300413

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet veel heb meegekregen van het aftreden van Beatrix, de hele hype rondom het Koningslied en de aanloop naar de “laatste” Koninginnedag. Ten eerste omdat er nauwelijks aandacht aan wordt besteed in België en ten tweede omdat, nou, I just don’t care. Ik ben ook alles behalve een fanatiek Koninginnedagvierder en dit jaar had ik daar ook geen behoefte aan. Althans, dat dacht ik. Want uiteindelijk ben ik in Breda beland tijdens Koninginnennacht. En tsjah, als je dan tussen de blije Nederlanders staat, dan gaat mijn hartje toch wel iets sneller kloppen. Ja, echt waar.

Want als Nederland eenmaal Oranje kleurt, dan ben ik een gelukkig mens. Ik vind het zo mooi om te zien en om mee te maken hoe een klein landje plotseling zo groot wordt. Hoe wij samen het Oranjelegioen zijn. Dat je, misschien wel onbewust, toch wel een beetje trots bent op Nederland. Dat je zelfs even blij bent dat je een Nederlander bent. Want vandaag zijn wij uniek. Uniek in oranje. Echt prachtig vind ik dat. Het nationalistische meisje in mij doet dan stiekem toch wel een heel erg groot vreugdedansje. Ik kan er niks aan doen. Ik vind het gewoon geweldig. Net hetzelfde als Nederland oranje kleurt tijdens het E.K. en W.K. en iedereen met elkaar meeleeft. Magisch!

Dus ook al geef ik niks om het Koningshuis (please, don’t judge), toch even een bedankje aan Bea. Gewoon omdat ze toch (even opzoeken..) 33 jaar “mijn” Koningin is geweest en ik met haar een paar mooie Koninginnedagen heb gevierd. Bedankt Bea (en eigenlijk ook Juliana) dat we vandaag op 30 april nog even met z’n allen Oranje kleuren!

Share: