Vandaag neem ik jullie mee naar de wondere wereld van het voorstellen. Het voorstellen? Ja, je weet wel. De eerste keer dat je iemand ziet en jezelf voorstelt. Sommige mensen zijn daar talenten in en sommige mensen zijn daar helemaal niet zo goed in.

Scenario 1.
Je hebt op een dag met een aantal bloggers afgesproken. Je kent ze bij naam, leest over hun leven en dankzij foto’s weet je ook nog eens hoe ze er uit zien. Je hebt het gevoel dat je ze kent ook al heb je ze nog nooit officieel en in real life ontmoet. Dus dan loop je door het Centraal Station van Utrecht, opzoek naar het groepje bloggers. Je ziet ze staan, loopt op ze af gewapend met een lach, en dan.. Ja, inderdaad. En dan? Je kent elkaar maar je kent elkaar ook niet. Dus wat doe ik? Ik steek mijn hand uit en stel mezelf even voor. Lekker awkward. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Scenario 2.
Je bent op een doordeweekse avond in de Irish Pub. Ze doen daar niet aan blijf-maar-aan-de-tafel-zitten-ik-kom-je-bestelling-wel-opnemen en dus moet je aan de bar bestellen. Natuurlijk ben ik degene die deze zware klus mag klaren. Ik loop naar de toog (zo noemen ze dat hier in Antwerpen) en er staan natuurlijk alleen maar mannen. Ik baan mij een weg door de mannenmassa, hoor dat ze uit Engeland komen en word aangesproken. De kerel steekt zijn hand uit om zich voor te stellen en ik neem deze aan. Dan volgen er twee zoenen op de wang en ik ga voor een derde. Hij niet. Niet alleen hij maar alle mannen kijken mij aan. “Ehh, it’s three kisses in Holland,” stamel ik terwijl ik besef dat we in België zijn. Gretig gaat hij alsnog voor de derde kus.

Scenario 3.
Het is zondagavond, je hebt net gekookt en je zit met je huisgenootjes aan tafel. De bel gaat en er is bezoek. Er stapt een onbekende jongen de keuken binnen en we zeggen in harmonie allemaal hoi. Maar dat is niet genoeg, hij stelt zich even persoonlijk bij iedereen voor. Ik ben als eerste aan de beurt. Ik steek nietsvermoedend mijn hand uit, hij buigt nietsvermoedend naar mijn wang. Mijn hand wordt niet beantwoord evenmin als zijn zoen. Hij recht zijn rug terwijl ik nog met uitgestoken hand op mijn stoel zit. Hij schudt mij alsnog de hand terwijl ik er niet eens aan denk om hem alsnog te zoenen. Op dat moment wil ik alleen maar in de grond zakken van schaamte.

Nee, ik ben niet goed in voorstellen. Ik ben er zelfs zo slecht in dat ik het soms gewoon vergeet. Dat ik een gesprek heb met iemand en dat er dan opeens wordt gevraagd naar mijn naam. En zo gebeurt het dat ik midden in het gesprek iemand de hand schud. Want dat doe ik dan wel weer altijd: iemand de hand schudden. Ik ben niet zo van de kusjes. Tenzij ik je ken óf als ik het zie aankomen (wat in de meeste gevallen trouwens niet zo is, zie scenario 3). Hoe dan ook, hier ligt niet mijn sterkte. Dat is typisch voor mij. Dat ben ik.

Hoi, ik ben Niki en wie ben jij? *steekt hand uit*

10 reacties op “De wondere wereld van het voorstellen

  1. Ik haat voorstellen. Vooral in van die voorstelrondjes, dat je even in een paar seconden mag gaan opsommen wie je bent. En daar mag je dan smalltalk over gaan maken, die je alle voorgaande keren ook al hebt gemaakt. (“Oh, je komt uit Maastricht? Maar je hebt helemaal geen zachte G!”) Blegh!

  2. Haha, scenario 1 herken ik, haha. Ik wist het daar ook niet zo goed wat we nou moesten doen, want we kennen elkaar natuurlijk al, haha. Ik vind het ook altijd awkward, voorstellen. Als ik iemand nog nooit heb ontmoet zoen ik ook niet hoor, haha.

  3. Ik ben er ook geen ster in. Vooral in Engeland moest ik in het begin altijd heel erg wennen. De ene keer 1 kus, dan weer 2, dan weer een hand. Ook in Nederland.. 3 kussen of 1.. Of toch een knuffel. Ja ik ben er geen ster in. Maar het hoort erbij, ofzo!

  4. Hahaha ben daar echt vreselijk in. ben ook altijd slecht in inschatten hoe mensen zich voorstellen, hand, kus, whatever. ik heb ook liever een hand dan kusjes, zolang je maar goed de handschud en niet zo’n dooie vis handdruk geeft of mijn hand probeert te breken met je grip.

  5. Haha, ik ben er ook geen ster in. En meestal vergeet ik ook al meteen weer de naam van de ander, ik ben dan veel druk met duidelijk m’n naam uitspreken en me te bedenken wat voor indruk ik maak :P O ja, en ik heb het net als Irving niet zo op slappe handjes, blegh.

  6. Haha, ik heb dat ook zo vaak. Ook met vrienden. De een geeft je een knuffel terwijl jij voor een kus gaat. De volgende keer wil je een knuffel geven, maar probeert de ander een kus te geven. Of dan geeft iemand je één kus terwijl jij drie kussen wilt geven. En als je dan naar de andere mensen kijkt… die doen het wel allemaal goed. ZUUUCHT.

  7. Heel herkenbaar hoor, vooral die laatste. Ik maak dat regelmatig mee, ook andersom (dat ik een kus op de wang wil geven en dat door de ander niet verwacht word). Heel genant.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *