Ik had thuis nog een cultuurcheque voor muziek liggen en die wilde ik graag gaan verzilveren. Een beetje last-minute ging ik opzoek naar iets leuks en al snel stuitte ik op een concert van Asaf Avidan. Ik kende maar één liedje van hem maar besloot dat dat voldoende motivatie was om samen met een vriendinnetje op een regenachtige dinsdagavond naar het mooie de Roma te gaan en om Asaf eens live te bewonderen.

210913

Dus daar stond ik dan, in een iet wat lege zaal. Het voorprogramma begon om half negen en was wel vermakelijk voor een half uurtje: een vrouw met een krachtige stem vergezeld met alleen een gitaar. Daarna even een fantaatje weten te scoren (jammie!) en toen was het wachten op Asaf Avidan himself. Dat wachten duurde gelukkig niet lang en zonder enige aankondiging of wat dan ook, kwam Asaf met band het podium op. En na even goed kijken bleek dat het meisje uit zijn voorprogramma gewoon een gitarist uit zijn band is. Dat hebben ze beiden dan weer erg goed geregeld. Lekker makkelijk.

Maar goed. De band begon te spelen en meneer begon te zingen. Wowzers. Dat was even wennen. Niet alleen omdat ik de liedjes niet kende maar eigenlijk vooral omdat Asaf echt een hele aparte stem heeft. Zo apart, dat ik het na twee liedjes eigenlijk wel beu was. Ik heb volgens mij nog nooit zo veel gefronst tijdens een concert want echt hoor, sommige geluiden en toonhoogtes die uit zijn strot kwamen, waren gewoon niet menselijk. Met verbijstering heb ik staan luisteren maar ook staan kijken. Asaf is namelijk een beetje raar. Net als zijn stem. En ik verstond er eigenlijk helemaal niks van. Van zijn liedjes niet en van zijn praatjes niet.

Na een uur best goed vooraan te hebben gestaan, raakte ik niet alleen een beetje vermoeid van Asaf maar ook van het irritante groepje pubers voor mij. Zij waren de hele tijd foto’s (met flits!!!) van zichzelf aan het maken. Want ja, dat is natuurlijk echt een must als je naar een concert gaat.. Ik keek mijn vriendinnetje aan en alsof het zo moest zijn, stelde ze voor om even iets te gaan drinken. Ik had geen dorst maar ik wist niet hoe snel ik weg moest lopen. En dat wilt toch wel iets zeggen. Nog nooit was ik tijdens een concert vrijwillig naar achter gelopen.

Het vriendinnetje bestelde een biertje, ik bestelde niks. Het laatste deel van het concert hebben we helemaal achteraan gestaan. In de verte zag ik Asaf op het podium en iets dichterbij zag ik opeens kleffe, oude stelletjes. Maar echt klef om ziek van te worden. En ze waren nog op leeftijd ook. Ik denk dat ik echt nog nooit zo’n raar concert meegemaakt. Eentje die eigenlijk niet voor herhaling vatbaar is. Jammer wel, want Asaf is alles behalve een slechte zanger, zijn stem is gewoon heel irritant. En het maakt het er zijn liedjes helaas niet leuker op.

One Reply to “Aparte kerel, die Asaf Avidan

  1. Oh dit kan ik mij zo voorstellen! Ik kende ook maar een liedje, ging daarna meer luisteren en werd toen ook wel een beetje geïrriteerd..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *