Ik stond die dag heel vroeg op. Niet voor school maar om mijn rijbewijs op te halen bij de gemeente. Ik kon gewoon niet geloven dat ik straks in het bezit zou zijn van het vurig gewenste roze pasje. Maar het feit dat ik hém vanavond zou zien, stak boven alle gedachtes en emoties uit. Torenhoog zelfs! Ik lieg niet als ik zeg dat ik hier drie jaar naar had uitgekeken. Gevoelens en een passie van drie jaar lang zouden zich die bewuste avond ontpoppen tot één herinnering die voor altijd in mijn hart zal zitten.

Het was gelukkig niet zo druk in het gemeentehuis. Ik trok een nummertje en ik was binnen tien minuten aan de beurt. Na een krabbel te hebben gezet, werd het roze pasje aan mij gegeven en ik stak deze trots in mijn portemonnee. Daarna haastte ik me snel naar de bus om naar school te gaan om deel te nemen aan het Frans mondeling. Het roze pasje en de Franse zinnen die in mijn hoofd spookte, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik mijzelf toe liet om aan vanavond te denken. Want ja, vanavond zou dé avond zijn. Dé avond waar ik nog heel, heel, heel vaak aan zou terugdenken.

Bijna te laat en ontzettend zenuwachtig stond ik voor het lokaal te wachten. Ik moest mijzelf dwingen om alleen maar aan Frans te denken. Frans was even belangrijker op dit moment, hoe moeilijk het ook was. Het is mij uiteindelijk gelukt om ondanks alles toch met een voldoende voor Frans het lokaal te verlaten. Maar ach, als ik een onvoldoende had gehaald, had hij mij niet veel uitgemaakt. Ik zou vanavond toch de avond van mijn leven hebben!

De tijd leek maar niet om te gaan. Elke keer als ik naar mijn horloge of naar de tijd op mijn gsm keek, bleken er maar één of twee minuten voorbij te zijn. Maar toen ik om 18.00 uur in de auto zat samen met twee andere vriendinnen, leek alles weer tè snel voorbij te gaan. In mum van tijd was de avond voorbij en zaten wij weer in de auto richting Maastricht. De luchtbel waar ik de hele dag in had geleefd, spatte maar niet open. En dat wilde ik ook niet. Ik wilde dit gevoel pakken, in een potje stoppen en het bewaren.

Ik pakte mijn portomonnee en keek nog een keer trots naar het roze pasje. Mijn oog viel op de datum die erop stond. Veertien januari 2009. Dat was de dag dat ik mijn Frans mondeling had én mijn rijbewijs had opgehaald. Maar het allerbelangrijkste: de dag/avond waarop ik James Morrison voor de eerste keer live gezien had. En tot op de dag van vandaag leef ik nog steeds in mijn luchtbel.


Hier kan ik maar geen genoeg van krijgen!

Share: