Ik stond die dag heel vroeg op. Niet voor school maar om mijn rijbewijs op te halen bij de gemeente. Ik kon gewoon niet geloven dat ik straks in het bezit zou zijn van het vurig gewenste roze pasje. Maar het feit dat ik hém vanavond zou zien, stak boven alle gedachtes en emoties uit. Torenhoog zelfs! Ik lieg niet als ik zeg dat ik hier drie jaar naar had uitgekeken. Gevoelens en een passie van drie jaar lang zouden zich die bewuste avond ontpoppen tot één herinnering die voor altijd in mijn hart zal zitten.

Het was gelukkig niet zo druk in het gemeentehuis. Ik trok een nummertje en ik was binnen tien minuten aan de beurt. Na een krabbel te hebben gezet, werd het roze pasje aan mij gegeven en ik stak deze trots in mijn portemonnee. Daarna haastte ik me snel naar de bus om naar school te gaan om deel te nemen aan het Frans mondeling. Het roze pasje en de Franse zinnen die in mijn hoofd spookte, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik mijzelf toe liet om aan vanavond te denken. Want ja, vanavond zou dé avond zijn. Dé avond waar ik nog heel, heel, heel vaak aan zou terugdenken.

Bijna te laat en ontzettend zenuwachtig stond ik voor het lokaal te wachten. Ik moest mijzelf dwingen om alleen maar aan Frans te denken. Frans was even belangrijker op dit moment, hoe moeilijk het ook was. Het is mij uiteindelijk gelukt om ondanks alles toch met een voldoende voor Frans het lokaal te verlaten. Maar ach, als ik een onvoldoende had gehaald, had hij mij niet veel uitgemaakt. Ik zou vanavond toch de avond van mijn leven hebben!

De tijd leek maar niet om te gaan. Elke keer als ik naar mijn horloge of naar de tijd op mijn gsm keek, bleken er maar één of twee minuten voorbij te zijn. Maar toen ik om 18.00 uur in de auto zat samen met twee andere vriendinnen, leek alles weer tè snel voorbij te gaan. In mum van tijd was de avond voorbij en zaten wij weer in de auto richting Maastricht. De luchtbel waar ik de hele dag in had geleefd, spatte maar niet open. En dat wilde ik ook niet. Ik wilde dit gevoel pakken, in een potje stoppen en het bewaren.

Ik pakte mijn portomonnee en keek nog een keer trots naar het roze pasje. Mijn oog viel op de datum die erop stond. Veertien januari 2009. Dat was de dag dat ik mijn Frans mondeling had én mijn rijbewijs had opgehaald. Maar het allerbelangrijkste: de dag/avond waarop ik James Morrison voor de eerste keer live gezien had. En tot op de dag van vandaag leef ik nog steeds in mijn luchtbel.


Hier kan ik maar geen genoeg van krijgen!

24 reacties op “Eén jaar en een dag geleden

  1. Hahaha jij bent echt de grootste James Morisson-liefhebber die ik ooit heb gezien! Maar hij maakt wel mooie muziek :)

  2. Elke keer als ik een liedje hoor van Morisson moet ik aan jou denken, serieus! Ik hoop dat je hem nog heel vaak gaat zien :)

  3. Mooi dat je daar zo van kan genieten, heb t zelfde maar dan met Hardcore/hardstyle festivals… Ik teer nu nog steeds op DefQon 2009, heerlijk als ik die filmpjes weer terug zie. Lijkt net alsof ik er dan weer bij ben!

    Ben zelf niet een groot fan van J.M. Maar dit is een erg mooi nummer!

  4. Hij kan zo goed zingen hé, hij is echt geniaal. :) Vooral dat nummer van ”This Boy”. Te mooi!
    Leuk stukje, ga zo door! En leef in een luchtbel! hihi

  5. Het moet veel indruk hebben gemaakt als je er nu nog een keer een weblog over schrijft :) Leuk man! Klinkt erg gezellig al die vrouwenstemmen er door heen ;)

  6. Haha, ik vind het leuk om dat soort dingen te realiseren. Daarom lees ik ook soms mijn blog precies een jaar geleden. Om te kijken wat ik toen deed en hoe ik erover schreef haha. Maar serieus – niet dat ik het nog niet wist, maar nu wordt het bijna een beetje eng – jij bent echt absúrd geobsedeerd met James Morrison. Ik bedoel, dat je “in een luchtbel” leeft, omdat je die gozer live hebt horen zingen…? Een echte fan haha. Ik kan echt moeilijk begrijpen dat iemand zo 24/7 met een zanger -hoe goed ook- bezig kan zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik verklaar je nu niet voor gek ofzo, maar vind het wel apart hoe dat bij ‘echte fans’ werkt.

  7. Ik dacht al die tijd dat je het over een vriendje/jongen had, maar toen ik zag dat het over James ging, smolt mijn hart wel. Ik ken het gevoel maar al te goed. Ik heb dat ook met bepaalde bands/artiesten. Prachtig toch :D

  8. Haha, wat leuk :p ik dacht net als Noelle eerst ook dat het over een vriendje/jongen ging haha. Nouja, het is wel een jongen natuurlijk… haha

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *