180413

credit

Ik heb twee weken vakantie achter de rug. Of nou ja, “vakantie”. Deze twee weken stonden namelijk niet gelijk aan vrijheid, blijheid en stommiteit. Want met de examens in zicht, moest er natuurlijk al geleerd worden. Tsjah, het leven van een student gaat nou eenmaal niet altijd over rozen, hè. Helaas verliep het studeren niet geheel volgens plan. Ik heb namelijk bij mijzelf de diagnose gesteld dat ik momenteel in mijn pre-midlifecrisis zit. Geen grapje. (Of stiekem wel een beetje.) Hoe dan ook, als ik het roer kon omgooien, dat doe ik dat liever gisteren dan nu (grammaticaal klopt die zin misschien niet maar zo maak ik mijn punt wel duidelijk, toch?).

Ik ben moe van alles en wil alleen maar in mijn bed te liggen. Gewoon lekker onder de dekens wegdromen terwijl James Morrison zich mij met zijn stem vergezeld (afwisselend met de fijne beats van Calvin Harris om toch nog enigszins wakker te blijven). En tsjah, dan gaan mijn gedachten in de vrije loop. Soms kan dat heel verfrissend en leuk zijn maar nu is het eventjes minder leuk. Het besef dat ik nu in Londen had kunnen wonen met een baan als Asistant Event Mananger bij een onwijs toffe club in hartje Mayfair, blijft constant terugkomen. Londen laat mij niet los. De stad waar ik zo verliefd op ben, krijg ik maar niet uit mijn hoofd.

Naast het feit dat ik in Londen wil leven, spookt de gedachte om gewoon een jaar te reizen ook nog steeds door mijn hoofd. Hoe vet is het om een half jaar door Zuid-Amerika en een half jaar door Australië te reizen? Nou, in de woorden van Britt: fucking vet (oeps, sorry voor het f-woord). Maar ja, daar is geld voor nodig. En voor geld heb je 1) verdomd veel geluk (jackpot winnen is denk ik niet voor mij weggelegd) of 2) een baan nodig. Optie één ain’t gonna happen (nou ja, wie weet..) en voor optie twee is tijd nodig. Maar tijd heb ik niet want ik zit tot over mijn oren in het schoolwerk. Maar ik moet wel in mijn opleiding investeren want ik wil een baan in Londen vinden en later genoeg geld verdienen om te reizen. Stomme vicieuze cirkel ook. Ik kom echt geen steek verder.

Ik heb zin in alles maar tegelijkertijd ook in niets. Ik wil van het zonnetje genieten maar ik wil ook in mijn bed liggen. Ik wil knallen voor mijn studie maar ik zou ook zo mijn koffers pakken en gaan werken in Londen. Ik wil een uitdagende baan in de Marketing en Communicatie worden maar ik wil stiekem ook nog steeds een eigen Bed & Breakfast beginnen. Ik wil in het Engels bloggen maar ik wil ook in het Nederlands bloggen (al denk ik dat ik nu toch weer meer naar Nederlands neig). Ik ben gelukkig met wat ik heb maar ik hunker nog naar zo veel meer.

Kortom: ik weet niet wat ik wil en toch ook weer wel. Ik zei het toch: pre-midlifecrisis. Zucht.

5 reacties op “Diagnose: pre-midlifecrisis

  1. Wat een onwijs herkenbaar gevoel, zoveel willen maar toch ook niets willen. Enneh.. Dat leventje in Londen krijg je straks ook, ná je reis door Amerika en Australie!

  2. Oooooh, zo ontzettend herkenbaar! Ik ben nu bijna afgestudeerd en ik weet ook absoluut niet wat ik daarna wil gaan doen…

  3. het is allemaal heel herkenbaar want ik had het zelf ook… en nu nog steeds. Maar ik ben intussen gewoon blij me de dingen die heb bereikt en de kansen die dat nog bied. Je kan nog zoveel dingen doen… maar daar is wel tijd voor nodig. En wat ik vooral heb gemerkt dat te veel willen niet goed is… daaruit haal ik uiteindelijk niet de voldoening… Maar het maken van keuzes waar achter sta wel :) suc6

  4. Iedereen heeft wel zo’n moment dat even alles tegen lijkt te gaan zitten. En je denkt dat je er niet meer uitkomt. Don’t worrie, en komt allemaal goed. Maar wat je zelf zegt, het heeft even tijd nodig. Je bent jong, dus tijd genoeg! :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *