Ik heb weer twee heerlijke dagen in Antwerpen achter de rug. Ik heb heerlijk gegeten, lekker gewinkeld en natuurlijk genoten van al het lekkers dat mijn grote vriend Starbucks te bieden heeft. Maar op dit moment zit ik weer in de trein richtig Maastricht dat inclusief overstappen en wachten zo’n drie uur zal duren. Ik vind het niet erg hoor, want dan kan ik lekker lezen, muziek luisteren, nadenken, bloggen en nog beter: bloggen over waar ik aan denk. Want denken doe ik veel. Heel veel.

Mijn gedachten dwalen af naar de optredens van James Morrison, naar mijn geweldige tijd in Frankrijk en naar de heerlijke zomer van vorig jaar. Allemaal herinneringen waar ik van kan genieten en waar ik spontaan van moet lachen. Wat mag ik van geluk spreken dat ik dat allemaal heb meegemaakt. Maar toch, ondanks al dat moois, is er iets anders waar ik treurig van wordt en waar ik vaker aan denk. Of moet ik zeggen: iemand in plaats van iets.

Drie jaar terug, op 17 april, stond ik ‘s morgens voor de spiegel mijn make-up te doen. Ik hoorde opeens sirenes en ik dacht bij mezelf: ‘Wat is er nu weer gebeurd?’. Ik raakte zelfs een beetje geïrriteerd door al het lawaai want ik moest me concentreren op mijn mascara. Ik slaakte een zucht en probeerde het van me af te zetten. Ik moest immers opschieten want anders zou ik te laat op school komen.

Eenmaal op school hoorde ik in de gangen mensen praten over een leerling die ‘s ochtends onder een vrachtwagen terecht was gekomen. Hij had het niet overleefd.. Ik moest meteen denken aan de sirenes en ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Hoe cru kon ik zijn? Ik stond me te ergeren aan het lawaai terwijl er dus een jongetje van 14 jaar overleden was. Ik was even in gedachten verzonken toen ik opeens de naam van het slachtoffer hoorde. Het was Daan.

Ik trok wit weg. Ik kende die jongen. Tenminste, dat dacht ik. Het was een van de beste vrienden van mijn broertje. Ik liep meteen naar de conciërge en vroeg of ik de pasfoto mocht zien van de jongen die overleden was. Dat mocht niet. Maar toen ik uitlegde dat het ging om iemand die ik kende en ik mijn broertje op de hoogte wilde stellen (hij zat op een andere school) stemde hij toe. Ik keek naar de foto van de jongen en mijn emoties liepen hoog op. Het was inderdaad Daan.

Ik heb gehuild. Heel veel gehuild. Ik heb gehuild om Daan, om de oneerlijkheid van het leven en om zijn familie en vrienden. Nog nooit eerder had ik zo’n intens verdriet gehad om iemand. En tijdens zijn begrafenis ben ik volgens mij al mijn lichaamsvocht verloren: ik had nog nooit zo veel gehuild. Elke traan stond voor verdriet en onbegrip. Elke traan was voor Daan en iedereen die om hem gaf.

Hij heeft wel zo’n mooi afscheid gekregen. Het was buiten, op het domein van een kasteel in een grasveld. Er waren heel veel mensen, heel veel mooie muziek, mooie woorden maar ook zo veel verdriet en pijn. Op een gegeven moment brak de hemel open en begon de zon vol te schijnen. Er vloog zelfs een vlindertje langs. Iedereen dacht hetzelfde: dit was een teken van Daan.

Maar hij had er nog gewoon moeten zijn. Hij had nog van zijn jeugd moeten genieten, hij had meer tijd met zijn familie moeten hebben, hij had met zijn vrienden opstap moeten gaan, hij had zijn 18e verjaardag moeten vieren, hij had vorig jaar met de groep op vakantie moeten gaan, hij had zijn diploma moeten halen en moeten gaan studeren, hij had een lief vriendinnetje moeten krijgen, hij had moeten lachen, hij had moeten genieten.. Hij had gewoon moeten blijven leven.

Denken doe ik vaak en denken aan Daan doe ik regelmatig. ‘Dankzij’ hem, besef ik dat je van je leven moet genieten want het kan zomaar over zijn.

Lieve Daan, ik mis je nog steeds.

9 reacties op “Daan. Lieve Daan.

  1. Wauw, wat een mooie blog is dit. Ik zit hier gewoon met tranen in mijn ogen. Het leven kan zo oneerlijk zijn, inderdaad. Waarom blijft die terrorist die tientallen mensen heeft vermoord/verwond leven en overlijdt dat ene, onschuldige kind?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *