Laatst werd ik gebeld door een privé nummer. Normaal zou ik niet opnemen, maar deze keer deed ik het toch. “Hallo, goedenavond,” zei de mevrouw. “Bel ik u gelegen?”. Ik was op dat moment niks aan’t doen maar ik had geen zin in een gesprek. Net toen ik antwoord wilde geven, was de mevrouw mij al voor: “Ik bel namens het WNF. Daar bent u toch donateur van?”. De mevrouw wilde mij namens het WNF bedanken en ze kon het niet laten om maar vaak genoeg te zeggen dat de aarde, de natuur en de dieren zo belangrijk zijn. Ja duh, dacht ik. Zo denk ik er ook over, anders zou ik natuurlijk geen donateur zijn geworden.

Ik begon het telefoontje steeds meer te waarderen. Ik vond het leuk dat het WNF mij belde en mij meer vertelde over de projecten waar ze mee bezig zijn. Dat geeft mij een goed gevoel, weet je wel. Dat ik met mijn kleine donatie van €2,- per maand (ja hallo jongens, ik ben ook maar een studentje!) ook iets bijdraag. Dat liet het hartje van “mijn groene ik” sneller kloppen. Ik begon zelfs een beetje trots op mezelf te worden. Ik had ook nog eens één dag eerder de punten van mijn kerstpakket niet aan mijzelf gespendeerd, maar aan het WNF en War Child. Het leek alsof ik met mijn kleine bedrag toch “grote” dingen kon doen. En dat voelde lekker. Bovenal voelde ik mij ook nog eens goed.

Nou ja, totdat de mevrouw mij met haar vraag weer met beide benen op de grond zette: “(…) Zou u misschien meer geld willen doneren?”. PARDON? Vroeg ze dat nou echt? Ik was met stomheid geslagen en ik wist even echt niet meer wat ik moest zeggen. Het liefste had ik keihard “NEE!” geschreeuwd. Maar ach, zo ben ik nou eenmaal niet. “Mag ik daar even over nadenken?” was dan ook mijn antwoord. Maar ik had eigenlijk mijn beslissing al gemaakt: daar ga ik niet aan beginnen. De mevrouw wist echter van geen ophouden: “Dat is prima hoor! Zal ik u volgende week dan even terugbellen?”. Dat moet u vooral doen, dacht ik. Ik ga niet meer opnemen.

Met pijn in mijn hart (ik denk nu aan alle apen die ik had kunnen redden) maar puur uit principe, ga ik mijn donatie niet verhogen. Maakt mij dat nu gierig? Een slecht mens of een slechte donateur? Nee, ik vind van niet. Het is niet zo dat ik het geld absoluut niet kan missen, maar kom op hey, ik ben toch zeker niet de enige die dit een beetje erg onbeleefd vind? Beste WNF, waar is de wie-het-kleine-niet-eert-is-het-grote-niet-weerd-gedachte gebleven?

Share: