Ik had mij voorgenomen om de hele week niet te bloggen. Gewoon omdat ik er even geen zin in had, druk bezig was/ben met andere dingen en ook een beetje omdat ik even niet meer wist waar ik het over moest hebben. Maar toen ik gisteravond, net als heel Nederland, voor de buis gekluisterd zat en op Nederland 3 geconfronteerd werd met programma’s over pesten, wist ik dat ik er over moest schrijven. Schijt aan het feit dat er al honderden blog posts over zijn, want elke stem telt. En elke stem moet gehoord worden. Vooral een stem over een heftig onderwerp zoals pesten.

Ik heb met gemengde maar zeer oprechte gevoelens gekeken naar Dag Tegen Pesten en de aansluitende documentaire Bully. Ik was ontroert, geraakt en droevig maar tegelijkertijd ook boos, verward en XXX. Ik voelde de pijn, het verdriet en de machteloosheid van niet alleen degene die gepest werd, maar ook die van zijn ouders. Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe mensen het voor elkaar krijgen om pesten maar zo luchtig te zien en totaal niet door te hebben hoeveel impact het op iemand kan hebben. Als ik al tranen in mijn ogen krijg door dit op televisie te zien, dan wil ik niet weten hoe de “slachtoffers” zich moeten voelen. En dat dan elke dag.

Ik ben Niki en ik ben boos (ja dat is een Doutzen Krous referentie). Ik ben boos op de personen die pesten als een grapje zien en niet doorhebben hoe het iemands leven kan verzieken. Jullie worden heus niet leuker of heus niet stoerder. Integendeel zelfs. Jullie verliezen mijn respect. Ik ben ook boos op het feit dat mensen doen alsof hun neus bloed, het hele verhaal van het pesten weten te verdraaien en er niet voldoende, of zelfs géén, aandacht aan wordt besteed. Is het nu echt zo moeilijk, zo ondenkbaar om pesten serieus te nemen? Beseft niemand dan dat het niet “zo maar vanzelf” overgaat (althans, in de meeste gevallen)? Alsjeblieft, kijk eens niet de andere kant op.

Vaak is het slachtoffer te bang of te onzeker om het pesten aan te kaarten. Waar of bij wie dan ook. Ik snap het van de ene kant wel, hoor. Maar man, wat wens ik dat iedereen de ballen had om dit gewoon bespreekbaar te maken. Laat staan om voor jezelf op te komen. Maar nog meer wens ik dat iedereen die ziet dat er iemand gepest wordt, het voor diegene opneemt. Soms staan we machteloos, we weten heel goed hoe dat voelt. Dus waarom help je een ander dan niet, die zo machteloos staat? Want we hebben allemaal wel eens hulp nodig. Vooral in situaties zoals deze.

Laten we namelijk niet vergeten dat gepest worden iemand kan tekenen voor het leven. Wat voor de pesters als een lolletje wordt gezien, kan het leven van de gepeste levenslang beïnvloeden. En dat gun je toch niemand? Soms is het pesten zó erg dat de dood als enige uitweg wordt gezien. En dat is natuurlijk te verschrikkelijk voor woorden. De dood mag, kan en hoort geen einde te zijn voor het pesten. Nu niet, nooit niet. Stop toch met pesten en richt je energie op iets dat er wel toe doet. Iets waar je jezelf én je medemens een plezier mee doet. Iets waar iemand gelukkig van wordt en niet ongelukkig.

5 reacties op “De pest aan pesten

  1. Ik heb gisteren de programma’s gemist, maar wat het je er een mooi stuk over geschreven. Het is zo waar en je hebt zo gelijk. Helaas is het denk ik iets, wat altijd zal blijven bestaan.

  2. Ik heb hem ook gemist.. Maar ik geef je hier helemaal gelijk in. Waarom moeten mensen het verzieken voor anderen. Ik ben zelf ook gepest maar in mindere mate en sloeg altijd van me af of reageerde er gewoon niet op. Die mensen vond ik maar zielig. Volgens mij heb ik zelf ook wel eens bepaalde opmerkingen tegen personen gezegt en die getreitert maar dat ging steeds over en weer omdat we elkaar niet mochten.

  3. Ik heb het niet gezien. Deels bewust omdat ik niet zo goed wist of het niet te confronterend voor me zou zijn. Bovendien was mijn moeder jarig dus ik wilde het een leuke dag maken. Nu klinkt het net alsof ik het uit de weg ga, of zo, maar ik weet zelf als geen ander wat het met je doet. Je hebt er wel een mooi stuk over geschreven waar ik het mee eens ben.

  4. Ik heb de documentaire gister ook gezien en heb bijna de hele serie met tranen in mijn ogen gezeten.
    Ik heb dan ook maar 1 woord voor jouwn blog.
    AMEN…

    We moeten met zijn allen zorgen dat het pesten bespreekbaar gemaakt wordt en dat er iets aan gedaan wordt.
    Ik ben zelf ook heel lang gepest en ondervind hier nu nog de gevolgen van.
    Dus bij deze van mij aan alle pesters. KAP ERMEE!!! En ga iets zinnigs met je leven doen.
    Ik kan ook totaal geen respect voor deze mensen hebben.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *