Bereid je voor op een lang verhaal…

Na een lange treinreis van 2,5 uur kwamen wij rond 16.00 uur aan in Amsterdam. Het station was druk zoals ik gewend ben en de harde G vloog mij om de oren. We liepen het station uit richting de trams en stapte na lang aarzelen in lijn 5. We zaten gelukkig in de goede tram en stapte tevreden uit bij het Koningsplein. Na een praatje met de visboer die er toevallig stond over hoe wij bij het Odeon moesten komen, liepen we langs een van de vele grachten van Amsterdam. En daar was dan het Odeon theater!

De deuren waren dicht maar niet op slot. Ik trok voorzichtig een deur open en liep samen met mijn vriendin naar binnen de bar/restaurant in. Alle tafels waren leeg behalve ééntje in de rechterhoek achteraan. Ik zag een groepje zitten, maar één persoon viel mij het meeste op. Hij droeg een mutsje, een blauwe blouse en hij had een vrij grote neus. Helaas was het te donker en zat hij net iets te ver weg om met volle overtuiging te kunnen zeggen dat het James Morrison was. Maar ik was er toch erg zeker van! Toen kwam er een vrouw naar ons toe en ze zei dat ze gesloten waren. We moesten weer naar buiten toe.

Éénmaal buiten besloten mijn vriendin en ik om een hapje te gaan eten. Ik stemde toe maar ik had totaal geen honger en zat maar steeds aan die jongen te denken die ik net had gezien. Mijn gevoel zei dat het zeker weten James Morrison was. Mijn broodje tonijn bleef onaangeraakt op mijn bord liggen en ik kreeg een heel raar gevoel. Mijn vriendin zag dat er iets met mij aan de hand was en zei dat ze zich ook heel raar voelde. Alsof er iets groots ging gebeuren vandaag..

Na het eten van een half broodje tonijn gingen we maar aan de zoete witte wijn. We hebben even heerlijk gekletst en gepraat over wat vanavond nou precies zou brengen. Waarom hadden wij allebei zo’n ontzettend raar gevoel? Om 18.00 uur besloten wij dat het tijd was om in de rij te gaan staan. We liepen terug naar het Odeon theater en we zagen tot onze grote verbazing dat er pas 10 andere mensen stonden. Wij sloten netjes aan en raakte aan de praat met andere fans.

Op een gegeven moment stopte er een grote, zilveren Mercedes taxi naast ons en de deur werd open gemaakt. Ik keek naar links, naar de deur van het Odeon en opeens kwam James Morrison mét mutsje én blauwe blouse naar buiten lopen. Hij lachte naar ons en zei: “Haay!” en stapte vervolgens de taxi in. Mijn vriendin en ik stonden met open mond die paar seconden te herhalen in ons hoofd en opeens riep ik: “Zie je nou wel dat hij en zijn band net in het restaurant zaten?” Ik werd even raar aangekeken door de andere fans en toen vertelde ik ze van het restaurant van Odeon met maar één tafel die bezet was.

Het wachten ging snel voorbij en voor we het wisten was het 19.30 uur. We werden per groepjes van zes mensen naar binnen gelaten. We hebben onze jas en tas achtergelaten in de garderobe en ik was dus wéér (net als in de HMH) mijn fototoestel vergeten. Gelukkig had ik gisteravond van telefoon gewisseld en was ik toch nog bewapend met een LG Viewty mét camera. En dat kwam erg goed van pas omdat ik weer helemaal vooraan stond! Midden vooraan wel te verstaan!

Twintig minuten later dan gepland kwam de band van James on stage en daarna volgde mister Morrison himself. Hij zag er weer goed uit (hihi) en swingde samen met zijn band de pan uit. Wat blijft het toch een genot om live naar hem te kijken en te luisteren. Het lachje dat om de zoveel seconden verscheen op zijn gezicht was zó leuk om naar te kijken. De manier waarop hij gitaar speelt en de passie waarmee hij zingt is werkelijk waar puur genot. Helaas zong hij maar zeven nummers en was alles na drie kwartier weer voorbij. Hij zong gelukkig Precious Love en jullie kunnen wel raden dat ik toen helemaal in mijn element was! Op het laatste liep hij snel naar voren om de fans een handje te geven. Oh dear Lord, I touched him!!

James Morrison komt on stage en begint met This Boy

Daarna zijn mijn vriendin en ik samen met een paar andere fans voor het Odeon blijven wachten in de hoop James te ontmoeten. En ja hoor, het is me gelukt! Hij kwam naar buiten en liep naar onze kant toe. Hij gaf handtekeningen en probeerde snel met iedereen op de foto te gaan. Ik stond er sprakeloos met zijn cd in mijn handen en toen hij deze signeerde vroeg hij: “How are ya?” En ik met mijn stomme kop kon geen woord uitbrengen. Ik was overdonderd, écht overdonderd. Daarna besefte ik dat het nu of nooit was en gaf hem een zoen en vroeg of hij met mij wilde trouwen..

Oké dat is een grapje haha. Ik heb hem niet gezoend en ook niet gevraagd of hij met mij wilde trouwen maar er is wel een foto van hem en mij (en een ander meisje) gemaakt. Ik heb de avond van mijn leven gehad en datgene waar ik 14 januari en 31 mei op hoopte is op 11 oktober dan eindelijk gebeurd! Sweet baby Jesus, I’ve had the time of my life!


V.l.n.r.: Handtekening van James, Niki en James (en een ander meisje), James on stage

Vanmiddag treedt hij op bij Life4You, de show van Carlo en Irene. Allemaal kijken dus!

17 reacties op “Driemaal is scheepsrecht

  1. Jij, lucky, bastaarrrdd! Het klinkt echt als een geweldige avond (met emmers geluk, damn! :P). Echt heel leuk voor je! ^^

  2. Fijn dat het zo leuk is geweest en dat je hem eigenlijk zo vaak hebt gezien! Echt heel toevallig dat jullie juist dat restaurantje inliepen!

  3. Wat ben je toch ook een geluksvogel. Misschien dat je de volgende keer (daar ga ik toch van uit) wel een woord uit kan brengen?

  4. Het enige wat ik er uit krijg momenteel: Oh. My. God. Wat. Ben. Ik. Jaloers. Gaaaaf!! En je layout is ook tof!

  5. Hahaha, het was wel heel tof geweest als je hem serieus gezoend had gevraagd had of hij met je wilde trouwen ;) Dat doe je maar na het volgende concert, want steeds ga je een stapje hoger he. ;) Echt super super gaaf gewoon!! Dit heb je wel verdiend, hihi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *