Oke, ik beken (II)

Posted in Random Thoughts and Scribblings on March 8, 2013.

080313

credit

  • Ik heb deze week voor het eerst zelf pannenkoeken gemaakt!
  • En trouwens ook mijn eerste pannenkoek met kaas en eerste pannenkoek met banaan gegeten.
  • Ik baal dat James Morrison in België optreedt terwijl ik op TomorrowLand ben.
  • Ik heb Sex and the City nooit leuk gevonden.
  • The Carrie Diaries vind ik trouwens ook maar stom.
  • Ik draag al bijna een half jaar geen mascara meer (op een enkele uitzondering na).
  • Ik snap de hype rondom de Harlem Shake dus echt niet.
  • Evenals de hype rondom Jennifer Lawrence en katten op het internet (what’s up with that?).
  • Ik check voordat ik ga slapen altijd even 9GAG.
  • Ik kan trouwens niet op mijn buik in slaap vallen.
  • Ook al ben ik meer dan een half jaar terug uit Londen, ik kijk nog steeds rechts-links-rechts als ik wil oversteken.
  • Als ik ga zwemmen, speel ik stiekem nog Zeemeermin.
  • Ik lees mijzelf wel eens voor (inclusief bekakt Brits accent en rare stemmetjes).
  • Ik moet het hele alfabet opzeggen voordat ik weet welke letter er na of voor een letter komt.
  • Ik wil dus echt wel met Bradley Cooper trouwen.

10 reacties / Laat een reactie achter




Happy Valentines Day

Posted in Random Thoughts and Scribblings on February 14, 2013.

Ik heb al eens opgebiecht dat ik nog nooit écht verliefd ben geweest. Misschien vandaar dat ik niks met Valentijnsdag heb. Maar liefde is natuurlijk meer dan houden van je grote liefde. En dat zette mij aan het denken. Want hoewel ik het vrijwel nooit hardop zeg, houd ik wel van mensen. En van twee mensen in het bijzonder. Drie keer raden wie. Juist ja, mijn lieve ouders.

Opgroeien met een vader en een moeder is iets wat ik altijd maar vanzelfsprekend heb gevonden. Ze waren er altijd en op een gegeven moment dan word je wel eens gek van ze (sorry pap en mam, maar jullie snappen mij wel, toch? En trouwens, jullie worden ook gek van mij dus we staan quitte). Het is eigenlijk pas sinds ik het huis uit ging dat ik echt besef hoeveel geluk ik met mijn ouders heb. Want ja, je weet pas wat je mist als het er niet meer is (niet dat mijn ouders er niet meer zijn maar enfin, je snapt me wel).

Het begon allemaal met mijn uitwisseling in Frankrijk. Pap en mam brachten mij met de auto naar de campus en ik heb ze diezelfde avond weer uitgezwaaid. Ik voelde me aan de ene kant vrij maar aan de andere kant zo eenzaam. Een jaar later ging ik stage lopen in Londen en natuurlijk brachten mam en pap mij weer met de auto naar deze geweldige stad. Ik zal dat afscheid nooit meer van mijn leven vergeten. Na een fijn weekend samen te hebben gehad, stonden we nu letterlijk en figuurlijk op een kruispunt. Ik moest de ene kant op en zij de andere. Ik heb nog nooit zo hard en veel in het openbaar gehuild. Ik miste mijn ouders al op dat moment.

Inmiddels woon ik in Antwerpen en er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik niet aan hun denk of dat ik besef hoeveel ze voor mij over hebben. Want weet je? Ik heb echt de beste ouders van de wereld. Niets is zo fijn als ouders die je steunen, die trots op je zijn en je accepteren en respecteren om wie jij bent. Niets kan op tegen het feit dat je voor je ouders op nummer één staat (oké, ik sta op een gedeelde eerste plaats samen met mijn broertje). En daar wil ik ze graag voor bedanken.

Dus bedankt lieve papa en mama, dat jullie mijn dromen uitlachen maar toch in mij blijven geloven. Dank jullie wel voor de lieve e-mails en sms’jes die ik tijdens mijn examens zo hard nodig had. Bedankt dat jullie nooit zo moeilijk deden over het feit dat ik geen spruitjes wilde eten. Bedankt voor de fijne vakanties op de campings waar Broertje en ik zo van hebben genoten. Bedankt dat jullie mijn verhalen over James Morrison, Londen en mijn droom om door Australië of Zuid-Amerika blijven aanhoren. En oh ja, bedankt voor alle hamsters.

Mama bedankt dat je met mij mee bent gegaan naar concerten van K-otic en Jim en voor de lieve kaartjes die je voor mij achterliet. Papa bedankt voor de zondagen in de speelparken en het samen kopen van de kerstboom. Bedankt dat jullie mij wijzen op mijn zwakke en sterke punten en mij blijven confronteren met de werkelijkheid. Bedankt voor alle cadeautjes die ik eigenlijk niet verdien(de), de lieve woorden die mij raken en het feit dat jullie er altijd voor mij zijn. Gewoon bedankt voor alles. Echt alles. Ik waardeer het en ik houd van jullie!


10 reacties / Laat een reactie achter




Het kaasschaaf schandaal

Posted in Random Thoughts and Scribblings on February 8, 2013.

Datum: 06 februari 2013
Tijd: 11.53
Plaats delict: (aan de) keukentafel
Slachtoffer: N Townsend
Dader: kaasschaaf
Reden: onbekend

Verklaring slachtoffer:
“Ik zat met mijn moeder aan de keukentafel. We sliepen die dag uit waardoor we vlak voor de middag aan de keukentafel gingen zitten om te ontbijten. Zij at een witte boterham met vruchtenhagel en ik nam twee sneetjes roggebrood met oude kaas (Milner). Ik schaafte de kaas met de kaasschaaf voor het eerste sneetje en dat ging zonder problemen. Toen wilde ik aan mijn tweede boterham beginnen. Ik zag al dat er niet veel meer van het blok kaas over was, maar ik nam de kaasschaaf in mijn andere hand en begon te schaven. Het ging stroef maar ik wist toch een plakje kaas eraf te schaven. Ik ging natuurlijk door voor een tweede plak. En juist daar ging het fout. Ik zette te veel kracht toen de kaasschaaf in het kleine blokje kaas bleef hangen en voor ik het wist, bevond de kaasschaaf zich in mijn hand. Er zat een snee en het begon te bloeden. Ik raakte lichtelijk in paniek (ik ben namelijk bang voor pijn) en was blij met mijn moeder die verpleegkundige is. Gelukkig werd mijn wond door haar verzorgt meteen na het incident.”


7 reacties / Laat een reactie achter




De pest aan pesten

Posted in Random Thoughts and Scribblings on February 6, 2013.

Ik had mij voorgenomen om de hele week niet te bloggen. Gewoon omdat ik er even geen zin in had, druk bezig was/ben met andere dingen en ook een beetje omdat ik even niet meer wist waar ik het over moest hebben. Maar toen ik gisteravond, net als heel Nederland, voor de buis gekluisterd zat en op Nederland 3 geconfronteerd werd met programma’s over pesten, wist ik dat ik er over moest schrijven. Schijt aan het feit dat er al honderden blog posts over zijn, want elke stem telt. En elke stem moet gehoord worden. Vooral een stem over een heftig onderwerp zoals pesten.

Ik heb met gemengde maar zeer oprechte gevoelens gekeken naar Dag Tegen Pesten en de aansluitende documentaire Bully. Ik was ontroert, geraakt en droevig maar tegelijkertijd ook boos, verward en XXX. Ik voelde de pijn, het verdriet en de machteloosheid van niet alleen degene die gepest werd, maar ook die van zijn ouders. Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe mensen het voor elkaar krijgen om pesten maar zo luchtig te zien en totaal niet door te hebben hoeveel impact het op iemand kan hebben. Als ik al tranen in mijn ogen krijg door dit op televisie te zien, dan wil ik niet weten hoe de “slachtoffers” zich moeten voelen. En dat dan elke dag.

Ik ben Niki en ik ben boos (ja dat is een Doutzen Krous referentie). Ik ben boos op de personen die pesten als een grapje zien en niet doorhebben hoe het iemands leven kan verzieken. Jullie worden heus niet leuker of heus niet stoerder. Integendeel zelfs. Jullie verliezen mijn respect. Ik ben ook boos op het feit dat mensen doen alsof hun neus bloed, het hele verhaal van het pesten weten te verdraaien en er niet voldoende, of zelfs géén, aandacht aan wordt besteed. Is het nu echt zo moeilijk, zo ondenkbaar om pesten serieus te nemen? Beseft niemand dan dat het niet “zo maar vanzelf” overgaat (althans, in de meeste gevallen)? Alsjeblieft, kijk eens niet de andere kant op.

Vaak is het slachtoffer te bang of te onzeker om het pesten aan te kaarten. Waar of bij wie dan ook. Ik snap het van de ene kant wel, hoor. Maar man, wat wens ik dat iedereen de ballen had om dit gewoon bespreekbaar te maken. Laat staan om voor jezelf op te komen. Maar nog meer wens ik dat iedereen die ziet dat er iemand gepest wordt, het voor diegene opneemt. Soms staan we machteloos, we weten heel goed hoe dat voelt. Dus waarom help je een ander dan niet, die zo machteloos staat? Want we hebben allemaal wel eens hulp nodig. Vooral in situaties zoals deze.

Laten we namelijk niet vergeten dat gepest worden iemand kan tekenen voor het leven. Wat voor de pesters als een lolletje wordt gezien, kan het leven van de gepeste levenslang beïnvloeden. En dat gun je toch niemand? Soms is het pesten zó erg dat de dood als enige uitweg wordt gezien. En dat is natuurlijk te verschrikkelijk voor woorden. De dood mag, kan en hoort geen einde te zijn voor het pesten. Nu niet, nooit niet. Stop toch met pesten en richt je energie op iets dat er wel toe doet. Iets waar je jezelf én je medemens een plezier mee doet. Iets waar iemand gelukkig van wordt en niet ongelukkig.


5 reacties / Laat een reactie achter




Confessions of a non-shopaholic

Posted in Random Thoughts and Scribblings on February 1, 2013.

Gisteren kreeg ik de gekke gedachte om te gaan shoppen. Maar Niki, dat is toch helemaal niet gek? Nou, dan kennen jullie mij niet zo goed. Ik vind het namelijk helemaal niet zo leuk om te shoppen. En dan heb ik het over shoppen als in nieuwe kleren kopen (ik ben wel heel goed in het kopen van nieuwe schoenen en tassen). Ik weet niet waarom maar ik houd er gewoon niet zo van. Dat kan liggen aan het feit dat ik heel kieskeurig ben of aan het feit dat ik mijn geld liever aan andere dingen uitgeef (bij nader inzien denk ik dat het de ultieme combinatie van beide factoren is).

Maar goed, gisteren was dus zo’n impulsieve dag. Ik werd wakker en besloot om even de stad in te gaan. Het was de laatste dag sale en ik had die avond toch een feestje. Dus rond half één liep ik de H&M binnen en voor ik het wist, stond ik natuurlijk met een paar schoenen en een leuke clutch in mijn handen. Nee Niki, dat slaan we vandaag even over!” zei het stemmetje in mijn hoofd. Ik richtte mij tot de rekken met kleren, liep op de leuke kleurtjes af maar helaas zonder resultaat. Niets was leuk genoeg om mijn geld aan uit te geven en ik wilde eigenlijk iets anders gaan doen.

Ik had vanaf dat moment al geen zin meer om verder te winkelen. (On)gelukkig had ik met een vriendinnetje afgesproken dus ik moest wel in de stad blijven. Afzeggen omdat je shoppen niet leuk vind, is misschien ook een beetje stom. En kom op, je moet alles een kans geven, toch? Nou, dat heb ik gedaan. Ik heb mezelf de hele middag nieuwe kansen gegeven. Van de H&M naar de River Island en van de River Island naar de Forever 21. Ondertussen ook nog even naar binnen bij COS en de Mango en de boutiekjes mochten natuurlijk ook niet ontbreken. En ik vond het verschrikkelijk.

Ik houd gewoon niet van shoppen. There, I said it! En dat besefte ik gisteren weer. Vraag mij niet waarom ik er een hekel aan heb want ik kan het gewoon niet uitleggen. Maar factoren als 1) een leuk blousje passen en die niet dicht kunnen knopen omdat je voorgevel te groot is 2) de lange rijen bij de paskamers en het onvriendelijke personeel 3) de lege paskamers en het té vriendelijke personeel 4) kleding (net) niet leuk genoeg vinden en 5) iets niet (meer) in je maat hebben, spelen toch wel een hele grote rol in mijn afkeer tegen het winkelen.

Laat mij maar tijdens zo’n shopsessie de hele dag in een leuk koffietentje zitten, genietend van een latte en lezend in mijn boek of pratend met mensen. Want dat is hoe mijn perfecte shopdag eruit ziet.

Ps. Ik heb uiteindelijk alleen maar pleisters gekocht omdat ik die écht nodig had (maar het feit dat ze de figuurlijke pijn van gisteren verzachten, is ook wel grappig).


9 reacties / Laat een reactie achter




Groetjes uit de fijne koffiezaak

Posted in Random Thoughts and Scribblings on January 30, 2013.


Oh yes James, it’s a beautiful live!

Nou dames en heren, het is zo ver. Ik ben inmiddels vrij van al het schoolwerk voor de komende dagen. En weet je wat? Dat voelt echt heel erg goed! Ik luidde gisteren de vrije dagen in met een heerlijke lunch en een ontspannende manicure. ‘s Avonds was het tijd voor een feestje en nu zit ik een beetje brak in een van mijn favoriete koffiezaakjes. Ik heb net ontbeten met een ontzettend lekkere panini met mozzarella en avocado en mijn geliefde vanille latte mag natuurlijk niet ontbreken. Het idee dat er de komende week niets op de planning staat, werkt echt rustgevend. Niks moet, alles mag. Oh, wat heb ik hier naar uitgekeken!


3 reacties / Laat een reactie achter




De wondere wereld van het voorstellen

Posted in Random Thoughts and Scribblings on January 24, 2013.

Vandaag neem ik jullie mee naar de wondere wereld van het voorstellen. Het voorstellen? Ja, je weet wel. De eerste keer dat je iemand ziet en jezelf voorstelt. Sommige mensen zijn daar talenten in en sommige mensen zijn daar helemaal niet zo goed in.

Scenario 1.
Je hebt op een dag met een aantal bloggers afgesproken. Je kent ze bij naam, leest over hun leven en dankzij foto’s weet je ook nog eens hoe ze er uit zien. Je hebt het gevoel dat je ze kent ook al heb je ze nog nooit officieel en in real life ontmoet. Dus dan loop je door het Centraal Station van Utrecht, opzoek naar het groepje bloggers. Je ziet ze staan, loopt op ze af gewapend met een lach, en dan.. Ja, inderdaad. En dan? Je kent elkaar maar je kent elkaar ook niet. Dus wat doe ik? Ik steek mijn hand uit en stel mezelf even voor. Lekker awkward. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Scenario 2.
Je bent op een doordeweekse avond in de Irish Pub. Ze doen daar niet aan blijf-maar-aan-de-tafel-zitten-ik-kom-je-bestelling-wel-opnemen en dus moet je aan de bar bestellen. Natuurlijk ben ik degene die deze zware klus mag klaren. Ik loop naar de toog (zo noemen ze dat hier in Antwerpen) en er staan natuurlijk alleen maar mannen. Ik baan mij een weg door de mannenmassa, hoor dat ze uit Engeland komen en word aangesproken. De kerel steekt zijn hand uit om zich voor te stellen en ik neem deze aan. Dan volgen er twee zoenen op de wang en ik ga voor een derde. Hij niet. Niet alleen hij maar alle mannen kijken mij aan. “Ehh, it’s three kisses in Holland,” stamel ik terwijl ik besef dat we in België zijn. Gretig gaat hij alsnog voor de derde kus.

Scenario 3.
Het is zondagavond, je hebt net gekookt en je zit met je huisgenootjes aan tafel. De bel gaat en er is bezoek. Er stapt een onbekende jongen de keuken binnen en we zeggen in harmonie allemaal hoi. Maar dat is niet genoeg, hij stelt zich even persoonlijk bij iedereen voor. Ik ben als eerste aan de beurt. Ik steek nietsvermoedend mijn hand uit, hij buigt nietsvermoedend naar mijn wang. Mijn hand wordt niet beantwoord evenmin als zijn zoen. Hij recht zijn rug terwijl ik nog met uitgestoken hand op mijn stoel zit. Hij schudt mij alsnog de hand terwijl ik er niet eens aan denk om hem alsnog te zoenen. Op dat moment wil ik alleen maar in de grond zakken van schaamte.

Nee, ik ben niet goed in voorstellen. Ik ben er zelfs zo slecht in dat ik het soms gewoon vergeet. Dat ik een gesprek heb met iemand en dat er dan opeens wordt gevraagd naar mijn naam. En zo gebeurt het dat ik midden in het gesprek iemand de hand schud. Want dat doe ik dan wel weer altijd: iemand de hand schudden. Ik ben niet zo van de kusjes. Tenzij ik je ken óf als ik het zie aankomen (wat in de meeste gevallen trouwens niet zo is, zie scenario 3). Hoe dan ook, hier ligt niet mijn sterkte. Dat is typisch voor mij. Dat ben ik.

Hoi, ik ben Niki en wie ben jij? *steekt hand uit*


10 reacties / Laat een reactie achter




Niki in Wie is de Mol 2014

Posted in Random Thoughts and Scribblings on January 20, 2013.

Beste mensen van de AVRO en IDTV,

Ook ik geniet dit seizoen weer van Wie is de Mol. Wat vind ik het toch heerlijk om in bed te liggen en via een app de uitzending terug te kijken op mijn tablet. Maar nog meer geniet ik van de opdrachten die de deelnemers krijgen. In de eerste aflevering van dit seizoen kregen de kandidaten de kans om te bungeejumpen. Ik ben geen held in hoogtes maar ik bedacht mij wel even hoe vet het wel niet moet zijn om alleen al die kans te krijgen. Laat ik nog maar zwijgen over die verrukkelijke opdrachten inclusief laserstralen, achtervolgingen en weet ik niet wat.

Want die opdrachten, dat is waar ik het meeste van geniet. Het lijkt mij heerlijk om even Totally Spies in real life te spelen. Het tactisch kunnen denken in combinatie met de vetste moves om de opdracht te voltooien dat dan weer zorgt voor een goede dosis spanning en een overdosis adrenaline. O mijn God. Dat wil ik ook! Ik wil voor keuzes komen te staan die het beste (of misschien wel het minste) in mijzelf naar boven haalt en mezelf constant willen bewijzen. Iets doen waarvan je denkt het niet te durven of kunnen en jezelf dan het tegendeel bewijzen. Wat moet dat toch een grandioos gevoel zijn.

Daarnaast wordt het programma steeds opgenomen in de meest betoverende landen. Wat was (ben) ik stikjaloers op de kandidaten die in El Salvador en Nicaragua zijn geweest. Dat is dus echt pas geluk hebben in tweevoud. Je bent niet alleen op een onwijs mooie locatie maar je laat daar ook nog eens even het kind in jezelf naar boven halen door die, en ik herhaal, vette opdrachten. Typisch zo’n once in a lifetime oppurtunity gevalletje. Wat hebben die Bekende Nederlanders toch mazzel. Nou ja, zo bekend zijn ze tegenwoordig ook niet (althans, ik ken meer dan de helft van de kandidaten niet).

Dus daarom stel ik voor om volgend seizoen niet meer met BN-ers meer als kandidaten te werken. Aangezien ze zo bekend niet zijn, is de stap naar een ON-er (Onbekende Nederlander) snel gemaakt. En laat ik er nou net ééntje zijn. Een rasechte ON-er met de wens om mee te doen aan Wie is de Mol. Gewoon een ON-er met een passie voor het spel en die niet vanuit haar bed van het programma wilt genieten maar het in levende lijven wilt ondervinden. Een ON-er die in het diepe wilt springen (figuurlijk!), de wereld wilt zien en flink wilt mollen. Gewoon een ON-er zoals ik.

Hoor ik snel van u? Alvast hartelijk bedankt.


6 reacties / Laat een reactie achter




Oké, ik beken

Posted in Random Thoughts and Scribblings on January 15, 2013.

  • Ik heb nog nooit een James Bond film gekeken
  • The Notebook daarentegen wel en ik vind het een verschrikkelijke film
  • Ik heb nog nooit in mijn leven kleding gestreken
  • Ik eet vrijwel elke dag champignons
  • Ik houd ook erg van een gebakken eitje en oude kaas
  • Ik ben pas één keer verliefd geweest
  • Ik heb ook nog nooit een serieuze relatie gehad
  • Ik geef niet veel geld uit aan nieuwe kleding en ga ook niet vaak shoppen
  • Ik geef wel veel geld uit aan koffie, make-up, uit eten gaan en stomme dingen
  • Ik houd van mijn collectie Engelse literatuur
  • Ik koop het liefste tweedehands boeken op een markt
  • Ik doe alleen mijn verwarming aan als ik weet dat ik bezoek krijg
  • Ik zing en dans nog voor mijn spiegel, inclusief borstel als microfoon
  • Soms doe ik alsof ik een beautyvlogger ben als ik mij opmaak
  • Ik zou nu eigenlijk moeten studeren

    13 reacties / Laat een reactie achter




  • Ik voorspel even mijn eigen toekomst

    Posted in Dear Diary, Random Thoughts and Scribblings on January 11, 2013.

    Ik heb een paar jaar geleden een sneeuwbol in Rome gekocht. Gewoon als aandenken aan deze magische en sprookjesachtige stad (ik ben niet alleen verliefd op Londen!). Hij heeft een mooi plekje in mijn kamer en ik ben er nog steeds heel blij mee. Ik pakte hem laatst weer eens op en begon eens flink te schudden. Wauw, de Trevi Fontein in de sneeuw is mooi! Ik bleef er gefascineerd naar kijken (soms doe ik nutteloze dingen in mijn vrije tijd) en opeens trad er een magische eigenschap van deze bol in werking: ik kon mijn toekomst zien!

    Ik zag mezelf over tien jaar achter mijn iMac zitten en ik was onwijs hard aan het lachen. Om meer precies te zijn: ik was mijzelf aan het uitachen omdat ik in het verleden dit toekomstbeeld had geschreven. New York? Oh please! Ik woon inmiddels in het bruisende en overweldigende Londen: de stad van dromen. Hier heb ik eindelijk een appartemententje vlakbij Regents Park. Ideaal omdat ik daar elke ochtend hardloop, picknick in de zomer en daar Dirk (mijn mopshond) en Darcy (mijn Franse bulldog) kan uitlaten. Maar naast al die voordelen is het ook nog eens zo dat ik lopend naar Camden Town kan. Hell yeah, double win!

    Aan de muur bij mijn bureau waar ik aan zit, hangen allemaal foto’s in verschillende lijstjes. Ze variëren van mijn kiekjes tijdens mijn reizen door Zuid-Amerika en Australië tot een foto van mijn diploma uitreiking waar ik cum laude ben afgestudeerd. Natuurlijk hangt dé foto van James Morrison en mij er ook tussen en mogen mijn ouders en vriendinnen ook niet ontbreken. Er is nog een hele speciale foto. Eentje van mijn vriend a la Bradley Cooper (maar dan natuurlijk wel met een Brits accent) en mij waar we beiden in de Trevi Fontein staan. Yes, die droom is ook uitgekomen. En als klap op de vuurpijl zijn we nu ook nog eens samen aan het sparen voor een appartementje daar. Veel handiger dan steeds een hotel boeken.

    Mijn pc maakt plots een geluid en ik zie dat ik een nieuwe e-mail heb ontvangen. Het is van de hoofdredacteur van het tijdschrift waar ik maandelijks een column voor schrijf. Ze schrijft dat ze mijn laatst toegestuurde stukje ontzettend leuk vindt en wenst me succes bij de expositie van mijn foto’s. Ja, ja. Ik ben naast freelance schrijfster voor het tijdschrift ook nog eens freelance fotografe. Maar dat is nog niet alles, ik ben namelijk ook nog eens bezig met het schrijven van mijn tweede boek. Ik verdien eindelijk geld met datgene wat ik zo leuk vind. Ja oké, ik heb het soms druk. Maar weet je wat? Ik geniet ontzettend van mijn leven als bezige bij in de bijenkorf die Londen heet.

    Plots wordt alles om mij heen vaag. Voor ik het weet sta ik weer in mijn kamer in Antwerpen met de glazen bol in mijn handen. Ik ben weer terug in het hier en nu. Potjandorie, is dat even jammer. Ik wilde net even mijn loon gaan uitgeven aan een lunch bij Starbucks en een middagje shoppen in Oxford Street.


    5 reacties / Laat een reactie achter