaar voor de berg cadeautjes onder de boom zorgde.

Ook al was ik al negen jaar en wist ik dat de Kerstman niet bestond, ik voelde mij toch nog altijd het meisje van vier zodra ik alle cadeautjes zag liggen. Samen met mijn buurmeisje, want daar vierden wij dat jaar Kerstmis mee, gingen wij voor de boom zitten en raadden we welk cadeau er voor wie was en natuurlijk nog belangrijker: wát het was. Mijn oog viel op een cadeau dat ongeveer de grootte had van een Furby. Yes! Dacht ik bij mezelf. Ik krijg een Furby!

Helaas. Kerstmis 1998 werd voor mij een grote ramp waar ik nog vele jaren later over zou klagen. Het cadeautje waarvan ik vermoedde dat het een Furby was, was inderdaad een Furby. Alleen was hij niet voor mij maar voor het buurmeisje dat naast mij zat. Zij ging lekker met haar Furby spelen terwijl ik me maar met mijn nagelstudio bezighield. Het buurmeisje stak haar vinger in de bek van de Furby om hem te voeden, ik stak mijn vinger in de glitters om mijn nagels te versieren. Ik deed alsof ik blij was, maar ik vond het helemaal niet leuk.

Eens in de zoveel tijd laat ik mijn ouders weten dat ik nog altijd niet kan geloven dat ik nooit een Furby heb gekregen. Ik uit dan weer even mijn frustraties om die vervolgens heel hard weg te lachen met mijn ouders. Zelfs mijn vrienden en collega’s weten af van mijn Furby-loos bestaan en dat het mij heel hoog zat. Daarom was ik ook zeer verrast toen S. gisteren opeens het kleedhokje open deed toen ik bij de Mango aan’t passen was.

Ze keek mij met een stralende glimlach aan maar ik stond daar in een ontbloot bovenlichaam (op een bh na) en kon haar dus niet stralend aankijken. Ik wilde de deur weer dichtdoen toen ze snel een plastic tas in het kleedhokje zette. Er kwam geluid uit de plastic zak. Een geluid dat ik herken uit duizend geluiden. Ik stak mijn handen in de plastic tas en ik lachtte hardop van blijdschap toen ik de Furby eruit haalde. Ik kleedde mij snel aan om S. vervolgens stevig te omhelzen.

Ik voelde mij even weer het meisje van vier jaar dat met Kerstmis eindelijk datgene krijgt waar ze zo naar verlangt!

Share: