Zondag 9 maart: de dag van de 10K CPC Loop

Posted in Fun Times and Stupidity on March 10, 2014.

De hele maand januari heb ik niet optimaal kunnen trainen wegens mijn examens. In het begin van februari had ik als excuus dat ik te veel leuke dingen aan het doen was maar ergens aan het eind zag ik de ernst van de situatie in. Ho, ho, ho. Ik had potverdikke een hardloopwedstrijd van 10K op de planning staan en ik had dat sinds 1 januari niet meer gelopen. Er was dus heel wat werk aan de winkel – en dat twee weken voor het startschot. Oeps.

De knop was om en ik heb 1 week echt nog heel lekker kunnen hardlopen. De week voor voor de CPC Loop zelf, begon mijn lichaam een beetje tegen te stribbelen. Meer specifiek: mijn rechterkuit(spier). Ik liep de dinsdag nog maar de donderdag moest ik na vijf minuten mijn training stopzetten omdat ik anders bang was dat ik mijn kuit echt zou overbelasten. Bijna met tranen in mijn ogen van woede en frustratie (ik wilde die donderdag nog zo graag even hardlopen) gooide ik de handdoek in de ring. Nu maar hopen dat het een verstandige beslissing was..

100314-2

Voor ik het wist was het zondag. Ik werd in Rotterdam opgehaald door Just Keep Running collega Patrica en samen met haar en haar zus gingen we richting Den Haag. We ontmoetten andere JKR collega Jessica op de parkeerplaats en vol goede moed en gezonde zenuwen gingen we richting het Malieveld. De zon stond heerlijk aan de hemel te shinen en eenmaal aangekomen op het Malieveld leek het wel alsof je een energiebron instapte. De sfeer was ongelofelijk, de energie van zowel de hardlopers en supporters was voelbaar en mijn zin om te hardlopen werd met de seconde meer.

Om 12.40 uur zouden we starten. Ik heb wel een miljoen keer tegen mezelf gezegd dat ik heel rustig moest starten en vooral niet te snel. Het startschot klonk en daar gingen we. Daar ging ik! Niet te snel en opzoek naar het juiste ritme. Toen we de eerste bocht om gingen, besefte ik pas dat Den Haag gewoon was afgezet voor een paar duizend uitzinnige hardlopers. En daar was ik er eentje van. Wat was dat een mooi gevoel. Met elke stap die ik zette, begon ik steeds meer te genieten.

De eerste kilometers gingen oké. Ik had geen idee wat mijn tempo was maar ik was nog lang niet buiten adem. Dorst had ik dan weer wel. Toen ik na 6K eindelijk bij het waterpunt aankwam, heb ik met man en macht een bekertje proberen te bemachtigen. Het eerste wat ik dacht was: “shit, ik verlies kostbare tijd,” maar toen ik eenmaal water dronk en mijn gezicht nat maakte, wist ik dat ik toch de juiste keuze had gemaakt. Ik kon er weer tegenaan!

100314-3

En toen passeerde ik de 7K – en vanaf daar ging het eigenlijk mis. Ik had mij mentaal zo gefocust op het halen van de 7 want dan hoefde ik er nog maar 3. Does that make any sense? Anyway, daar waar ik bang voor was, gebeurde: mijn kuitspier begon gigantisch te zeuren. OK, wat ga ik doen? Blijven hardlopen? Wandelen? Ik heb uiteindelijk gekozen om even goed te rekken en te strekken. Zonder succes, helaas. Het bleef maar zeer doen. Na een paar minuten stond ik weer stil om te rekken en te strekken. Pffffft. Ik wil er nu ook gewoon klaar mee zijn!

En toen ging er weer een knop om.

Ik praatte mezelf moed in: Hey Niek, jij kan dit! Stel je niet aan. Nog maar eventjes. Je bent al dik over de helft. Jij gaat dit halen. En joehoe! Jij vindt dit toch leuk? Ondanks de pijn ben je aan’t genieten. Laat eens zien wat je kan. HOP HOP! NAAR DE FINISH!

Tot en met de laatste kilometer ging het goed. En toen kwam kilometer 9 inzicht – of ook wel de kilometer van hel, zoals ik ‘m nu graag noem. Dit was afzien. Puur afzien. Met mijn kuit was alles oké maar ik werd nu onaangenaam verrast door hevige steken in mijn zij. NO! NO! NO! Waarom nu? Waarom de laatste kilometer?? Het deed zo’n zeer dat ik er serieus over dacht om even te gaan wandelen. Maar nee, dat kon ik toch niet maken? Of toch wel..

100314-1

NEE! Verstand op nul en gaan met die banaan. Ondertussen was de finish bijna in zicht. Auw. Ik wilde echt niet meer. Ik wilde stoppen.

Met het laatste beetje energie dat ik had, zocht ik op mijn iPod naar een nummer van Avicii. Ik heb nog nooit zoveel kracht uit een liedje gehaald. Ik wist dat ik die laatste paar honderd meter maar even pijn moest lijden want ik wilde koste wat kost hardlopend over de finish. Niet wandelend, niet struikelend, niet vallend. De finish kwam steeds dichterbij. En nog dichterbij.

BAM! IK HEB HET GEHAALD!!!!!!!!

Ik voelde niks meer. Geen pijn in zij, geen pijn in mijn kuit. Het enige dat ik voelde was het overwinnen van deze strijd. En dat voelde verdomd goed. Liep ik een paar maanden geleden nog een wedstrijd van 7,2K waar ik niet eens aan wil terugdenken, liep ik deze zondag een wedstrijd met ZO VEEL PLEZIER. Ik had de finish gehaald maar wat voor mij uiteindelijk telt: ik heb zo intens genoten. Gewoon echt oprecht genoten van het hardlopen. Van de energie. De zon. De supporters. Ik heb genoten van alles. Qua tijd absoluut niet mijn beste run ooit (1.10.52) maar man, deze verdient echt wel een plekje in mijn top 3 van favoriete runs ooit!

Foto’s van Patrica


4 reacties / Laat een reactie achter




Een ode aan het leven. Gewoon omdat het zo mooi is!

Posted in Fun Times and Stupidity on March 6, 2014.

Toen ik begin januari nog zeven tentamens te gaan had, leek het einde maar niet in zicht te komen. Maar nadat ik eenmaal mijn eerste tentamen gemaakt had, leek het alsof er iemand op de vooruitspoelknoep had gedrukt. De dagen vlogen voorbij en voordat ik het besefte was het alweer vrijdag 31 januari. Om 15.00 uur (dat uiteindelijk 16.00 uur werd) had ik mijn laatste mondeling: Filmtheorie. Het vak waar ik vanaf dag 1 al zó tegenop zag. Uiteindelijk verliet ik een half uur later het lokaal met een voldoende opzak en stapte ik zo mijn welverdiende vrijheid in. En nondeju, wat was dat genieten!

♥ De beruchte vrijdagavond
Hoewel ik gesloopt was van al het studeren en ik eigenlijk gewoon al om 19.00 uur mijn bed wilde inkruipen, besloot ik om toch maar even mijn gezicht te laten zien op een housewarmingpartehhhhh. Ik wilde a la Assepoester voor middernacht thuis zijn maar geheel onverwacht eindigde dit sprookje toch wel een beetje anders. Gelukkig kwam er wel een prince charming in voor maar moest ik ook strijden tegen het kwaad. Tsjah, het was weer eens een avond (nacht?) om nooit meer te vergeten.

060314-1

♥ Citytrip naar Berlijn
Had ik vrijdag nog mijn laatste mondeling, werd ik zaterdag een beetje brak wakker, zat ik zondag alweer in de trein naar Berlijn. Rond middernacht kwamen mijn vriendinnen en ik aan bij ons hostel en hebben we uiteindelijk vier ontzettend leuke dagen gehad! De rondleiding met Prince William, het lachen, gieren en brullen in onze stapelbedden, de “kroegentocht”, hardlopen langs Berlijnse Muur en fotograferen met een analoge camera. Wat was het leuk daar in Berlijn! Maar wat de wereld nu echt zo awesomesauce vindt aan de stad zelf, je ne sais pas. Geef mij maar Londen. Of Rome. Of Lissabon.

♥ Dansen op Avicii
Ik had hem vorig jaar op Tomorrowland gezien maar door de hevige regenbui en de gestolen telefoon van een vriendinnetje, heb ik helaas niet veel van hem mee gekregen. Donderdag 13 februari 2014: tijd voor een herkansing. En wat voor een. Ik ben helemaal wild van zijn album True dus je kan je misschien wel voorstellen hoe ik daar die avond dansend stond te genieten van zijn deuntjes. Gek hoe een mens zo kan genieten van dansen op je favoriete muziek met de leukste mensen om je heen. Avicii, ik vind je top en ik kan niet wachten om je weer te zien. (Oh hey, laat dat nou net op 2 augustus zijn!)

060314-2

♥ Begin stage en seminarie Visuele Studies
Na twee weken lang leve de lol, moest ik toch weer gaan beginnen aan de serieuze dingen des leven. Zo ben ik inmiddels begonnen met stage lopen en volg ik op dinsdag nog de seminar Visuele Studies. Ik loop stage bij het Centrum voor Beeldexpressie en de dagen vliegen voorbij. Mijn seminar draait geheel om fotografie dus mijn camera en ik zullen de komende maanden weer BFFL worden. Althans, dat hoop ik dan.

♥ Weekenden
ZO VEEL LIEFDE VOOR HET WEEKEND, want ja, daar gebeurt alles, hè! Daar leef ik door de week naar toe omdat ik dan weer mag proeven van de vrijheid. En wat smaakt ze toch verdomd lekker! De avonden zijn briljant en de middagen zijn chill. Lekker hardlopen in de zon, eindelijk een carrot cake bakken of gewoon in bed chillen. Niks moet, alles mag. Hoe lekker is dat?

060314-3

Dus ja, deze blog post is gewoon even één grote ode aan het leven. Want men vergeet maar al te vaak dat het leven zo prachtig mooi kan zijn. Soms blijven we te lang hangen in het verleden (onzin, want je kan het verleden toch niet meer veranderen) of we werpen onze blik te geforceerd op de toekomst. Laten we potverdomme toch ook eens flink genieten van het nu en leven in het moment. Wat komt, dat komt wel. Laat alle negativiteit toch eens achterwege en zet je optimistische bril eens op. Want geloof mij, als je eenmaal inziet wat voor een feestelijk genot het leven is, dan geniet je met volle teugen van elk moment. Het leven is te mooi voor al het lelijke.


1 reactie / Laat een reactie achter




Een klein stukje over Passenger en Kensington

Posted in Fun Times and Stupidity on October 29, 2013.

Donderdagavond ging ik voor het eerst in mijn leven naar een gemaskerd feest. Met mijn witte masker en in mijn zwarte jurk fietste ik naar het MAS: een museum aan de haven in Antwerpen met 12 verdiepingen. Voor één avond stond er op bijna elke verdieping een DJ en werd elke verdieping omgetoverd tot een dansvloer met spectaculair uitzicht. Dansjes doen in een jurk en met een masker terwijl het geen carnaval is, dat heb ik echt altijd al eens willen doen. (Er hadden van mij echter wel meer gemaskerde mannen in smoking mogen komen. Dat trouwens geheel terzijde.) Maar goed, daar wil ik het eigenlijk niet eens over hebben. Want toen ik vrijdag op de bank aan mijn paper zat te werken, hoorde ik wel heel fijn nieuws: Passenger zou de volgende dag een gratis optreden geven op het Centraal station! En daar wil ik wél wat over kwijt.

291013

Een kwartier voordat hij het kleine podium midden in het station betrad, stonden mijn vriendinnen en ik in een afwachtende en nieuwsgierige houding uit te kijken naar Passenger. Ik kende maar één liedje van hem, maar net dat ene liedje was al reden genoeg om dit optreden niet te missen. Toen de puberende meisjes vooraan opeens begonnen te piepen als een stel jonge kuikens, ging ik op mijn tenen staan en zag ik dat Passenger aka Mike on stage kwam. Hij begon te praten en dat was het moment dat ik een klein beetje verliefd op hem werd (een Brits accent doet echt wonderen bij mij). En eigenlijk werd hij alleen maar leuker! Wat is hij toch een charmante, lieve, aardige en getalenteerde kerel. Ik heb zelden zo’n fijne stem live gehoord. Er was echt een heerlijke akoestiek in het station en Passenger scheen ook te genieten. Wat was dit een heerlijke middag!

Oh ja: wie mij kan spotten in dit filmpje over Passenger wint helemaal niks.

Maar de leukheid hield maar niet op. Zondag zou Kensington namelijk een optreden geven tijdens een gratis festival in Antwerpen: The Big Live. Wederom bleek dat mijn muzikale kennis nogal beperkt is want ik kende ook van deze band maar één liedje. Maar dat is ook meteen dat iedereen kent én leuk vindt. Zaterdag en zondagochtend heb ik wel even de moeite genomen om hun album op Spotify te luisteren dus ik ging niet helemaal onvoorbereid hun optreden tegemoet. Dat kon ik natuurlijk ook niet maken aangezien ze MTV’s Best Dutch Act zijn. Ik had dan ook verwacht dat het hartstikke druk zou zijn en dat ik weer de hele tijd op mijn tenen zou moeten staan om maar een glimp van de band te kunnen opvangen. Ha-ha. Had ik dat even mis..

Er was bijna niemand. Maar eigenlijk maakte dat ook niks uit want nu voelde het een beetje als een privéconcert. Een privéconcert van Kensington, de beste Nederlandse act van 2013. Hoe leuk wil je je zondagmiddag hebben? Want eerlijk is eerlijk: ze hebben de MTV award oprecht verdiend. Qua genre is de band niet te vergelijken met Passenger maar één ding hebben ze zeker gemeen: ze stellen je tijdens een live optreden helemaal niet teleur. Ik zou bijna zeggen dat ze steengoed zijn. Rete awesome. En eigenlijk zijn ze dat ook. Passenger én Kensington. Man oh man, wat heb ik van jullie muzikale hoogstandjes genoten!

Zo. En vanavond ga ik Martin Garrix eens live meemaken. Ook weer zo iemand waar ik maar één nummer van ken. Maar wel een dik nummer om eens flink op te beesten. Ha ha, high five als je die snapt.


1 reactie / Laat een reactie achter




Koffiedates, uit eten en Friesland

Posted in Fun Times and Stupidity on August 12, 2013.

120813

Ik was nog maar een dag terug in Antwerpen toen ik de madness van TomorrowLand had bezocht. Ik werd dinsdag alleen wakker en de eenzaamheid slokte mij op. Mijn huisgenoten waren weg en mijn vriendinnen waren ook niet in Antwerpen. En daar was ik dan. Moederziel alleen met alleen maar mooie herinneringen. En oké, een flinke stapel aan leerwerk want de herkansingen staan weer voor de deur.

Ik heb op stel en sprong besloten om toch maar weer voor een week terug naar Maastricht te gaan. En boy oh boy, wat waren dit fijne dagen! Niet alleen heb ik overdag goed kunnen studeren, ik had de avonden eindelijk weer eens tijd om met vriendinnen af te spreken die ik al heel lang niet meer had gezien. Lekker Italiaans eten in Valkenburg, koffiedates bij mijn favoriete hotspot aan de Maas en hardlopen langs de vertrouwde akkers.

Als klap op de vuurpijl, had ik ook nog eens spontaan besloten om een nachtje naar Friesland te gaan. Na een slopende treinreis van bijna 4 uur, stond daar in Heerenveen mijn vriendinnetje mij al op te wachten. Die middag hebben we heerlijk gevaren (ik houd echt maar dan ook ECHT van het water!) en genoten van de vrijheid. Als afsluiter nog even heerlijk geborreld op de boot (hallo Prosecco!) en in de avonduren moest er natuurlijk gedanst worden. Ik ben in totaal nog geen 24 uur in het hoge Noorden geweest maar ik heb alles uit de onderste kan gehaald om er een paar mooie uren van te maken!

En nu.. Nu ben ik weer in Antwerpen en zal ik de komende vier weken weer als een holbewoner leven. Serieus. Wie verzint het om in de zomer de herkansingen plaats te laten vinden? Oh ja, dat is België..


6 reacties / Laat een reactie achter




TomorrowLand: epic madness!

Posted in Fun Times and Stupidity on July 31, 2013.

310713

Toen ik in februari tien minuten voor de online kaartverkoop van TomorrowLand mijn laptop maar eens opstartte en ik op de valreep tickets had weten te scoren, had ik nog helemaal geen besef van wat er mij te wachten stond. Natuurlijk had ik er wel zin in en keek ik uit naar dansen in de zon op fijne deuntjes, omringd door leuke mensen. En natuurlijk wist ik stiekem al dat het onwijs tof zou worden (of nou ja, daar hoopte ik in ieder geval heel erg op!).. Maar dat dit magische festival torenhoog boven mijn verwachtingen zou uitstijgen, had ik nooit durven dromen.

Toen ik zaterdagochtend wakker werd en een ontbijt wilde fixen, werd ik een beetje bang van de donkere en dreigende lucht. Geheel terecht ook want het begon te regenen als een malle. Heel even dacht ik dat TomorrowLand in het water zou vallen (ha ha) maar toen ik in de middag eenmaal mijn outfit aan had, mijn veertjes in mijn haren dansten en ik mijn hippiebril op had, stond daar opeens de zon aan de hemel te pronken. En dat hield ‘ie de hele dag nog vol ook. De opschepper! Maar je hoort mij, of een van de andere duizenden bezoekers niet klagen, hoor. Want wat was het heerlijk vertoeven (soms was het zelfs te warm!).

Ik heb het zo naar mijn zin gehad die zaterdag. Het leek te mooi voor woorden. En wat bleek? Dat was ook zo. Toen Avicii aan het draaien was, kwam een vriendinnetje tot de ontdekking dat haar iPhone gestolen was. Een flinke domper dus. Maar dat was nog niet alles. Toen de sfeer er net weer in begon te zitten, Armin van Buuren on stage kwam en heel TomorrowLand vertelde dat hij zojuist vader was geworden, begon het te regenen. En dan heb ik het niet over een beetje regen maar regen waar je u tegen zegt. Mijn make-up was volgens mij van mijn gezicht gespoeld, mijn kleren waren doorweekt en ik had een zwembad in mijn schoenen. We waren die avond vroeger en natter thuis dan dat we verwacht hadden.

En toen kwam zondag. Magische, fabuleuze, waanzinnige, dromerige, voortreffelijke, mooie, prachtige, onwerkelijke zondag. Normaal staat niets of niemand mijn Lazy Sunday in de weg maar deze zondag was alles behalve lazy. Dit was pas écht een perfecte zondag. Geen drama, geen gestolen telefoon en geen regen maar heel veel liefde, zon en te veel energie en adrenaline. Ik heb die dag op een wolkje geleefd, zweefde van hier naar daar en was omringd door duizenden engeltjes in een universum van liefde. De sfeer was intens, de muziek was hemels, en het was feesten as if there was no tomorrow!

TomorrowLand was één groot episch feest. Een feest om nooit, maar dan ook echt NOOIT te vergeten. Een feest dat zo veel leuke, mooie en liefdevolle mensen bij elkaar brengt. Een feest waar je helemaal los kan gaan en opgaat in het moment. Een feest waar je even alles kan vergeten en alleen maar aan leuke dingen denkt. Een feest waar je high wordt van de sfeer. Een feest met prachtige decors, oogverblindend vuurwerk en meesterlijke Dj’s. Een feest waar niets of niemand te gek is. Maar vooral een feest om weer naar uit te kijken. Nu al. Want volgend jaar wil ik er koste wat kost weer bij zijn!


12 reacties / Laat een reactie achter




Hardlopen: een kwestie van vallen en opstaan.

Posted in Fun Times and Stupidity on May 12, 2013.

120513

Zaterdag was een treurige dag. De wekker ging vroeg omdat ik moest studeren én omdat ik per se voor 12 uur wilde hardlopen. Op zich niet zo treurig, I know, maar als je opstaat en de hemel huilt, dan huil je toch wel een beetje mee. Althans, ik wel. Vooral als je er gewoon zin in had.

Ik besloot om de was te doen en meteen mijn hardloopkleren ook maar mee te draaien. Het was toch aan het regenen en aan de donkere wolken te zien, zou dat niet snel veranderen. Ik bracht de dag studerend door, even onderbroken door een telefoontje van papa en mama, en bleef toch maar aan het hardlopen denken. Ik wilde eigenlijk toch wel heel erg graag gaan. En ja, als je iets wilt, écht wilt, dan kan je het. Daar geloof ik heilig in dus na een half uur arm- en buikspieroefeningen in mijn kamer, stond ik buiten. Ik genoot er weer van ondanks de grijze en dreigende lucht. In het park krulde mijn mondhoeken naar boven en was ik oprecht blij dat ik toch even was gaan hardlopen.

En toen.. Toen raakte ik de grond. En hard ook.

BAM! Daar lag ik dan languit op het pad. Het eerste wat ik dacht, was: “Hoeveel kilometers heb ik al gerend? Kak, ik moet mijn work out even beëindigen want de tijd loopt gewoon door!”. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn app vertelde mij dat ik er pas 3.7 kilometer had op zitten. “Hè nee! Nu heb ik de 5K niet aan één stuk gerend,” dacht ik. Daarna voelde ik pas de pijn aan mijn knie en mijn hand en arm. Ik stond op, en ja hoor, mijn pas gewassen kleren zaten onder de modder. Mijn handen trouwens ook en bij thuiskomst zag ik dat mijn gezicht ook niet meer schoon was. Vandaar dat ik van die rare blikken kreeg. Een klein meisje onder de modder. Ja, dat moet wel een beetje raar zijn geweest.

Maar goed. Ik wandelde eventjes rustig verder en voelde mij meer kwaad dan zielig. Ik wilde per se minimaal 5 kilometer hardlopen. Als ik nu gewoon even zou doorzetten en iets meer dan een kilometer ga rennen dan zou ik alsnog de 5K halen.. Ik wist dat dat niet verstandig zou zijn maar daar had ik schijt aan. Ik moest van mijzelf koste wat kost de 5K halen. Pijn of niet. Ik wilde gewoon niet opgeven en ik was alles behalve buiten adem. En echt hoor, als er iets zuur is, dan is het wel opgeven omdat je weet dat het moet. Niet omdat je het niet kan. Uiteindelijk heb ik er nog 4K achteraan geknald en heb ik in totaal toch nog 7.7 kilometer gerend (arghh, als ik nog 300 meter meer had gerend, had ik de 8K gehaald! Zo frustrerend!).

En nu lig ik op mijn lazy Sunday in bed terwijl de blauwe plekken prominent aanwezig zijn en de zeurende pijn mij maar niet met rust laat. Ach ja. Hardlopen kan niet altijd leuk zijn, hè.


7 reacties / Laat een reactie achter




Dansen (en plassen) op OckxFest

Posted in Fun Times and Stupidity on May 4, 2013.

040513

Viel ik vorige week op een vrijdagavond nog half in slaap tijdens een klassiek balletvoorstelling (ik vond er echt niks aan), stond ik gisteren, precies één week later, lekker te dansen. Het was nog maar twee of drie weken geleden dat ik bekend werd met Bakermat en zijn fijne deuntjes. Met zijn mixjes op repeat verlangde ik naar een festivalletje, dansend en genietend in de zon. Alsof het zo moest zijn, stuitte mijn huisgenootje op een dagfestival (OckxFest) en ja hoor, Bakermat zou ook nog even komen draaien. Voor maar vijf euries chillen in de zon, aan het water, alvast festivalsfeer opsnuiven en Bakermat? Ja hallo, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

Dus daar stond ik dan gisteren, in mijn bloemetjes jurk en op hakken (waarom ik op het absurde idee was gekomen om op hakken naar een festival te gaan? Geen idee. Het worden gewoon weer sneakers de volgende keer, hoor!). De zon stond lekker hoog aan de hemel, de biertjes smaakten goed en het was onmogelijk om stil te staan door de goeie muziek. Maar het werd alleen nog beter want rond 20.00 uur stond daar Bakermat op het podium, vergezeld met een saxofonist. En echt hoor, als je geniet van een fijne beat terwijl je de klanken van een saxofoon hoort en ook nog eens omringt bent door leuke mensen, dan ervaar je toch wel even een prachtig geluksmomentje.

Dat werd helaas na een tijdje verstoord door mijn stomme blaas. Ik was keihard aan’t negeren dat ik toch wel heel erg moest plassen. En dat al bijna een uur lang. Maar ik wilde niet naar het toilet. Ik wilde blijven dansen. Jammer genoeg was mijn blaas op een gegeven moment zo aan het protesteren dat ik niet eens meer kon dansen. Met een gebogen hoofd baande ik mij een weg door de dansende menigte, opzoek naar een Dixie. En echt hoor, als ik iets haat aan festivals dan zijn het die verdomde, smerige en stinkende Dixies. Dus daar zat ik dan (natuurlijk niet écht zittend, bah!) terwijl de lekkere combinatie van liedjes en de klanken van de saxofoon de Dixie indringde.

Bijna dansend en met een opgeluchte blaas kwam ik de oranje Dixie uit. Ik liep de schemering in, nog genietend van Bakermat’s laatste minuten en danste daarna nog lekker door. Mijn vrijdag(avond) was perfect en ik hoop die van jullie ook!


4 reacties / Laat een reactie achter




Bedankt hè, Bea!

Posted in Fun Times and Stupidity on April 30, 2013.

300413

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet veel heb meegekregen van het aftreden van Beatrix, de hele hype rondom het Koningslied en de aanloop naar de “laatste” Koninginnedag. Ten eerste omdat er nauwelijks aandacht aan wordt besteed in België en ten tweede omdat, nou, I just don’t care. Ik ben ook alles behalve een fanatiek Koninginnedagvierder en dit jaar had ik daar ook geen behoefte aan. Althans, dat dacht ik. Want uiteindelijk ben ik in Breda beland tijdens Koninginnennacht. En tsjah, als je dan tussen de blije Nederlanders staat, dan gaat mijn hartje toch wel iets sneller kloppen. Ja, echt waar.

Want als Nederland eenmaal Oranje kleurt, dan ben ik een gelukkig mens. Ik vind het zo mooi om te zien en om mee te maken hoe een klein landje plotseling zo groot wordt. Hoe wij samen het Oranjelegioen zijn. Dat je, misschien wel onbewust, toch wel een beetje trots bent op Nederland. Dat je zelfs even blij bent dat je een Nederlander bent. Want vandaag zijn wij uniek. Uniek in oranje. Echt prachtig vind ik dat. Het nationalistische meisje in mij doet dan stiekem toch wel een heel erg groot vreugdedansje. Ik kan er niks aan doen. Ik vind het gewoon geweldig. Net hetzelfde als Nederland oranje kleurt tijdens het E.K. en W.K. en iedereen met elkaar meeleeft. Magisch!

Dus ook al geef ik niks om het Koningshuis (please, don’t judge), toch even een bedankje aan Bea. Gewoon omdat ze toch (even opzoeken..) 33 jaar “mijn” Koningin is geweest en ik met haar een paar mooie Koninginnedagen heb gevierd. Bedankt Bea (en eigenlijk ook Juliana) dat we vandaag op 30 april nog even met z’n allen Oranje kleuren!


3 reacties / Laat een reactie achter




Beesten in een donker kroegje

Posted in Fun Times and Stupidity on February 25, 2013.

250213

Photo credit

Ik had met mezelf afgesproken dat ik het zaterdagavond niet laat zou maken. Ik zou één drankje doen en ik wilde à la Assepoester voor middernacht thuis zijn. En mocht ik ook nog eens mijn schoen kwijtraken die gevonden zou worden door mijn prins, zou een leuke bijkomstigheid zijn. Dat gebeurde natuurlijk niet. Evenals het feit dat ik voor middernacht thuis was. Maar goed, dat doet er ook niet toe. Want ik heb gewoon een hele fijne avond gehad. Gewoon zo’n avond waar ik echt van kan genieten. Geen hippe club met jaloersmakende mooie mensen en hippe deuntjes. Maar een avond in een klein en donker kroegje met James Brown en, op mijn verzoek, Aretha Franklin.

We stonden met een paar man om een kleine tafel en de biertjes bleven maar komen. Ik begon letterlijk en figuurlijk steeds meer op mijn praatstoel te zitten (ik had namelijk ondertussen een kruk bemachtigd). Ik begon over mijn liefde voor Rome en mijn wens om in de Trevi Fontein te springen (ha, jullie dachten vast dat ik het over Londen zou hebben, hè!) (trouwens, no worries, dat kwam later op de avond ter sprake). Van het één kwam het ander en ik besprak maar meteen mijn hele lijstje: mijn haren wassen in de regen, héél véél van de wereld zien, een pandabeer zien, knuffelen met apen, etc. En wat bleek? Ik was niet de enige met een fascinatie voor apen.

Mijn openingszin van de avond werd dan ook: “Als jij een dier zou zijn, welke zou jij dan zijn?”. Oké, ik werd een beetje raar aangekeken maar toen ik eenmaal vertelde dat ik een koala zou zijn (duh, de hele dag alleen maar chillen, slapen en eten!) kwamen de meest interessante gesprekken op gang. Het is weer eens iets anders dan het gebruikelijke “hoi-wie-ben-jij-en-studeer-of-werk-je” of iets in die richting. En nog zo veel leuker ook. Van vreemde mensen horen hoe zij zich met een dier identificeren terwijl er fijne muziek op de achtergrond speelt en iedereen het gezellig heeft in dit kleine, donkere kroegje, is perfectie in zijn fijnste vorm.

Hoe je van apen tot een olifant kan spreken om vervolgens de mens te vergelijken met een koe, was deze avond compleet normaal. Evenals een pittige discussie tussen De Vegetariër (ik) en De Niet-Vegetariër (hij). Of om iemands wens om een olifant of arend te zijn aan te horen. Of toevallig iemand ontmoeten die in het Krugerpark heeft gewerkt, in Londen heeft gewoond en nu in de dierentuin met de zebra’s werkt. Gewoon lekker beesten in de kroeg. Rawr, daar houd ik wel van.


6 reacties / Laat een reactie achter




Waarom hardlopen leuk is

Posted in Fun Times and Stupidity on February 16, 2013.

160213

Mijn nieuwe liefjes!

Zoals jullie misschien al weten (of niet) schrijf ik wekelijks voor Just Keep Running. Ik heb sinds dinsdag eindelijk kennis mogen maken met de runners high en dat is een prima excuus om nu maar eens op te sommen waarom hardlopen zo leuk is!

♥ Het is gezond en goed voor je.
♥ Je werkt aan je conditie en valt af (of blijft natuurlijk prima op gewicht).
♥ Je bent er niet veel geld aan kwijt.
♥ Je bent niet gebonden aan tijden. Je kan gewoon de deur uit wanneer jij dat wilt.
♥ Tijdens de zomer werk je aan je bruine kleurtje terwijl je een rondje aan het hardlopen bent.
♥ Het is een fijne manier om de dag te beginnen.
♥ Je zit zo veel beter in je vel en het geeft een boost aan je zelfvertrouwen (althans, bij mij).
♥ Je kan je hoofd lekker leegmaken tijdens het rennen.
♥ Het is de perfecte manier om een nieuwe omgeving te verkennen.
♥ Je word er vrolijk van.
♥ Je verbrand ook nog eens vet tijdens het slapen (misschien wel mijn favoriet, muhaha).
♥ Je voelt je niet zo schuldig als je in het weekend iets lekkers eet.
♥ Het kan individueel maar ook met vrienden.

En zo kan ik nog wel even doorgaan..


4 reacties / Laat een reactie achter