Terwijl ik deze blog schrijf, zit ik in de bus en ik kan het niet helpen om te stoppen met glimlachen. Mijn wangen doen er zelfs zeer van. Het moet voor de mensen een raar gezicht zijn: een meisje in de bus die niet kan stoppen met lachen. Maar dat maakt mij helemaal niks uit. Ik lach gemeend omdat ik zo erg geniet van mijn tijd hier in Frankrijk.

Soms heb je van die momenten dat je beseft hoe goed je het eigenlijk hebt en hoe gelukkig je je eigenlijk voelt. Zo’n momentje heb ik nu dus. In de bus. Lijn 8 die me naar de campus brengt, om precies te zijn. De warme zon schijnt en opeens is zijn de Franse boetiekjes veel interessanter, het water van de Doubs zo veel helderder en de Franse taal zo veel mooier dan het eigenlijk al is. De mensen lijken aardiger, de stad voelt vertrouwder en ik maak me zelfs geen zorgen over het avondeten. Ik ben namelijk een ramp in de keuken. Maar zelfs het vooruitzicht op een slechte maaltijd kan mijn moment of happiness niet verpesten.

Zo, dit was een korte blog maar het gevoel erachter is niet te beschrijven. Zelfs niet met de woorden die jullie nu hebben gelezen, hihi.

edit Wat lief! Mijn klasgenootjes kwamen mij een ijsje brengen! Een heerlijke verkoeling! /edit

Share: