Het gaat weer eens over James Morrison

Posted in Mister James Morrison on December 29, 2012.

291212
Bron

“Wie zijn dat?” wordt mij steeds gevraagd als ze bovenstaande foto’s zien die in mijn kamer en op mijn bureaublad staat te pronken. “Dat zijn James Morrison en ik,” zeg ik dan met een ontzettend grote lach op mijn gezicht. Ik kan nog steeds niet geloven hoeveel geluk ik heb gehad als het aankomt op mister James Morrison. Concerten? Check! Foto’s van en met hem? Check! Prijsvragen winnen? Check! Met hem praten? Check! Hij die mij knuffelt? Check! Met hem op de radio? Check! Mezelf compleet voor lul zetten tegenover hem? DUBBEL CHECK!

Het is voor veel mensen lastig te begrijpen dat ik op 23-jarige leeftijd nog steeds fan van iemand ben. Maar het is gewoon zo. Ik kan er gewoon echt niks aan doen. In dit geval gaat dat hele excuus van: “het ligt niet aan jou, het ligt aan mij” niet op. Want het ligt wel degelijk aan hem. De enige echte James Morrison. En dat komt door zijn belachelijk fijne stem, heerlijke muziek en mooie teksten. Het klinkt zo cliché maar ik vind steun in zijn muziek. Zijn muziek kan mijn humeur bepalen of mij net dat beetje meer motivatie geven. Ik geniet er gewoon oprecht van. En dan heb ik het over genieten in zijn puurste vorm.

Het was mijn moeder die mij een paar jaar geleden naar de tv riep: “Niki! Kom eens! Dit vind ik een mooi nummer!” Ik was verbaasd dat mijn moeder naar een muziekzender keek maar ik was nog meer verbaasd over wat ik toen hoorde. Misschien is verbaasd niet het goede woord. Verrast. Overdonderd. Geraakt. Ja, geraakt is het goede woord. De melodie van het liedje in combinatie met die rauwe, ongewone maar oh zo fijne stem raakte mij meteen. En ja hoor, hij haalde de woorden uit mijn mond: You Give Me Something. En dat doet hij tot op de dag van vandaag nog altijd.

Het heeft drie jaar geduurd voordat ik hem voor het eerst live zag. Veertien januari 2009, ik weet het nog goed. In een volle HMH stond ik als klein meisje te genieten van de stem waar ik al drie jaar helemaal weg van was. Ik was die avond helemaal in mijn element en ik was mij totaal niet bewust van alle mensen om mij heen. Dat gevoel wanneer je favoriete artiest je favoriete liedjes zingt (en je totaal niet teleurstelt) is onbeschrijfelijk. Ik sta niet vaak met mijn mond vol tanden. Dat krijgt alleen James Morrison voor elkaar. Elke keer weer.


11 reacties / Laat een reactie achter




My one minute of fame

Posted in Mister James Morrison on October 24, 2011.

bron: BNN That’s Live

Een paar dagen terug hebben jullie kunnen lezen dat ik bij BNN That’s Live ben geweest. De foto’s staan inmiddels ook op de website en het fragment van James en mij staat ook online. Zin om te luisteren hoe ik mezelf voor gek zet tegenover Mr. Morrison? Ga dan even naar deze website, scroll een beetje naar beneden voor foto’s en beluister vervolgens het fragment: Up close & personal.


8 reacties / Laat een reactie achter




I’m a slave to your music

Posted in Mister James Morrison on October 15, 2011.

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat ik de afgelopen twee dagen heerlijk van James Morrison heb kunnen genieten. En dat allemaal dankzij Q-Music en BNN That’s Live. Eigenlijk is het overbodig om te zeggen dat het geweldig was, want ja hallo! Het is James freaking Morrison! Hij was zoals altijd erg charmant en grappig en hij barstte van de positieve energie en enthousiasme. Het was een genot om hem te horen en te zien met een full band tijdens de Q-showcase en wat was het weer lekker intiem tijdens BNN That’s Live. Ik blijf maar lachen. Alles was geweldig. Maar toch is er één moment dat eruit springt. Eén moment dat ik eigenlijk nog niet echt besef en dat veel te snel voorbij ging…

Samen met vriendin C. en de ontzettend lieve meiden van de JMF, gingen wij naar BNN That’s Live. We stonden gelukkig vooraan in de rij en toen we eenmaal binnen waren, namen we plaats aan de bar. Het was lekker knus en je had overal goed zicht op het podium. Het duurde niet lang voordat James Morrison het podium betrad. Hij zong een kort stukje van “Slave to the Music”, verliet vervolgens het podium om later weer terug te komen voor een interview met Eric Corton. Gelukkig was het daarna weer tijd om te genieten van zijn heerlijke stem. Ik liet mezelf weer opgaan in het moment, nam ontzettend veel foto’s en ik vond het dan ook jammer dat hij naar twee nummers weer backstage ging.

Daar zat ik dan, op de barkruk en wachtend op meer van James. Wist ik veel dat ik ook daadwerkelijk méér zou krijgen. Véél meer, eigenlijk. Er kwam namelijk een vrouw naar me toe: “Hoi, ben jij Niki?”. Ja natuurlijk ben ik Niki. “Zou jij één van je ingestuurde vragen aan James willen stellen?” WAT? NEE, DAT DURF IK NIET! “Ja natuurlijk mevrouw! Leuk!” OH GOD, WAAROM ZEI IK JA? “Oké, na het liedje van Go Back To The Zoo, kom je maar even naar de microfoon!” En toen liep de vrouw weg. Ik was op dat moment in shock, ik had het warm (nee oké, ik had het gewoon heet) en ik trilde. Ik had James de vorige avond na zijn optreden nog buiten gezien en toen kon ik mijn eigen naam niet eens spellen. Ik wist het zeker: ik zou keihard gaan falen op de Nederlandse radio en tegenover mijn grote voorbeeld.

Een tijd later stond ik bij de microfoon, tegenover Eric Corton en wist ik inmiddels dat ik de enige uit het publiek was die een vraag mocht stellen. Ik stond zenuwachtig te wachten en opeens hoorde ik C. zeggen: “Oh Niek, daar is ‘ie!”. Fuck ja. Daar was hij. Daar was James Morrison! Ik stond stuntelig voor de microfoon, ik had klamme handen en ontzettend weke knieën. Ik stond nu oog in oog met James Morrison. Dit was bizar en dit voelde zoveel intenser dan samen op de foto gaan. Hij keek me aan met z’n blauwe ogen, bleef maar lachen en kijken en probeerde me ook nog eens te kalmeren. En vanaf die lachende blik naar mij toe, vanaf dát moment, ben ik eigenlijk alles kwijt!

Het enige dat ik weet is dat hij me knuffelde en dat ik mijn vraag heb gesteld. Hoe, wat, in welke volgorde en wat er allemaal gezegd is, weet ik echt niet meer. Hij heeft zelfs nog een paar nummers gezongen en ik heb een t-shirt gewonnen maar dat ging allemaal langs mij heen. Ik kon vanaf dat ene moment alleen maar denken aan mijn one-to-one met James Morrison. Die ene blik met die ene lach.. Zucht.

Foto’s en filmpjes staan op Flickr en youtube. De BNN That’s Live uitzending komt ook nog op de radio maar wanneer weet ik niet.


11 reacties / Laat een reactie achter




You Give Me Something

Posted in Mister James Morrison on October 12, 2011.


“Eigenlijk voel ik me een beetje schuldig omdat ik jullie wéér ga lastigvallen met mijn obsessie voor James Morrison. Maar ja, dit is niet voor niets míjn website dus ik doe het lekker toch. Want dames en heren, ik ga weer naar James Morrison. Ja echt waar. Niki de grote fan gaat Mister Morrison weer zien. Helaas heb ik geen plek op de gastenlijst weten te winnen via QMusicNL maar vrijdag ga ik hem toch zien! Lieve hemel, wat ben ik blij!”

Ik was aan’t werken toen ik dat schreef. Een paar uurtjes geleden. Ik besloot om het even op te slaan en er later op de avond aan verder te werken. Misschien maar goed ook want als dat al online had gestaan, dan was ik nu een leugenaar geweest. Want weten jullie wat? Ik heb uiteindelijk toch gastenlijstplekken gewonnen voor de exclusieve Q-showcase met James Morrison! Of ik blij ben? Nou zeg, ik denk dat ‘blij’ een understatement is. Ik mag morgen en vrijdag van James genieten. Ik denk dat dolgelukkig een beter woord is!

Psssst! Hebben jullie zijn nieuwe album The Awakening al gekocht of gedownload? Doen hoor! Het is een pareltje!


8 reacties / Laat een reactie achter




Slave to HIS music

Posted in Mister James Morrison on August 9, 2011.

Het is alweer anderhalve maand geleden dat ik James Morrison heb gezien en vorige week heeft hij een vraag van mij beantwoord (klik hier voor de video en ga dan naar 18:07). Ondertussen is zijn nieuwe single “I Won’t Let You Go” uit en wordt “Slave To The Music” al op de radio gedraaid. En omdat ik geen genoeg kan krijgen van zijn muziek, omdat ik nu éénmaal een ‘slave to his music’ ben, heb ik besloten dit funky nummer met jullie te delen. Wat vinden jullie ervan?


5 reacties / Laat een reactie achter




Secret Showcase James Morrison

Posted in Mister James Morrison on June 23, 2011.

Vorige week ontving ik een bijzonder mailtje. Een mailtje dat mijn hart sneller liet kloppen en waar ik spontaan een gat van in de lucht sprong. Ik was blij, gelukkig en ook overdonderd. Ik heb het mailtje wel een miljoen keer gelezen. Het leek te mooi om waar te zijn. Ik geloofde het eerst niet. Was het geen grap? Zou het echt zo zijn? Zou ik echt uitgenodigd zijn voor een secret showcase van mijn grote held? Mijn inspiratiebron en mijn idool? Het antwoord bleek simpel: ja dat was ik! Ja, ik was echt uitgenodigd voor een showcase van niemand minder dan James Morrison!

De tijd en locatie van de secret showcase werden pas één dag van te voren bekendgemaakt: 22.00 uur in Amsterdam. Helaas zag ik het toen een beetje somber in aangezien de laatste trein vanuit Amsterdam naar Maastricht om 22.38 uur vertrekt. Met de auto gaan was geen optie aangezien mam en pap beide auto’s nodig hadden. Vriendin M. kreeg de auto ook niet mee. Kak, dacht ik. Wat nu? Zou ik dan toch niet kunnen gaan? Nee, dat was voor mij onacceptabel. Ik moest en zou gaan. Dus toen opende ik de jacht op goedkope overnachtingen in Amsterdam. En met resultaat: voor €22,- p.p. konden wij overnachten in een prima hotel. Hoera!

Na een lange, vermoeiende en melige treinreis kwamen wij aan in Amsterdam. We hebben toen meteen de tram naar het hotel gepakt, om vervolgens weer de tram naar Pacific Parc te pakken. Want daar zou James Morrison optreden. Daar zou mijn droom voor de vierde keer weer in vervulling gaan. Bij aankomst werd ik begroet door een meisje die ik bij het vorige concert had ontmoet. We gingen zitten en niet lang daarna werd ik aangesproken door de oprichters van de officiële Fanclub. Na een uur praten, wachten en dromen was het dan zo ver: James Morrison kwam on stage!

En nu ben ik alweer thuis van twee heerlijke dagen in Amsterdam en ik begin nu pas steeds meer te beseffen dat ik James Morrison na anderhalf jaar weer heb gezien. Ik kan niet stoppen met glimlachen en terugdenken aan een hele mooie avond. Ik mocht mezelf weer gelukkig prijzen met een plekje vooraan. God, wat was dat weer genieten, genieten en genieten. De secret showcase draaide vooral om de songs van zijn toekomstige nieuwe album maar er kwamen ook liedjes van zijn vorige albums voorbij. Helaas geen ‘Undiscovered’ of ‘Precious Love’ maar ach, elke klank die uit zijn strot komt word door mij gewaardeerd. Al laat hij een boer, dan krijg ik nog kippenvel.

Ik kan nog uren doorgaan over hoe goed, charmant en leuk James Morrison is. Hoe hij telkens het publiek weet te bespelen en hoe hij iedereen met een tevreden gevoel en een glimlach naar huis laat gaan. Hoe ik nog lekker heb gewinkeld in Amsterdam en natuurlijk ook de Starbucks heb bezocht. Hoe ik samen met vriendin M. écht heb genoten van deze twee heerlijke dagen. Maar dat zal ik jullie besparen. Zo ben ik dan ook wel weer.


13 reacties / Laat een reactie achter




Eén jaar en een dag geleden

Posted in Mister James Morrison on January 15, 2010.

Ik stond die dag heel vroeg op. Niet voor school maar om mijn rijbewijs op te halen bij de gemeente. Ik kon gewoon niet geloven dat ik straks in het bezit zou zijn van het vurig gewenste roze pasje. Maar het feit dat ik hém vanavond zou zien, stak boven alle gedachtes en emoties uit. Torenhoog zelfs! Ik lieg niet als ik zeg dat ik hier drie jaar naar had uitgekeken. Gevoelens en een passie van drie jaar lang zouden zich die bewuste avond ontpoppen tot één herinnering die voor altijd in mijn hart zal zitten.

Het was gelukkig niet zo druk in het gemeentehuis. Ik trok een nummertje en ik was binnen tien minuten aan de beurt. Na een krabbel te hebben gezet, werd het roze pasje aan mij gegeven en ik stak deze trots in mijn portemonnee. Daarna haastte ik me snel naar de bus om naar school te gaan om deel te nemen aan het Frans mondeling. Het roze pasje en de Franse zinnen die in mijn hoofd spookte, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik mijzelf toe liet om aan vanavond te denken. Want ja, vanavond zou dé avond zijn. Dé avond waar ik nog heel, heel, heel vaak aan zou terugdenken.

Bijna te laat en ontzettend zenuwachtig stond ik voor het lokaal te wachten. Ik moest mijzelf dwingen om alleen maar aan Frans te denken. Frans was even belangrijker op dit moment, hoe moeilijk het ook was. Het is mij uiteindelijk gelukt om ondanks alles toch met een voldoende voor Frans het lokaal te verlaten. Maar ach, als ik een onvoldoende had gehaald, had hij mij niet veel uitgemaakt. Ik zou vanavond toch de avond van mijn leven hebben!

De tijd leek maar niet om te gaan. Elke keer als ik naar mijn horloge of naar de tijd op mijn gsm keek, bleken er maar één of twee minuten voorbij te zijn. Maar toen ik om 18.00 uur in de auto zat samen met twee andere vriendinnen, leek alles weer tè snel voorbij te gaan. In mum van tijd was de avond voorbij en zaten wij weer in de auto richting Maastricht. De luchtbel waar ik de hele dag in had geleefd, spatte maar niet open. En dat wilde ik ook niet. Ik wilde dit gevoel pakken, in een potje stoppen en het bewaren.

Ik pakte mijn portomonnee en keek nog een keer trots naar het roze pasje. Mijn oog viel op de datum die erop stond. Veertien januari 2009. Dat was de dag dat ik mijn Frans mondeling had én mijn rijbewijs had opgehaald. Maar het allerbelangrijkste: de dag/avond waarop ik James Morrison voor de eerste keer live gezien had. En tot op de dag van vandaag leef ik nog steeds in mijn luchtbel.


Hier kan ik maar geen genoeg van krijgen!


24 reacties / Laat een reactie achter




Driemaal is scheepsrecht

Posted in Mister James Morrison on October 11, 2009.

Bereid je voor op een lang verhaal…

Na een lange treinreis van 2,5 uur kwamen wij rond 16.00 uur aan in Amsterdam. Het station was druk zoals ik gewend ben en de harde G vloog mij om de oren. We liepen het station uit richting de trams en stapte na lang aarzelen in lijn 5. We zaten gelukkig in de goede tram en stapte tevreden uit bij het Koningsplein. Na een praatje met de visboer die er toevallig stond over hoe wij bij het Odeon moesten komen, liepen we langs een van de vele grachten van Amsterdam. En daar was dan het Odeon theater!

De deuren waren dicht maar niet op slot. Ik trok voorzichtig een deur open en liep samen met mijn vriendin naar binnen de bar/restaurant in. Alle tafels waren leeg behalve ééntje in de rechterhoek achteraan. Ik zag een groepje zitten, maar één persoon viel mij het meeste op. Hij droeg een mutsje, een blauwe blouse en hij had een vrij grote neus. Helaas was het te donker en zat hij net iets te ver weg om met volle overtuiging te kunnen zeggen dat het James Morrison was. Maar ik was er toch erg zeker van! Toen kwam er een vrouw naar ons toe en ze zei dat ze gesloten waren. We moesten weer naar buiten toe.

Éénmaal buiten besloten mijn vriendin en ik om een hapje te gaan eten. Ik stemde toe maar ik had totaal geen honger en zat maar steeds aan die jongen te denken die ik net had gezien. Mijn gevoel zei dat het zeker weten James Morrison was. Mijn broodje tonijn bleef onaangeraakt op mijn bord liggen en ik kreeg een heel raar gevoel. Mijn vriendin zag dat er iets met mij aan de hand was en zei dat ze zich ook heel raar voelde. Alsof er iets groots ging gebeuren vandaag..

Na het eten van een half broodje tonijn gingen we maar aan de zoete witte wijn. We hebben even heerlijk gekletst en gepraat over wat vanavond nou precies zou brengen. Waarom hadden wij allebei zo’n ontzettend raar gevoel? Om 18.00 uur besloten wij dat het tijd was om in de rij te gaan staan. We liepen terug naar het Odeon theater en we zagen tot onze grote verbazing dat er pas 10 andere mensen stonden. Wij sloten netjes aan en raakte aan de praat met andere fans.

Op een gegeven moment stopte er een grote, zilveren Mercedes taxi naast ons en de deur werd open gemaakt. Ik keek naar links, naar de deur van het Odeon en opeens kwam James Morrison mét mutsje én blauwe blouse naar buiten lopen. Hij lachte naar ons en zei: “Haay!” en stapte vervolgens de taxi in. Mijn vriendin en ik stonden met open mond die paar seconden te herhalen in ons hoofd en opeens riep ik: “Zie je nou wel dat hij en zijn band net in het restaurant zaten?” Ik werd even raar aangekeken door de andere fans en toen vertelde ik ze van het restaurant van Odeon met maar één tafel die bezet was.

Het wachten ging snel voorbij en voor we het wisten was het 19.30 uur. We werden per groepjes van zes mensen naar binnen gelaten. We hebben onze jas en tas achtergelaten in de garderobe en ik was dus wéér (net als in de HMH) mijn fototoestel vergeten. Gelukkig had ik gisteravond van telefoon gewisseld en was ik toch nog bewapend met een LG Viewty mét camera. En dat kwam erg goed van pas omdat ik weer helemaal vooraan stond! Midden vooraan wel te verstaan!

Twintig minuten later dan gepland kwam de band van James on stage en daarna volgde mister Morrison himself. Hij zag er weer goed uit (hihi) en swingde samen met zijn band de pan uit. Wat blijft het toch een genot om live naar hem te kijken en te luisteren. Het lachje dat om de zoveel seconden verscheen op zijn gezicht was zó leuk om naar te kijken. De manier waarop hij gitaar speelt en de passie waarmee hij zingt is werkelijk waar puur genot. Helaas zong hij maar zeven nummers en was alles na drie kwartier weer voorbij. Hij zong gelukkig Precious Love en jullie kunnen wel raden dat ik toen helemaal in mijn element was! Op het laatste liep hij snel naar voren om de fans een handje te geven. Oh dear Lord, I touched him!!

James Morrison komt on stage en begint met This Boy

Daarna zijn mijn vriendin en ik samen met een paar andere fans voor het Odeon blijven wachten in de hoop James te ontmoeten. En ja hoor, het is me gelukt! Hij kwam naar buiten en liep naar onze kant toe. Hij gaf handtekeningen en probeerde snel met iedereen op de foto te gaan. Ik stond er sprakeloos met zijn cd in mijn handen en toen hij deze signeerde vroeg hij: “How are ya?” En ik met mijn stomme kop kon geen woord uitbrengen. Ik was overdonderd, écht overdonderd. Daarna besefte ik dat het nu of nooit was en gaf hem een zoen en vroeg of hij met mij wilde trouwen..

Oké dat is een grapje haha. Ik heb hem niet gezoend en ook niet gevraagd of hij met mij wilde trouwen maar er is wel een foto van hem en mij (en een ander meisje) gemaakt. Ik heb de avond van mijn leven gehad en datgene waar ik 14 januari en 31 mei op hoopte is op 11 oktober dan eindelijk gebeurd! Sweet baby Jesus, I’ve had the time of my life!


V.l.n.r.: Handtekening van James, Niki en James (en een ander meisje), James on stage

Vanmiddag treedt hij op bij Life4You, de show van Carlo en Irene. Allemaal kijken dus!


17 reacties / Laat een reactie achter




Bad versus Good

Posted in Mister James Morrison on October 10, 2009.

Ik ben nog super moe van gisteravond, ik heb een bad hair day, het regent en het is koud, mijn OV geldt niet in het weekend waardoor ik alsnog €25,40 voor een retourtje moet betalen, ik weet niet wat voor een kleren ik aan moet én ik heb twee gigantische puisten in mijn gezicht. Maar eigenlijk maakt dat allemaal niets uit want…

Ik ga vanavond naar James Morrison!


7 reacties / Laat een reactie achter




I can’t wait for the weekend to begin

Posted in Mister James Morrison on October 5, 2009.

Omdat het gewoon leuke liedjes zijn die jullie waarschijnlijk nog niet kennen. Omdat ik niet kan wachten tot 10 oktober. Omdat ik anders niet weet wat ik moet vertellen:


Burns Like Summer Sun


Movin’ On


Say It All Over Again

… Had ik al gezegd dat ik niet kan wachten tot 10 oktober?


10 reacties / Laat een reactie achter